Van Halen - 5150 (1986)

Tja Roth is natuurlijk een prima donna eersteklas dus daar kijk ik niet heel raar van op. Hoe geweldig hij als frontman ook was; als mens lijkt hij me een nogal 'eng' type eerlijk gezegd. Wie weet komt er ooit nog een boek van Anthony waarin hij alle verhalen vanuit zijn positie toelicht. Maar ben bang dat Mikey daar de persoon niet naar is om dat te doen.

Alsof een brede Sammy Hagar de zware erfenis van Van Halen op zijn schouders voelt, zo lijkt de hoes te zeggen. Ik vond het destijds een prima album maar heb 34 jaar na dato uiteindelijk maar 4 songs geript van mijn exemplaar (2,4,7 en de titelsong).
Die 4 songs ijzersterk. Zo vind ik "Dreams" 1 van de beste Van Halen songs ooit.

"Good Enough" is wel heel erg 1 mid-tempo dreun, komt maar niet op gang voor mijn gevoel. De uitstekende solo komt daarin te laat.
"Get Up", snel en nerveusmakend, "Summer Nights" had prima laid back kunnen zijn maar teveel gefreak en gekloot erin.
"Best of both Worlds", alleen de solo prima voor de rest stuitend simpel en "Inside" te melig en veel te lang.

Vindt het de minste Hagar Van Halen plaat.

Na 34 jaar nog steeds een ijzersterk album van Van Halen. Het album wordt mooi geopend door Sammy's imitatie van David Lee Roth en Sammy is inderdaad Good Enough voor Van Halen. De drie singles Why Can't This Be Love Love, Dreams en Love Walks In blijven ook anno 2020 dus overeind staan.

Summer Night, Best of Both Worlds, 5150, Get Up. Puik materiaal. Kwam in Amerika op 1 binnen en verkocht ruim 6 miljoen exemplaren. Er was leven voor Van Halen na het vertrek van Diamond Dave.

Na de breuk met Hagar werden de bakens ietwat verzet, het is 1986 en de tijd is rijp voor producties met een vol geluid en met veel galm. Met Hagar aan boord worden de nummers serieuzer en verdwijnt de humor ook wat uit de muziek. Slecht is het zeker niet, maar het materiaal klinkt gewoon anders dan voorheen en ik moet zeggen, ik mis de gilletjes, kreuntjes, oeh's en ah's van Roth enigszins alhoewel ik Hagar altijd een betere zanger heb gevonden. 5150 is echter wel een verdomd solide schijf, geen slechte song te bekennen, de solo's van Eddie zijn uitstekend en Hagar maakt een prima indruk. Met 5150 kwamen echter ook de eerste powerballads om de hoek kijken, en hoewel nummers als Why Can't This Be Love en Love Walks In een dikke voldoende halen geeft het de plaat ook een wat ander karakter.

Tussenstand:

1. Van Halen
2. 1984
3. Fair Warning
4. 5150
5. Van Halen II
6. Women and Children First
7. Diver Down

Oef, Why can’t this be love, heerlijk nummer.
Verder gewoon een lekkere plaat.

Geen topalbum maar zet hem toch zo af en toe graag op. Pak deze bijvoorbeeld eerder dan Woman and Children First. Wellicht door de wat luchtigere vibe.

Deze plaat heb ik heul, heul, heul erg veel gedraaid vroeger. Zoveel dat bijna alles nu als een warm bad aanvoelt, los van 'Why Can't...', 'Dreams', 'Love Walks In' en nog wat stukken hier en daar die ik zo ook wel kan dromen.
Heb zelf even de mogelijkheid niet, maar deze moet je heel hard draaien. Toch lijkt vijf sterren wat aan de hoge kant. Ga 'm binnenkort nog es op het juiste volume draaien en hak dan de knoop wel door...

5150, SISO, Ziezo? Had met de Nederlandse link gekund, maar nee: 5150 is police code for an escaped psychiatric patient. (bron), hoewel iemand daar in de comments net even iets anders zegt: Actually 5150 is the code for involuntary psychiatric hold.... de tekst van liedje '5150' is dan weer een verzoenend liefdesliedje.

