Opeth - Watershed (2008)

Een leuke review over Watershed om te lezen, met ook wat voorgeschiedenis van Opeth.

Opeth: Watershed < Music | PopMatters

Of probeer Ghost Reveries eens. Afwijkend van het traditionele Opeth recept maar erg proggy met een duidelijke rode draad, en veeeeel meer sfeer. Maar dat ervaar ik. Volgens mij verschilt dat per persoon, want ik kan me best voorstellen dat men in Watershed een zekere sfeer proeft. Ik geniet er alleen niet van, omdat ik het te onsamenhangend vind.

voorlopig toch ff niet

heb mastodon en hacride ontdekt en die strelen mijn oortjes bij jewelste

Ik ben ronduit verslaafd aan dit album (heb de Special Edition nu 2 dagen) en ik moet zeggen dat dit een blijvertje lijkt na een aantal Opeth albums die maar van korte glorie waren. Zo was Blackwater Park een maandje de favoriet, en Ghost Reveries een paar weken leuk, maar geen van de eerdere albums van de zweden hebben me zo positief verrast als deze. Van begin tot einde verassend, met ietwat hoger tempo dan vroeger op de hardere tracks. Heerlijk om even voor te gaan zitten.

Mijn favoriet blijft Blackwaterpark maar het mooie aan dit album blijft voor mij: telkens ik deze draai, ontdek ik nieuwe dingen, worden de aha-erlebnissen talrijker en krijg ik een beter gevoel. Veel beter dan die albums die je na tien beurten beu gehoord bent. Klassegroep en wat is Coil een ongewone maar briljante opener. Opeth heeft "het".

Ik vindt dit echt een fantastisch album.
Ben door mijn muziekleraar Opeth 'ingerold' en dit was mijn eerste waardoor ik juist moest wennen aan de 'echte' metal kant maar dit is echt een fantastisch experimenteel meesterwerkje, een Parel van een plaat die zeker eens moet geprobeerd worden en niet afgekraakt moet worden om e hoes of genre of wat dan ook.

Leuke muziekleraar heb je!

Blijft toch een rare band, dat Opeth. Om de zoveel tijd wil ik het toch weer een kans geven en elke keer valt het me toch tegen en pleur ik het weer van m'n pc af. Prima muzikanten en aan de oppervlakte klinkt het allemaal erg verzorgt. Toch mis ik iets, vooral bij dit album.

Van een onderliggende opbouw of spanning is totaal geen sprake en de willekeur straalt er van af. Vooral als voor de zoveelste keer precies dezelfde gitaarloopjes en solotjes tevoorschijn worden gehaald begint het toch wel heel erg als een trucje te voelen. Naar verloop van tijd kan het me dan ook geen zak meer schelen waar de muziek heen gaat en zit ik de tijd alleen maar uit. Hier en daar nog een leuk stukje muziek dat ergens midden in een nummer uit het niets komt vallen trekt soms nog even de aandacht.

Ik ben er nog niet over uit of dit gewoon rukmuziek is of dat ik het gewoon nog niet begrijp. Ik denk dat ik al weet wat bepaalde users hier over denken.

Offtopic berichten verwijderd

De reden waarom je het om de zoveel tijd weer eens een kans wil geven zou kunnen zijn dat je onbewust wel aanvoelt dat er meer in zit. Dat het dan tegenvalt als je het weer eens beluistert zou kunnen zijn doordat je verwacht dat dit zich dan in die luisterbeurt geheel openbaart.

De onderliggende opbouw en spanning zijn er wel degelijk, maar die worden pas zicht- en voelbaar achter de oppervlakte als de schijnbare willekeur doorgrond wordt.

Deze muziek vraagt gewoon enige inspanning volgens mij. Maar als men er niet meteen genoeg door gegrepen is om er de nodige tijd en aandacht aan te besteden dan zal het voortijdig aan de kant geschoven worden.



Kan je eens aangeven waar en wanneer?

Dat zou heel goed kunnen. Daarom schuif ik het ook niet definitief aan de kant. Gisteren heb ik Ghost Reveries nog eens beluisterd en die bevalt al een stuk beter. Die heeft voor mijn gevoel al een stuk meer samenhang. Ook een fijnere drummer met een eigen smoelwerk wat mij betreft.

Met name bij dit album komen de verschillende overgangen erg willekeurig op mij over waarbij het volgende gedeelte vaak muzikaal totaal losstaat van hetgene wat er voor kwam waardoor de verschillende gedeeltes net zo goed in een andere volgorde gezet hadden kunnen worden en dat lijkt me niet de bedoeling. En hoewel die losse gedeeltes soms erg fraaie muziek bevatten valt het voor mij toch een beetje in het water als ik ze niet kan plaatsen binnen een samenhangend geheel.



Dan zal ik even moeten zoeken. Kom ik nog op terug dus. Wel worden voor mijn gevoel wel heel vaak dezelfde toonladders gebruikt en kennen solo's of akoestische gedeeltes voor mijn gevoel een vergelijkbare opbouw. Op een gegeven moment gaat dat tegen staan. Heel vaak kan ik in mijn hoofd al bijna raden hoe een solo verder gaat als ie net begonnen is omdat steeds weer op bepaalde melodielijnen teruggevallen wordt.

