Opeth - Watershed (2008)

Natuurlijk kan dat. Al blijft vijf luisterbeurten nog relatief weinig. Maar inderdaad, als je er al meteen niets aan vindt en na vijf keer nog steeds niet dan zal dat wellicht ook niet meer gaan veranderen.

Die vergelijking is zo gek nog niet hoor, alhoewel het voor velen natuurlijk blasfemie is.

Vele meesters uit die tijd zouden in onze tijd behoren tot de zwaardere categorie. Niet gek ook dat de meeste metalheads (alhoewel vaak onbewust) een affectie hebben voor klassieke muziek.

En toch heb ik die vergelijking puur voor de duivelse grap gemaakt, lykathea. Tegenover de echte klassiekers is alle popmuziek (daar behoort Opeth in dit kader ook even bij) sentimenteel en banaal.

Omdat de grote klassiekers de tijdswaarde hebben meegekregen. Dat kun je van Opeth op dit moment moeilijk zeggen.

Daar heeft het niet mee te maken. Er bestaat genoeg 'hedendaags klassiek' of 'serieuze muziek'. Maar het lijkt me geen discussie om hier te voeren. En misschien ook wel niet op deze site omdat klassiek hier verboden is. Alleen banaal sentimentele muziek is hier toegestaan.

dit album heeft net als still life een bepaalde functie, zoals akerfeldt ook zegt op de bonus dvd, het is een overgangs album. Net als dat ik still life dat ook vind, en na still life komt......BWP:P ik ben nu al benieuwd naar het volgende album, maar tot dan verdrink ik me in deze prachtplaat.

5/5

Ik ben ook al benieuwd naar de volgende. Maar zo verwend als ik nu ben, beter kan het niet worden. Ongeveer drie maanden geleden op een ander forum Opeth leren kennen en nu zomaar opeens negen schitterende albums ter beschikking om van te genieten, steeds verder te ontdekken, steeds meer te gaan koesteren. En daarbij ook nog de zalige Roundhouse Tapes op DVD. Äkerfeldt hoeft zich wat mij betreft dus niet te haasten. Ik ben er nog wel even zoet mee. Dat hij maar rustig de tijd neemt om er weer een kunstwerkje van te maken.

Indeed, dit album alleen al is een magistraal werkje. Ik ken Opeth iets meer dan een jaar, maar gaf hen in het begin niet genoeg kansen. Maar toen viel de frank bij mij. Magistraal is voor mij de beste beschrijving van deze band.

Heb ze kort geleden pas echt ondekt, veel te laat. Wat is dit toch ontzettend goed.

Coil en Heir Apparent, die nummers blijven bekoren en aan kracht winnen. De rest van het album overtuigd ook steeds sterker.

Mooi om te zien trouwens hoe het stemgemiddelde hier langzaam maar zeker blijft stijgen.

Het is weer helemaal een Opeth-album, dat gewoon wat tijd nodig heeft om door te dringen. Als dat gebeurt openbaart zich wederom grootse klasse.

Mikael en Fredrik geven gitaarles bij Heir Apparent:
Opeth - Heir Apparent

Ah, zo makkelijk is dat.

Intussen een gemiddelde stem van 4.0.
(Wat natuurlijk altijd weer kan zakken)

Ik weet niet wat het is, ik heb het helemaal gehad met Opeth, en vooral dit album. Het is gewoon zo'n... ja... luie muziek eigenlijk. Men schrijft even 100+ riffjes, gooit ze door elkaar, en pakt er iedere keer 10 uit voor een volgend nummer, en klaar is Kees. Ik hoor gewoon geen enkele samenhang in de nummers, geen idee achter de nummers - zijn het wel nummers? - alsof ze het album ter plekke in de studio hebben geschreven en ook maar meteen hebben opgenomen.

En dan die outro's van Burden en Hessian Peel - waarom? Het klinkt allemaal alsof ze het zelf ook niet meer weten, en alsof ze zich er met ieder album gemakkelijker vanaf doen. Still Life was de piek en daarna is het langzaam maar zeker steeds minder geworden. Althans, dat vind ik. De willekeur in de muziek is gewoon te groot, alsof ze niet meer kritisch zijn op hun eigen werk en er maar vanuit gaan dat de fans toch alles fantastisch vinden wat ze uitbrengen.

En toch hoor ik wel die samenhang. Ik weet niet hoe vaak jij het album beluisterd hebt en het is natuurlijk ook de vraag in welke mate we als subject zelf ergens samenhang aan toe kennen. Maar hoe dan ook geldt (voor mij) dat hoe vaker dit album beluisterd wordt, hoe duidelijker het wordt dat elke riff en noot precies op de juiste plek staan.