Dit is nou typisch een 3.5* album vind ik! Kwaliteit en perfectie te over, en geen foutje in te bespeuren, maar dat is ook het probleem met deze vind ik, gewoon niet spannend genoeg, alles is even degelijk en binnen de kantlijn. Soms als ik in een VH bui ben zoals afgelopen dagen deze op cd weer eens opgezet, maar heel snel neig ik dan toch weer enorm naar hun debuut, dat is voor mij het album waar ik steeds weer uitkom in een VH bui. Heel vaak beluister ik niet meer albums van VH, maar als ik in een bui ben is het vaak maar een paar dagen, en dan zet je vaak toch altijd weer dezelfde albums op. Voor mij zijn er eigenlijk maar 4 essentiele VH albums, en dat zijn het debuut, Women And Children First, Fair Warning en 1984. De rest maakt mij niet zo heel veel uit.

Ik ben blij dat ik niet aan lijntjes doe...

En 5150 was ook de naam van Eddie’s eigen studio, wel weer vernoemd naar die police code.

Was die ontsnapte patiënt titel geen sneer richting Roth?

Net zoals het begin van het album, "helloooo baby".

Kan ik me wel in vinden. Ik vind het stuk voor stuk goede nummers, zonder inzinking, en de band speelt ook heel degelijk. Het enige 'foutje' waar ik de band hier op kan betrappen is dat de drums zo mager ingemixt zijn. Dat had beter gekund, en het zou het album meer 'punch' gegeven hebben. Opvolger OU812 lijdt aan hetzelfd euvel, in nog heviger mate zelfs. Raar eigenlijk, als je bedenkt dat juist deze periode - midden jaren tachtig - muzikaal wordt gekenmerkt door drums die onnatuurlijk hard zijn ingemixt.

Zou best kunnen, net zoals 'OU812' (O, you ate one, too') een verwijzing was naar 'Eat 'em and smile'... ik heb het van wiki, die geen bron vermeldt...

Maar zoals alles in het Hagar tijdperk: niet erg juicy of zo. Het “hello baby” en het stoere gebabbel in Inside vind ik meer een (wat pathetische) imitatie van de Roth-sfeer, dan snerend bedoeld.

Dat lijkt me eigenlijk vanzelfsprekend; ik ging daar al in de jaren tachtig van uit. Die 5150-verwijzing had ik toen echter niet in de smiezen. Altijd gedacht dat het het huisnummer was van de studio van Edward van Halen. Die uitleg meen ik destijds wel eens gelezen te hebben. Maar de betekenis van dat cijfer in het politiejargon lijkt in elk geval te kloppen. Of het daarmee ook een verwijzing is naar DLR? Joost mag het weten. Maar aangezien Van Halen altijd een band met humor is geweest, zou het me niet verbazen.

Ik was misschien niet erg duidelijk, maar dat 5150-verhaal had ik van wiki, die OU812 link was indertijd vrij algemeen bekend idd.

Wat krijgt Get Up hier weinig stemmen. Deze staat toch wel bovenaan als het gaat om pure rauwe energie. Lekker eigenwijs nummer waarin Eddie zijn gitaar er weer eens ouwerwets flink van langs geeft. Wat mij betreft hadden er meer van dit soort momenten op de plaat gemogen, veel blijft toch een beetje binnen de lijntjes. Sowieso was voorganger 1984 qua songmateriaal misschien wat interessanter/avontuurlijker.

En toch heb ik een zwak voor deze periode, ik vind Hagars stemgeluid toch altijd net iets fijner dan die
van Roth. Wat hij in Montrose deed was echt fenomenaal, vervolgens tijdens zijn solo periode ontbrak het hem veelal aan goed ideeën. Dus zich aansluiten bij VH was een erg goede zet van hem. Maar er had meer ingezeten heb ik altijd het idee.

Nog meer?

Haha ja ik weet dat jij dit een topper vindt. Het had een topper kunnen zijn met spannender songmateriaal

Ik zat gisteren wat interviews uit deze tijd te bekijken. Wat blijkt, ze hebben dit album in 10 dagen geschreven én opgenomen. Een hele prestatie natuurlijk maar ik denk dat ze wat meer tijd hadden moeten besteden aan het schrijfproces. Met name de zanglijnen van Hagar vind ik niet altijd even bijzonder.

Ik dacht dat je doelde op zijn tijd bij VH. Maar je bedoelde dit album specifiek

Nou ik heb het maar even bij dit album gehouden ja. Maar de opvolgers vind ik niet veel beter worden als ik me goed herinner. OU812 was nog wat meer middle of the road en daarna ben ik een beetje afgehaakt moet ik bekennen. Zal ze binnenkort eens in de herkansing doen. Wie weet zat ik er helemaal naast.

