Van Halen - Diver Down (1982)

Dat laatste betwijfel ik ten zeerste. De Halens waren namelijk flink pissig op Roth. Roth had vooraf het optreden wat te diep in glaasje gekeken volgens hun.
Roth moest trouwens wel nog uit de jungle (amazone gebied) worden gevist. Waar hij en zijn bodyguard voor het optreden vakantie aan het vieren waren. Het US optreden was tijdens zijn trip geboekt , Daimond Dave wist nog van niks. Daarbij bleek ook nog eens dat Dave een een of ander jungle virus had opgelopen. Never a dull moment met Daimond Dave .

Geweldige info iggy! Nog nooit eerder gehoord of gelezen maar ik geloof het gelijk. Typisch Van Halen!

Het is legendarisch omdat A) VH hiermee voor het eerst echt erkend werd als absolute topact.
B) VH was het speerpunt voor ortodoxe christelijke groeperingen. Bij dit Festival gingen zij dan ook flink tekeer door oa vliegtuigje laten rondvliegen met de tekst: Jesus Saves. Koren op de molen natuurlijk.
C) DLR was inderdaad lazerus en liet zich dan ook oa verleiden tot een "catfight" met de zanger van The Clash op het podium. Dit omdat The Clash VH maar een stelletje neppers vond.
D) wereldwijd is het festival niet zo bekend als Woodstock. Maar in Amerika zelf heeft het toch een flinke indruk achter gelaten.
Het is inderdaad dat de broertjes flink pissed of waren op Dave en daarom is het nooit officieel uitgebracht. Zo zonde want dit zou VH's status kunnen bekrachtigen.

Het zal best positief gewerkt hebben aan hun status. Maar Van Halen werd toch al gezien als een topact, toch ?
Wat nogal afbreuk doet aan dat optreden is dat hun frontman flink bezopen was. Waardoor ze toch onder hun kunnen speelde. Als je nou iedereen van het podium gespeeld zou hebben dan zou het legendarisch geweest zijn. Hoewel Dave in die MTV interviews vooraf het optreden wel weer hilarisch was. Maar goed, maakt ook allemaal niet zo veel uit.

Voor de rockwereld waren ze zeker een topact, maar met het US Festival kwam de "bevestiging" voor de hele muziek scene
Herman Brood is ook legendarisch om zn wijfen, gesnoof en drank. Het is het totale plaatje wat het legendarisch maakt.

Sorry maar hier haak ik even af; Herman Brood z'n leefstijl als vergelijk voor het optreden van Van Halen op het US festival en wat voor impact dat op de muziekwereld heeft?

Een melig tussendoortje, anders kan ik dit vreemde allegaartje aan nummers niet noemen. Wat slappe covers, enkele 'leftovers' en wat instrumentaaltjes. Als iets anders zou ik het niet willen kenschetsen.
Een magere voldoende is mijn deel, dat zit hem dan ook in het fijne gitaarwerk van Eddie in songs als Hang' Em High en The Full Bug, twee nummers die nog wel een glimlach op mijn gezicht toveren.

Tussenstand:

1. Van Halen
2. Fair Warning
3. Van Halen II
4. Women and Children First
5. Diver Down

Misschien is het jeugdsentiment maar ik kan nog steeds genieten van dit album, de energie en ook de covers en melige stukken.

Aardig album, niet meer en niet minder. Openingsnummer wel erg gaaf.

Zwakste album van de heren die verder hoog heb zitten.

Na jaren weer eens uit de platenkast getrokken. Kon me er eigenlijk niet veel meer van herinneren, behalve dat ik het toen niet best vond. Hoe anders is dat nu. Fijn album, met vrolijkstemmende liedjes, mooi en knap gitaarwerk en een prima productie, waar vooral de drums positief in opvallen. Eigenlijk helemaal niets mis mee, ja behalve die speelduur van net een half uur. Zelfs de covertjes waar velen over vallen, zijn in mijn oren behoorlijk origineel en hebben door de lekkere VH makeover voldoende om te kunnen bekoren.
Is het dan een meesterwerk? Nee, bijlange na niet, maar het is voldoende sterk met een eigen en toch herkenbaar smoel om de tand des tijds glansrijk te kunnen doorstaan.

Mijn eerste kennismaking met Diver Down was bij tv-zender Sky Channel, dat als eerste zender in Nederland continu videoclips uitzond. In de programmering kwam de videoclip van (Oh) Pretty Woman regelmatig langs. Vooral het intro vond ik erg goed: later bleek dit Intruder te zijn, dat met zijn zware synthesizer- en drumsound zomaar op voorganger Fair Warning had kunnen staan.
Bij de verschijning werd het album door velen als bijna Van Halen-onwaardig beschreven. Zie hier (even scrollen) bijvoorbeeld de kern van de recensie in Oor van Roberto Palombit.

Mijn beeld was hierdoor beïnvloed, maar toen ik (jaren later) Diver Down in z’n geheel hoorde, viel dat alleszins mee. De A-kant opent aardig met Where Have all the Good Times Gone. Oorspronkelijk van The Kinks, hier met sluw slepende en toch uptempo riff, het origineel overtreffend. Hang ‘em High is een snel juweeltje en magistraal is ook Cathedral, waar Eddie Van Halen verrassend ingetogen maar razendknap op zijn gitaar excelleert.
Bij het intro van Secrets dacht ik 10:15 Saturday Night van het debuut (1979) van The Cure te horen, waarna een ontspannen shuffle volgt; de zon schijnt vanuit je speakers. Hierna de single met dat ijzersterke voorafje Intruder, dat beukt als een heimachine. (Oh) Pretty Woman is me dan te braafjes.