De curve van de stemhistorie bij 'statistieken' laat ook zien dat dit album tijd nodig heeft. Precies een maand geleden op 4.0* stemgemiddelde gekomen en nu nog een hele kleine stijging. Een 'groeiplaat' bij uitstek.

Vreemd dat je dit album op 1 hebt staan in je top 10, als je zegt dat Coil en Heir Apparent blijven "bekoren"en de rest aan kracht blijft winnen.

Zo zou ik niet mijn nummer 1 album beschrijven. Het lijkt mij dat bij je nummer 1 uit je top 10 echt elk nummer even geweldig is of beter gezegd bijna perfect, zo klink je niet.

Misschien komt dat omdat dat bericht een dikke maand geleden is gepost. In deze maand kunnen mensen ook nog overtuigd raken...

Maar zoals ik al zei, 'misschien' he

Inderdaad wouter8, dat bericht is al van meer dan een maand geleden.

Wat de nummer 1 positie in mijn top 10 betreft, het is voor mij onmogelijk om voor langere tijd 1 album als absolute nummer 1 te bestempelen. Van Watershed ben ik de afgelopen maand(en) helemaal in de ban geweest dus heb ik 'm op 1 gezet. Daarvoor was dat Blackwater Park eveneens van Opeth.

Inmiddels is voor mij duidelijk dat op Watershed elke riff en noot op de juiste plaats staan. Als je de nummers helemaal kent, dan is de samenhang er wel. Voor mij althans. Er zijn maar weinig albums die een even sterke algehele indruk op mij maken.

Volstaat dat voor verantwoording, marsvolta?

Heir Apparent is zó ongelofelijk goed, echt om bang van te worden.
Daarnet letterlijk als adembenemend intens en mooi ervaren. Mijn adem stokte werkelijk bij het ondergaan van de duivelse dynamiek in dit nummer.

Dit jaar op de Zwarte Cross, wat kijk ik er naar uit zeg. Ongelofelijk goed is Opeth.

opeth en ik, we zullen nooit vriendjes worden

riffje hier stilte daar, herrie en gruntje hier, vreemde geluidjes daar

keurig aan elkaar geplakt tot epische nummers waarvan je je kunt afvragen of het een voorwaarde van de band moet zijn perse lange nummers te maken

bij elkaar opgeteld hoor je veel muziek die ja allang kent uit het verleden, die je allang gehoord hebt van andere bands

men probeert een balans te vinden tussen al die ingredienten maar over de gehele linie gezien is het een berg bakmeel met af en toe wat brokken waar een taart van gebakken is de niet te vreten is

het gegrunt is niet wat me het meest tegenstaat, de cleane zang is zeer matig, ik vind zijn stemgeluid vrij standaard en een echt goede zanger is het niet

naja, elk nummer kent zo wel zijn verloop, je weet wat er gaat komen, wat herrie, wat gebeuk, gevolgd door een stilte, of pinaointermetzo, vaak een acoustische gitaar, leuk, omlaagstemmen tijdens het spelen, en wat voegt het toe, niks, met nu en dan wat vreemde sfeergeluiden

al met al, vind ik het veel te gemaakt, veel te bedacht, spontaniteit is er niet bij

zielloos is een term die bij me opkomt

zou me overigens zo voor kunnen stellen dat men hetzelfde commentaar bij TOOL zou plaatsen, kan, mag, toch vind ik dat van ander orde

kortom, je vind het w t of je vind het niks, en opeth, ik vinnut nog steeds niks

allemachtig, ik heb tijdens dit schrijven watershed nog opstaan, en jawel, weer een stilte, weer ff acoustisch, piano, je zou er moe van worden, bedenk eens wat anders zou'k zeggen

enfin,

een 2 omdat het goed gespeelt is - drum en gitaarwerk bijv dik in orde maar oh zo standaard - ook niet meer dan dat

Hacride nog maar eens in de oortjes, dat gaat tenminste ergens over

(zoveelste intermezzo, gitaargepiel, ik flikker voor eens en altijd dat hele zeikopeth met dat gezeik uit me comp en mijn mp3 spelert)


fijne dag nog

Zielloos is wel het laatste waar ik bij Opeth aan denk.