Bij vlagen best aardig maar in mijn ogen relatief saai. Hagar is een betere zanger dan Roth maar het vertrek van die laatste verdween ook het 'speelse' karakter uit de muziek. Roth paste met zijn voordracht prima bij het frisse songmateriaal. Vreemd genoeg had de periode met Sammy altijd mijn voorkeur, tegenwoordig draai ik nooit meer de platen met Hagar.
5150 is zeker niet slecht, steekt zelfs degelijk in elkaar, maar de glans was/is er wat van af.

Ja mee eens. Qua stemgeluid is Hagar ongeëvenaard, hoe hij binnenkomt op Why Cant This Be Love bijvoorbeeld: " Whooaah here it comes!" Hij zingt met zoveel power en gemak tegelijk, echt geweldig! Sowieso is dit een erg sterk nummer.

Jammer dat dat niveau niet wordt vastgehouden. Al is consistentie - met uitzondering van het debuut - altijd een dingetje bij VH geweest natuurlijk.

Dat zou ik dan toch zeker maar eens gaan doen. Met name F.U.C.K. en Balance zijn geweldige albums vind ik. Weer meer gitaargericht in ieder geval dan de albums 1984 t/m OU812.

Ik vind die jaren 80 keyboards stiekem wel lekker eigenlijk.

Op 1 maart beschreef ik VOA van Sammy Hagar, een album dat indruk maakte. Hiermee was de populariteit van de Amerikaanse veteraan verder gegroeid, met op zijn cv inmiddels twee platen met Montrose en acht onder eigen naam.
Verrassend was dan ook in 1985 het nieuws dat uitgerekend hij zich verbond aan het grote Van Halen, de groep die iets korter bezig was maar meteen met hun eerste album tot de absolute top was doorgestoten. En toen was het wachten op het resultaat.

Ik weet nog precies waar ik was: een stripboekenwinkel in de Grote Stad. Maart 1986 moet dat zijn geweest. De radio klonk op bescheiden volume. Eerst synthesizerklanken, dan een scheurende gitaar met het herkenbare geluid van Eddie Van Halen, gevolgd door het herkenbare drumgeluid van broer Alex. En dan valt de stem in: verrast pauzeerde ik van het doorzoeken van stripboekcovers en luisterde aandachtig: dat was zeker weten Sammy Hagar! Dan was dit dus het nieuwe Van Halen, waarvan ik had gehoopt dat het beste van de twee zou worden verenigd!

5150 bleek een topper, al leende ik die uit de fonotheek en kocht ik 'm pas jaren later. Pas tien maanden later ontwaakte Nederland: Veronica's Alarmschijf in januari 1987, in februari piekend op #16 in de Top 40 en op #15 in de Nationale Hitparade.
Geproduceerd door Donn Landee, de voormalige rechterhand van producer Ted Templeman van de vorige VH's en Hagar. Dit samen met Mick Jones van Foreigner. Een iets ander geluid (de gitaar nu door beide kanalen) en serieuzere teksten, de jolige maar puberachtige teksten van voorheen achterlatend.

Gebleven was het enthousiasme, zoals de gitaarloopjes tijdens de coupletten van Good Enough. Verborgen details als de 6/4-maat in de brug van deze opener.
Dreams vond en vind ik het beste wat zowel VH als Hagar ooit hebben gedaan met een fenomenale melodie, tekst, opbouw en drive.
Op de B-kant doet Love Walks in iets soortgelijks en titellied 5150 is een rockend Van Halen op z'n best, waarbij de prachtige stem van Sammy Hagar zich alweer van zijn beste kunnen laat horen.
Fijn ook dat de groep nu twee gitaristen telde, waarmee Eddie zich live makkelijker op de delen met toetsen kon concentreren, zo bedacht ik op mijn tienerkamer.

Niet alle composities zijn even briljant, maar het spel heeft nog altijd de spontaniteit en pretoogjes uit de jaren daarvoor, al loopt dat op afsluiter Inside een beetje uit de hand. Van Wikipedia leer ik dat Hagar de derde is die als opvolger van David Lee Roth werd gevraagd. Dat het een automonteur was die de twee aan elkaar koppelde, doet me grijnzen en ik weet nu ook wie de man op de hoes is.

Met de productie zowel stevig als transparant, een vet drumgeluid, prachtige koortjes van bassist Michael Anthony en gitaar en toetsen in sterke balans, word ik niet bij alle nummers omvergeblazen, maar een 9 als schoolcijfer is alleszins redelijk.