Dit album is misschien wel te typeren als het equivalent van een David Lynch film. Met je verstand kan je losse onderdelen niet altijd allemaal plaatsen, maar eens je daar voorbij gaat, intuïtief, klopt het als een bus. Zelden zo'n strak geheel gehoord als dit album.



Oké, neem je tijd.

En hoelang deed je erover om dat geheel te ontdekken?

Ik ben eens even gaan kijken naar mijn berichten bij dit album. 8 november, de dag zelf of enkele dagen nadat ik het gekocht had, mijn eerste bericht en op 21 december vind ik het een geniaal album. Op kerstdag heb ik er 5 sterren aan toegekend.

De muziek sprak mij meteen wel aan maar ik herinner me nog dat ik moeite had met de fragmentarische indruk die het op me maakte. Bij elke nieuwe luisterbeurt vielen de stukjes wat meer op hun plaats. Als ik er nu naar luister besef ik eigenlijk niet eens meer dat dit ooit willekeurig en onsamenhangend kon klinken.

Misschien heb ik het nu even vaak beluisterd als de jongens van Opeth de muziek gespeeld hebben bij het maken van dit album.

Het is gelukt!!! Ik heb een Opeth album gevonden dat me compleet ligt.

Credits: Sir Spamalot (dank u)

Favoriete nummers: The Lotus Eater (!!!) Burden, Hessian Peel.

Ik houd het vooralsnog wel bij Blackwater Park, Deliverance en My Arms, Your Hearse. Watershed is anders, en zeker gewaagd voor Opeth's doen. Toch mis ik die lekkere flow die bijvoorbeeld Blackwater Park zo goed maakt.

Ik raad aan als je de heerlijke flow van Blackwater Park mist, dat je dan Blackwater Park opzet.

Dit album heeft dan weer een heerlijke variatie en een bijzonder rijke instrumentatie.

@ Tijmennn309: Milledjie, iemand die naar mij luistert . Veel luistergenot en vele verdere ontdekkingen toegewenst. Ondertussen deze nog eens bovengehaald.

En dat zal ik straks weer even heerlijk doen.

Wat is Derelict Herds toch een fantastisch nummer.

Ben weer langzaam begonnen dit album een aantal luisterbeurten te geven, en het is toch weer vanouds genieten met Opeth.

Ik denk dat ze (of ik) het eindelijk voor mekaar heb gekregen, het duurde even, maar na een flink aantal luisterbeurten moet toch ook ik concluderen dat albums als Damnation en Watershed, alhoewel op een aantal punten zeker te verbeteren, stuk voor stuk toch genoeg te bieden hebben om ook op mijn volledige steun te rekenen.

Derelict Herds is inderdaad fantastisch. Onbegrijpelijk dat die niet gewoon op de standaard versie staat.

Aan de andere kant is het dan ook wel weer zo dat je voor dat extra geld ook écht wat extra's krijgt. Maar goed, uiteraard had dat nummer gewoon op Watershed moeten staan, eens.

Bridge of Sighs kent trouwens ook één van Akerfeldts beste clean zang performances. Doordrenkt van emotie, die stem. Prachtig.

Op de vinyl uitvoering staat Derelict Herds er zowiezo bij, ook op het bijgeleverde cd'tje (de andere extra nummers niet). Een erg goed nummer maar het valt voor mij, gevoelsmatig in ieder geval, buiten het concept Watershed. Tekstueel ook vermoed ik.

Door de cover Bridge of Sighs heb ik het gelijknamige album van Robin Trower gekocht. Goeie plaat, zwaar geïnspireerd door Jimi Hendrix.

Helemaal erg on-Opeth is natuurlijk Den Ständiga Resan. Maar wel mooi ook.

Ik vind het wel goed passen bij Coil eigenlijk.

Opeth heeft nog geen slecht album gemaakt en met deze voegen ze weer nieuwe elementen toe in hun muziek wat ze alleen nog maar boeiender maakt. Absolute topband en ik hoop dat de creatieve koek nog lang niet op raakt.

Heeft een van jullie een idee hoe ik Bridge of Sights in MP3 formaat kan krijgen ergens voor op mn iPod?
Meeeeeesterlijk nummer!

Heb ze weer live kunnen zien in Ahoy tijdens de progressive nation tour, het blijft een geweldige band.

Toch weer een prachtig album van Opeth
Had ook niets anders van Michael verwacht......
Pakt me wel iets minder als Blackwaterpark em MAYH....maar
nog steeds geweldige progressieve metal.

Torrents? Als dat niet kan moet je het maar downloaden vanuit de apple store, kost 0.99 cent, maar als je het zo'n tof nummer vindt....

Heb ook dat nummer als DVD-formaat.
Daarom ook via torrent binnengehaald om ook als mp3 te kunnen afspelen op mijn ipod.
Had eigenlijk gewoon regulier op de tracklist mogen staan dit nummer.