Opeth - Watershed (2008)

Nog eens een keertje beluisterd. Wat in het begin onsamenhangend kan overkomen blijkt na meerdere luisterbeurten toch een mooi geheel te zijn. Dit album weet mij enkele dagen voor het einde van dit jaar nog sterk te verrassen en het stoot Metallica makkelijk van de eerste plaats in mijn persoonlijke top 10 van 2008. Een volle ster erbij. Dat zijn er 5. Enkel gereserveerd voor mijlpalen in de (mijn) muziekgeschiedenis. Opeth was al een straffe band, hier weten ze zichzelf nog maar eens te overtreffen, door op weer een andere wijze Blackwater Park en Ghost Reveries te evenaren.

Eerst vertellen dat het niet zo bijzonder is, om vervolgens te zeggen dat je het nog maar 1 keer beluisterd hebt.

Ach, twee kleine misstapjes kan ik de man makkelijk vergeven.

Het is niet alsof hij alles laat varen, want technisch zijn ze nog steeds super, het is alleen wat onsamenhangend.

Akerfeldt maakt daarbij voor mij veel goed met z'n side-project Bloodbath en met z'n rol als "fear" in The Human Equation van Ayreon.

Ik heb zo'n gevoel dat bij een volgend album alle puzzelstukjes weer goed op de plaats vallen.

Eerder werd hier de vraag gesteld naar sfeer. Die is juist op dit album zo sterk aanwezig, vind ik. Een heel aparte sfeer die nergens verstoort wordt. Daarin zit de samenhang. Ik stel er mij iets bij voor als de innerlijke leefwereld van een hoofdpersonage. Gedachten en emoties kunnen even plots opkomen als weer verdwijnen of zich in een patroon herhalen of niet. Maar hoe fragmentarisch het ook kan lijken, ze spelen zich allemaal af in die ene persoon.

Zowel gevoelsmatig als muzikaal technisch gaat Opeth er met dit album op vooruit lijkt mij. Maar ik ben nog volop bezig met ontdekken, dus die uitspraak is onder voorbehoud.

Maar dat ik Watershed geniaal vind staat nu al vast.

Mooi verwoord.

Zojuist ook de dvd eens bekeken die erbij zit. Daar zie je Opeth in al zn eenvoud de cd inspelen. 5 gasten met erg veel plezier in hetgeen ze doen.

Hoewel het geheel wat klef overkomt (Axe is a drummer from another planet, Martin the best bass-player in the world, Michael is such a great leader of the band, Per is one of the world's best keyboardplayers, such a nice and honest guy etc etc) is er een goede chemie en spat de spelvreugde ervan af. Dat hoor je op de cd natuurlijk goed terug.

Sterk album.

dit album heeft me in Opeth laten interesseren en ik ben dus ook hard bezig om de rest te luisteren. voor de rest een afwisselende plaat. Maar dat is bij Opeth de bedoeling heb ik zoon vermoede.

Een erg goede band!

Verslavend album. De drie bonusnummers zijn ook erg de moeite.

Ik snap niet waarom iedereen mij toch deze band aanbeveelt.

Ik vind deze band (net als Tool) ehct helemaal niets.
Deze plaat begint leuk, maar dan komt dat gegrunt en dan houdt het voor mij al op.
Ik ga er ook geen cijfer voor geven.
Het verdwijnt gelijk in de recycle-bin op de pc.

Sorry

Een grunt is zoiets als koffie, bier en sigaren. Je moet er eerst de smaak van te pakken krijgen en dan wordt het zo lekker dat het verslavend is.

Voor de wanhopig verslaafden wordt op dit album overigens veel te weinig gegrunt. Dus een beetje jammer misschien dat je bent gestopt toen die grunt even te horen was.

Doordat die hier zo spaarzaam wordt ingezet klinkt het des te krachtiger naar mijn mening. Opeth speelt hier eigenlijk vooral 'progressieve' rockmuziek met af en toe death metal invloeden.

Dat klopt, grunts zijn smaak apart.
Maar niet mijn ding

Het zij zo.

Als je het toch weer eens te horen krijgt, kan je proberen de energie ervan te voelen in je buik in plaats van de muzikaliteit ervan in je gehoor.

Mooi verwoord. Zelf verkies ik Mikaels grunt boven zijn cleane zang.

Ik vind zijn stem altijd wel goed. Heel af en toe kopstem zoals hier in Coil is ook erg geslaagd. Veelzijdige zanger, goede gitarist, getalenteerd schrijver...

Schijnt ook nog eens een goede grappenmaker te zijn...

van een gortdroog gehalte; nou niet meteen om een oudejaarsconference mee te vullen maar het werkt wel lekker relativerend.

Op muzikaal gebied een perfectionist en alles daaromheen met een vette knipoog.

Als Youp Van 't Hek nog steeds avondvullend mag zijn, zie ik Akerfeldt dat ook wel doen.

Maar goed.

QFT!

Toch maar 4,5!!

