Opeth - Watershed (2008)

Reeks onnodige quotes verwijderd. Het heeft weinig zin om hele berichten te quoten die net boven je eigen reactie staan, en er dan 1 zinnetje aan toe te voegen. Verknoeit opmaak en leesbaarheid

ik vind dit echt een groeiplaat van Opeth. Ik het begin had ik zoiets van mwah. Maar naar 10x luisteren gewoon een verdiende 5 sterren.
Sommige vinden dat de nummers een beetje onsamenhangend zijn en dit klopt ook wel het is geen makkelijke muziek.

Veel complexe klassieke muziek en jazz heeft ook deze tempowisselingen en het gevoel alsof je in een ander nummer terecht komt echter uiteindelijk valt alles op zijn plek, gewoon goed luisteren, deze plaat vraagt om concentratie van de luisteraar.

Misschien vind ik Watershed nog wel beter dan Blackwater park, die soms een beetje vermoeiend is, diehard metalfans zullen Bw p veel beter vinden, maar mensen met een bredere muzieksmaak zullen Watershed meer waarderen.

Ik blijf Opeth op de voet volgen hun houdbaarheidsdatum is nog lang niet op. Als ex-metal fanaat evolueren ze met mij mee en stoppen ze steeds meer elementen van andere takken van muziek in hun nummers.

5*

Zijn de jongens van Opeth ex-metal fanaten?

Is ex-metal fanaat worden een evolutie?

Ik denk dat hij eerder bedoelde dat het wat minder stevig is geworden en dat ze wat meer tijd steken in rustige momenten. Waarvan Burden een goed voorbeeld is. Dat is toch wat ik er van denk!

Geniaal album overigens. Was mijn Opeth-instapplaat. Niet de gemakkelijkste, maar eens ik hem begon te smaken, smaakte het meteen naar meer!

Overtrokken reacties verwijderd. Iemand heeft een kort lontje hier...

Na een hele trits albums is inmiddels duidelijk dat er stilistisch gezien er niets verrassends meer verwacht hoeft te worden van Opeth.
Dan moet de toegevoegde waarde van een Opeth album gezocht worden in de kwaliteit van de nummers en het gevoel wat de bandleden aan ons willen overbrengen.

Watershed biedt op het eerste gehoor voldoende aan kwaliteit en sfeer.
Coil opent kalm en doet denken dat de Zweedse grootmeesters ons willen storten in een Damnation deel twee. Het eerste wat mij opvalt is dat Akerfeldts vocalen wat doorleefder klinken. Dat komt de sfeer alleen maar ten goede. De toegevoegde vrouwenvocalen komen echter wat gekunsteld over.

Het navolgende Heir Apparent maakt aan de illusies van Damnation deel twee een eind. Meeslepende gitaarakkoorden en een mistroostig klinkende piano storten je in een spiraal van verdriet.
Akerfeldts grunts zijn van hoog niveau. Hoewel 'laag'een betere omschrijving zou zijn. De keyboards zorgen voor extra kippenvel.

The Lotus Eater valt ook op vanwege het gebruik van de vele orkestrale elementen. Opeth weet het wel juist te doseren, zodat we hier niet met een Dimmu Borgir toestand te maken krijgen.

Het verschil met de andere Opeth albums is toch dat men hier een stuk meeslepender en emotioneler klinkt dan ooit.
De cleane stem van het opperhoofd speelt hier ook een grote rol in. Luister maar eens naar het wonderschone Burden. De lasten van het leven zijn een stuk beter te verdragen door nummers als dit.
Prachtig.

Verder is er natuurlijk volop te genieten van de meest interessante muzikale inkleuringen. Zoals de solo aan het begin van Hessian Peel wat direct kippenvel opwekt. Zeker als ook de fluit invalt.

Ik denk dat ik van Watershed nog wel veel plezier ga beleven.

Haha, inderdaad. Ik heb maar één album van Porcupine Tree, maar ik weet precies wat je bedoelt.

Sowieso gaat het bij hun meer om kwantiteit dan kwaliteit. Als je effe met je ogen knippert, hebben ze een nieuw album uit.

inderdaad smash, tool is ook zo'n soort band niet

Is de drummer van dit album net zo goed als Martin Lopez van de vorige albums?

Moeilijk te zeggen, ze zijn anders. Axenrot legt minder subtiliteit in zijn spel. Lopez was echt meesterlijk in de rustige passages, wat latin-based geshuffle op de snare en ongelooflijk cymbaalspel, etc..., terwijl Axenrot dat wel probeert maar mijns inziens het niveau van zijn voorganger niet haalt (maar ik ken dan ook niemand die dat haalt). Maar hij is wel nog steeds erg goed hoor! Axenrot legt de focus gewoon ook meer op de hardere stukken (niet dat Lopez die niet goed bracht hoor, cfr. Deliverance), maar Axenrot introduceert bijvoorbeeld blastbeats (dubbele basdrum die losgaat met daaroverheen snelle snaredrum). Er zijn nog altijd erg veel fills, en hoewel ik ze persoonlijk minder smaakvol vind dan die van Lopez (The Leper Affinity ) is er nog altijd heel wat lekkers te horen.