De B-kant opent met die andere single Dancing in the Street, dat niet bij de band past. Tegelijkertijd ben ik onder de indruk van de muzikaliteit die ze hier tentoonspreiden, nu ze zo ver buiten hun comfort zone opereren. Gewoon goed in elkaar gezet. Neemt niet weg dat ik dit sowieso geen goed liedje vind, er is niet één versie die ik ervan kan waarderen…
Maar het in twee delen opgesplitste Spanish Guitars is dan weer zó ontroerend mooi en melodieus; ik heb het gisteren de halve dag lopen neuriën, wát een sterk liefdesliedje met z'n springerige gitaarlick; in dezelfde stijl als Angus Young het jaar ervoor op album For Those About to Rock liet horen.

Big Bad Bill is heerlijk jazzy, maar daar zal niet iedere hardrockfan voor open kunnen staan. Extra gedurfd van de band om dit te doen. Ook dit nummer zit goed in elkaar en de tekst verhaalt een herkenbaar fenomeen, waarbij pa Jan van Halen hoorbaar een goede klarinettist was. Leuk toch dat de jongens een nummer uit 1924 een nieuw jasje geven en hun vader in de volgspot zetten?
The Full Bug rockt dan lekker en daar is bovendien een mondharmonicasolo, alweer een nieuwe kleur in het schilderpalet van Van Halen. Dat geldt al helemaal voor uitsmijter Happy Trails met z’n a capella aanpak, oorspronkelijk de tune van een radioprogramma.

Voor mij vijf sterke nummers op de A-kant en op de tweede helft nog eens vijf. Beperk ik mij tot pure hardrock en gitaarmuziek, dan resteren er in totaal acht sterke nummers, waarvan drie instrumentaal. Met bovendien véél heerlijke gitaardetails vol speelplezier, gecombineerd met zomerse koortjes en sterke arrangementen. Niet altijd hard, maar wel muzikaal. Dit alles lekker vet geproduceerd door Ted Templeman: mij hoor je niet mopperen.

Sorry daar ben ik het echt totaal mee oneens. Dit is een rommelige en ietwat armoedige collectie songs met een paar hele zwakke covers. Een ronduit matig album in de Van Halen discografie.

Oneensch. Geen meesterwerk, maar toch een ietsie pietsie onderschat hier. Het gemiddelde is wel heel erg laag.

Met Johnny Marr eensch Ik zal er geen 4* aan hangen zoals Ronald doet maar een 3 kan ik er wel aan kwijt. Er staat genoeg moois op namelijk. Je moet alleen even de VH bril afzetten in sommige gevallen. Als je dat kunt dan hoor je genoeg moois.

Zo is dat! Al is 3 *** = rapportcijfer 6 wel errug laag. Maarja, we moeten wat te discussiëren hebben.

Het gemiddelde is zo laag gezien de kwaliteit van het gebodene!

Zegt meer over het gebrek aan smaak bij de 131 stemmers lijkt me

Hier moet ik Leonidas55 toch echt bijvallen. Toegegeven, het is jaren geleden dat ik 'm beluisterd heb, maar ik weet nog wel dat ik dit bij verschijnen een zware tegenvaller vond, afgemeten tegenover de eerste vier uitstekende albums.
Als eerste kwam die cover van Pretty woman op de radio, en dat werd zowaar zelfs nog een hitje. Leek me een leuk tussendoortje op een album waarvan ik hoopte dat die cover omringd zou worden door sterke eigen nummers. Maar nee, het is een rommelig geheel, dat een wat inspiratieloze indruk achterlaat. Omdat we het wel hebben over rasmuzikanten (met name Eddie doet nog altijd heel knappe dingen), komt mijn waardering iets hoger uit dan die van Leonidas, maar een voldoende kan ik er echt niet aan toekennen.

Dat rommelige klopt wel. En dat ie wat schril afsteekt bij de vorige albums ook wel. En dat Pretty woman nogal suf is ook wel. Maar muzikaal gebeurt er genoeg interessants. Het is alleen niet allemaal in de overbekende VH stijl. Ik vind een zesje wel op z'n plaats. Al zal het ook nooit mijn favoriete Van Halen plaat worden.

Minste album van de Roth-era.
Opgenomen terwijl de tournee voor Fair Warning net was afgerond. Na jaren zou de band een pauze inlassen om nieuw materiaal te schrijven en het leek Dave een goed idee om een losse single uit te brengen in het nieuwe jaar 1982 (dat werd dus Pretty Woman).
Maar het Warner Bros. label wilde een album, dus het circus begon weer van vooraf aan.
Uiteindelijk komt het wat over als een EP waarvan zowat de helft covers is en het overige materiaal originals en instrumentaaltjes waarin Eddie even los mag gaan. Uiteindelijk kwam het de verstandhoudingen in de band ook niet ten goede (teveel Dave, niet genoeg Eddie).
Een fijn tussendoortje tussen twee giganten. (Fair Warning en 1984).