Heb vannacht weer eens met hoofdtelefoon geluisterd, en het is toch wel een sfeerplaat zeg. In het begin knaagde het een beetje aan me dat hij wat minder hard was uitgevallen dan waarop ik had gehoopt, ondanks dat ik hem toen toch ook al met een ruime voldoende kon waarderen. Bij nader inzien is de verhouding precies goed en onderstreept het des te meer de avontuurlijke inslag van Opeth. Het is nu eenmaal een andere CD dan een Blackwater Park of Ghost Reveries en op die manier moest ik er ook even naar "leren" luisteren. Zo'n nachtelijke luistersessie is natuurlijk ook heel wat anders dan er in delen opgeknipt in de auto naar luisteren op de heen- en terugweg naar en van je werk bijvoorbeeld.
Super-CD in ieder geval, Coil, Heir Apparent en Hex Omega bevallen mij het beste, maar ze ontstijgen het niveau van de rest bijna niet.

Ik heb mijn stem verhoogd naar 4.5*
Ik heb deze plaat nog eens boven gehaald en er zitten nog verschillende prachtige stukken tussen.Weer een perfecte afwisseling tussen loeiharde metal en rustigere (akoestische) progrock. Burden en Lotus Eater vind ik de beste nummers. Porcelain Heart vind ik dan weer wat minder...

Ik vind Porcelain Heart juist ook wel erg goed.
Maar het hele album is eigenlijk van een heel hoog niveau.

De bonustrack Bridge of Sighs is oorspronkelijk van Robin Trower.
http://nl.youtube.com/watch?v=x0d1HilfLxA

Watershed opent prachtig met Coil.
De volgende nummers klinken zoals Opeth moet klinken en toch hoor je weer duidelijk andere invloeden. Heerlijk!

Blijft nog steeds sterk op 5 sterren staan voor mij, ik draai hem niet meer grijs maar hij blijft toch goed voor een paar nummertjes per week. De gehele plaat draaien lijkt me nog steeds zeer aantrekkelijk, maar dat doe ik niet vanwege die nieuwe fantastische plaat van Elbow..

Ik vind de hele plaat geweldig, met als meest opmerkelijke compositie Burden, wat een prachtig nummer is dat, met een weergaloze hammond solo =)

Porcelain heart vind ik het beste nummer, het heeft wel wat luisterbeurten gekost maar uiteindelijk ben ik ook deze van Opeth weer gaan waarderen, in het begin dacht ik meer van hetzelfde maar nu valt me op hoe mooi het toch weer in elkaar steekt.

Ik heb dit album zo eens op 1 gezet in mijn Top 10. Vandaag deze gespeeld terwijl ik in de auto zat en het viel me op dat ik vergat dat dit eigenlijk 'metal' is. De muziek op Watershed overschrijdt op allerlei aspecten het genre. Hoewel ik natuurlijk niks tegen metal heb vind ik deze daarmee toch nog een straffere toer dan de andere geweldige Opeth albums. Ik hou van de hele sfeer op dit album, de samenhang die er eerst niet lijkt te zijn, elk nummer afzonderlijk, de metal (gitaar en grunts) in muziek die meer dan metal is. Watershed is, voor zover dat mogelijk is, een volmaakt album.

Opeth heeft weleens beter gespeeld vind ik.

Inderdaad met Fear Of A Blank Planet onder andere.

Ehm, Opeth heeft bar weinig te maken met Porcupine Tree's Fear of A Blank Planet... Op Deadwing daarentegen heeft Ackerfield (frontman van Opeth) bijgedragen aan de nummers Deadwing, Lazarus en Arriving Somewhere.

Een makkelijke plaat is het natuurlijk niet. Wie er niet de nodige tijd en luisterbeurten aan wil besteden besteedt er beter zijn geld niet aan.

Ik ken eigenlijk geen enkele andere band of artiest die hetzelfde gepresteerd heeft als Opeth, 9 klassiekers op een rij. En bijna elke keer is de nieuwe nog wat straffer dan de vorige. De enige die mij te binnen schiet is Beethoven met z'n negen symfonieën. Frappant dat er muzikaal ook wel enige overeenkomsten te vinden zijn. Vergelijkbare dynamiek bijvoorbeeld, heavy en dan weer dromerig.

(Een geweldige kerel, die Mikael Äkerfeldt, maar zijn genie vergelijken met dat van Ludwig van Beethoven is natuurlijk vooral maar een geintje. Laatstgenoemde was ook wel duivels goed maar nooit zo heavy. )

Ik ga zodadelijk de zesde van The Great Opeth nog eens beluisteren.

Op YouTube zijn vele filmpjes te zien waarop mensen proberen iets van Opeth na te spelen. Er zijn er maar weinigen die er iets van terecht brengen. Maar deze twee dames kunnen er wat van!

Coil

Het kan ook gewoon iemands ding niet zijn he, ik heb er 5 luisterbeurten aan besteed, en vond m bij de laatste nog steeds een even grote tegenvaller als bij de eerste. Ik heb het daarna dan ook opgegeven.