Zat laast een documantiare over de Watershed cd te kijken.
Grappige gast die Axenrot.

Hij komt erg warrig over en hij stottert nogal maar is een sublieme drummer volgens Michael, toen hij hem voor het eerst opbelde om te vragen of hij voor Opeth wilde komen drummen,antwoorde hij:

Ja dat lijkt me goed maar vind je het erg als ik je zo weer terugbel,...want mijn keuken staat in brand.................

Je moet het denk ik zo zien: Zo goed als Lopez is haast onmogelijk, maar als je zou zeggen dat Axelrot 'wel een aardige vervanging is', doe je hem eigenlijk zwaar te kort. Ik heb allerminst het gevoel dat ik me stoor aan de drums. Het is jammer, maar Axelrot is óók gewoon een fenomenale drummer.

Die overigens perfect past op Watershed.

Opeth heeft voor dit album een drietal covers opgenomen waarvan er een Would? is van Alice in Chains. Deze is verschenen op de single van Burden. Ik vind de cover erg geslaagd. Vooral Jerry's gedeelte wordt erg goed gezongen. Opeth geeft er een eigen sfeer aan. Het enige wat nog mist is Layne Staley. Dan was dit misschien wel de beste versie van dat nummer.

De inbreng van Opeth is hier minimaal.

Ik vind het gewoon een slappere versie van het origineel.

Ik heb sinds vandaag het album origineel. Ik heb de deluxe versie gekocht. Op het moment ook de enige versie die ik kon vinden. Het heeft een fraaie package. Voordat ik aan het album toch maar eerst DVD gekeken die erbij zat. En wat zijn de rehearsels toch mooi te zien. Gewoon in een krap kamertje The Lotus Eater bruut eruit te knaller. Ik heb het effen gezien en gehoort dit album en ik moet zeggen ik mag die drummer wel. Aan The Lotus Eater moest ik effen wennen maar wat is dat een bruut nummer.

Het contrast extreem bruut en totale stilte is hier soms enorm. Een keer toen ik heel intens aan het luisteren was stokte letterlijk mijn adem. Een absoluut meesterwerk, dit album. Het enige dat naar mijn mening Blackwater Park evenaart. Misschien vind ik het wel nog wat beter. Ik heb het in ieder geval vaker gedraaid.

Duh? Gaan ze er ook aan beginnen met die verschillende versies? Voor mij blijft dit album ofwel opnieuw een meesterwerk ofwel een tandenknarser.

Volgens mij is dit album van in het begin te koop geweest in een speciale verpakking (als een postpakje) met extra dvd, waarop naast het beeldmateriaal ook de drie bonusnummers. Zo heb ik het toen in ieder geval gekocht. Later ook op vinyl. Daar staat enkel Derelict Herds als bonus op.

Gadverdamme, heb ik even weer niet opgelet. Kronos, ik blijf nog altijd sukkelen met het fragmentarisch aandoende aspect van dit album. Ik denk dat ik dit hier al heb vermeld. Voordeel is natuurlijk dat je een dergelijk album nog niet te rap zult beu geraken .

't Is inderdaad best wel een hele kluif. Op een gegeven moment was die indruk van fragmentische muziek bij mij opeens verdwenen. Als ik het album nu hoor klinkt het altijd als een strak samenhangend geheel.

Mijn god, deze cd even een tijdje opzij gelegd maar van de week weer eens opgezet en kwam terecht bij Hessian Peel, het mysterieuze begin, meleodieuze gitaarspel, omgedraaide zang, de rust van het middenstuk, vervolgens een "morscode"(mijn interpertatie) tik tiktik......THE LIGHT COMES ON!!!!!!!!
Ja mijn favo Opeth album!

Het stemgemiddelde bij dit album liegt er niet om. Dit is een 'groeier' van jewelste.

met gemak het beste album van dit millennium

Het is een fantastisch goed album, maar een millenium lijkt me toch te ver gezocht xD.
Ik vind Åkerfeldt hier ook het beste bij stem. Vooral de grunts op dit album zijn van zeer hoge kwaliteit.

Dit millennium is pas tien jaar bezig, dus misschien toch niet overdreven ver gezocht. Voor mij persoonlijk klopt het eigenlijk wel. Het meeste gedraaid ook van de albums uit die periode.

Dan had hij er 'tot nu toe' achter moeten zetten. Deze formulering zegt: beste album van afgelopen tien jaar én de komende 990. Lijkt me sterk.

Ja, maar het is ook een sterk album.

Vooral die grunts zijn bere goed.

Prima, maar al kom je gillend klaar als je dit album luistert, dat biedt nog steeds niet de garantie dat er niets beters uit gaat komen in de komende 990 jaar.