Ik ben het grotendeels met je eens Joy, maar niet met dat Akerfeldt een slechte zanger is. Misschien op dit album niet helemaal, maar op bijvoorbeeld Blackwater Park en Ghost Reveries (onder andere natuurlijk) presenteert hij zichzelf regelmatig als klassezanger, met een sterk karakteristiek stemgeluid.

Deze plaat ken ik dan niet, maar Blackwater Park wel, en de cleane zang die je daar af en toe op hoort vind ik best in orde, niet bijzonder of revolutionair ofzo, maar gewoon een goede cleane zangstem heeft de zanger daarop wel vind ik. Opeth is mijn ding ook niet echt. Het klinkt mij een beetje in de oren als op een powerachtige en een wat gemoderniseerde Yes, gewoon moeilijk doen om het moeilijk doen, zo van moet je horen wat wij allemaal kunnen. Ik vind het ook gekunstelt klinken allemaal de muziek van Opeth. Mijn ding ook niet, maar snel vergeten en andere muziek gaan beluisteren. Er is genoeg moois wat ik nog nooit gehoord heb en wat ik nog ontdekken moet.

Als er niet iets bijzonders is in deze muziek wat je meteen raakt, dan zit je waarschijnlijk gewoon op een hele andere golflengte.

Als je de bezieling van de artiest niet aanvoelt, dan ontgaat het je blijkbaar gewoon hoe intens emotioneel geladen zijn muziek is.

En dan krijg je zo'n louter mentale analyse als die van Joy.


Terwijl ik zou zeggen, als je deze muziek opzet, geef er dan de aandacht en emotionele toewijding aan waarmee ze gemaakt is, in plaats van er tijdens het schrijven moe van te worden (van jezelf?) en er even de oppervlakkige kenmerken van op te sommen om tot een zielloze ontleding te komen.

Maarja dit is Watershed hè.. Die kan me vooralsnog ook niet pakken na 15-20 luisterbeurten.

Joy, ooit het nummer Deliverance geprobeerd? Zo niet, doe dat even als laatste poging.

ik ken verder alleen flarden van ander opethalbums, en daar blijft het ook bij na beluisteren van deze

@kronos: tijdens het schrijven was dat niet mijn eerste luisterbeurt, ik heb het 2 a 3 keer beluisterd , de derde keer was reden genoeg om het voorgoed aan de kant te gooien. mentale analyse, idd, want het doet me verder niks. niet mijn ding, in 3 woorden

Zielloos is niet de muziek, maar de luisteraar die de band omwille van, het lijkt, leukdoenerij plastificeert tot een nietzeggend bandje.

Geen wonder dat er door zo'n laagje geen ziel meer tevoorschijn komt, terwijl die er toch zeker is.

vind jij

kheb mijn best gedaan, het een kans gegeven, en ik vind het niks

blijkbaar gaat er dat maar moeilijk in bij mensen die het wel kunnen waarderen

je mag je muziek overigens best verdedigen, maar kom dan met argumenten

Joy, ik ben het niet altijd eens met je (ongeveer ..% van de tijd), maar ik respecteer tenminste dat je het geprobeerd hebt. Zoals ik gezegd heb bij mijn bijdrage in de topic "Het Metal Album van de Week" op 29 maart 2009: "Geniet ervan, erger je eraan, verslind het of schuif het naar een kant van je bord, maar proef er tenminste van."
Ik ondervind dat ik ook nog worstel met deze Watershed van Opeth, maar er is een voordeel hieraan: ik heb alle tijd om de rest te ontdekken. Ik vind Opeth een klassegroep, maar zoals jij wellicht worstelt met Opeth, worstel ik dan weer met Tool (eerlijk is eerlijk). Daarvoor is deze site voor gemaakt: het uitwisselen van gedachten en we hoeven het niet altijd eens zijn met elkaar, het zou maar saai worden op de duur.
Met groeten, de Sir.

Vind jij. Omdat je het niet in zijn context hoort.

Aan dat stukje decompositie gaat namelijk een schitterende gitaarsolo vooraf.

Beginnend met de twee gitaren afwisselend door linker en rechter luidspreker om uiteindelijk tot een climax samen te komen in een prachtig harmonieus samenspel. Voordat de akoestische outro als harmonie helemaal uit elkaar valt wordt er eerst nog in contrapunt gespeeld.

Dus eerst een dialoog, dan harmonieus samenspel, dan noot tegen noot en tenslotte het uiteenvallen van de noten.

Dit alles in de laatste minuten van Burden.

Over smaak valt natuurlijk niet te twisten.

De ene vindt deze geniale muziek geniaal en voor de andere is het zijn ding niet.