menu

Van Halen - 5150 (1986)

mijn stem
3,54 (169)
169 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Warner Bros.

  1. Good Enough (4:04)
  2. Why Can't This Be Love (3:48)
  3. Get Up (4:37)
  4. Dreams (4:54)
  5. Summer Nights (5:06)
  6. Best of Both Worlds (4:49)
  7. Love Walks In (3:02)
  8. 5150 (4:47)
  9. Inside (5:01)
totale tijdsduur: 40:08
zoeken in:
avatar van Ronald5150
4,0
Na het vertrek van David Lee Roth wordt Sammy Hagar aangesteld als de nieuwe zanger van Van Halen. Hagar is geen rookie meer, en heeft zelfs al een aanzienlijke CV opgebouwd als zanger van Montrose, maar ook als solo-artiest heeft hij al de nodige successen geboekt. Gelukkig is Hagar een heel andere zanger dan Roth. Gelukkig maar, want ik zit in ieder geval niet te wachten op een Roth imitator. Er is immers maar een Diamond Dave. Technisch vind ik Sammy Hagar een veel betere zanger dan Roth, maar ik heb geen uitgesproken voorkeur. Beide era’s hebben hun eigen charmes en ik kan dus van beide Van Halen periodes even goed genieten. Met Hagar in de gelederen klinken de Van Halen liedjes traditioneler qua opbouw en is het allemaal wat toegankelijker. Geen kritiek, want ook daar houd ik wel van. Daarnaast is het de jaren 80, dus tijd voor keyboards. Op ”1984” deden deze al hun intrede, maar op ”5150” vind ik het resultaat beter. ”Why Can’t This Be Love” en ”Dreams” zijn geweldige liedjes. Maar ook qua gitaarwerk valt er meer dan genoeg te genieten. Ik bedoel ongeacht wie de zanger is, we hebben het natuurlijk wel over Eddie Van Halen. ”Summer Nights”, ”Best of Both Worlds” en ”5150” zijn geweldige gitaartracks. ”Get Up” gaat zelfs even heerlijk in de overdrive. ”Inside” is een raar liedje, maar wel vermakelijk, en tegelijkertijd overbodig. Al met al is ”5150” gewoon weer een heerlijk Van Halen album. Het vertrek van Roth heeft de band geen windeieren gelegd. De populariteit bleef ongekend en ook commercieel gezien werd Hagar positief ontvangen. Die hard fans zullen ongetwijfeld een voorkeur voor Roth hebben. En ondanks dat ik dat best begrijp ben ik blij dat ik ook Van Hagar heb meegemaakt. Het heeft mooie muziek opgeleverd en ”5150” bewijst dat.

avatar van vielip
5,0
ricardo schreef:


Eigenlijk was de koek ook wel op na 6 albums en tijd voor wat nieuws, vooral voor een safe, commercieel en veilig jaren 80 geluid.

Want wees eerlijk in vergelijking met het debuut, Fair Warning en Woman And Children First is deze beslist commercieler te noemen.



1984 was toch ook al behoorlijk commercieel vergeleken met de albums daarvoor? In dat opzicht is 5150 een logische opvolger van 1984 vind ik. En dat de koek op was wil er bij mij ook niet in. Als er al een moment was waar dit het geval zou zijn dan is het wel rond Diver down. Zoals De buurman al aangeeft was 1984 daarom al een soort van 'nieuwe start'. Maar dan meer muzikaal gezien. 5150 is dat natuurlijk vanwege een andere zanger.

avatar van wizard
3,5
Balance was het eerste Van Halenalbum dat ik luisterde. Het geluid dat de band op dat album had, hoor ik hier terug in een scherpere en meer gefocuste vorm. Tegelijkertijd heb ik het idee dat Van Halen hier voortborduurt op het geluid van 1984, maar dan uiteraard met Sammy Hagar als zanger.
5150 vind ik een goed mengsel van nummers die het vooral van de gitaar van Eddie van Halen moeten hebben (hoewel die nummers lang niet zo furieus meer zijn als op het debuut) en een paar nummers die door synthesizergeluiden worden voortgedreven. Enerzijds vind ik die keyboardgeluiden ontzetten gedateerd klinken, anderzijds werkt het ook wel weer aanstekelijk. Why Can’t This Be Love, en vooral Dreams vind ik tot de sterkste nummers van dit album behoren, Love Walks In doet me niet heel veel. Een andere uitschieter op dit album vind ik het titelnummer.
Zwakke nummers staan er op 5150 niet, met éen uitzondering: Inside. Dat nummer komt nogal flauw en krampachtig op me over en had van mij weggelaten mogen worden. Dat had dan een LP opgeleverd met een speelduur van zo’n 35 minuten. Gezien de lengte van alle andere VH-albums tot dan toe, had niemand daarover geklaagd.

Jammer dat dit album met z’n ronduit zwakste nummer afsluit, maar tot daar is er genoeg te genieten geweest. Ik geef nu drie en een halve ster, wellicht dat daar op termijn nog een halfje bijkomt.

3.5*

avatar van Johnny Marr
3,0
Hier had ik meer van verwacht, ik hoor vééééél liever de Van Halen met David Lee Roth. Dat is toch wel de echte Van Halen. Jammer dat dit album dan juist weer 10 minuten langer duurt dan de gemiddelde DLR-plaat. Ze hadden het beter bij het gebruikelijke halfuurtje gehouden.

Hier klinken ze teveel als Journey en Foreigner; saaie en veilige Adult Oriented Rock. Ik bespeur weinig tot geen emotie op deze plaat. Sammy Hagar is niet echt mijn zanger, hij ligt me niet zo, al is hij technisch wel erg goed natuurlijk.

De twee uitschieters zijn duidelijk Why Can't This Be Love en Dreams.
Dieptepunt is de afsluiter, die gaat veel te lang door.

avatar van loneranger
4,0
Het eerste Van Halen album met Sammy Hagar als zanger en een goede plaat. Wat vooral opvalt is dat keyboards nadrukkelijk aanwezig zijn, maar in nummers als 'Dreams' en 'Love walks in' vind ik dat helemaal niet erg. Het zijn zelfs twee van mijn favoriete nummers op dit album. Gelukkig wordt er ook nog flink gerockt op nummers als 'Best of both worlds' en 'Get up'. Bij dat laatste nummer kun je bijna niet stil blijven zitten. De single 'Why can't this be love' en de laatste twee nummers vind ik de minste. Verder een fijne plaat.

avatar van OzzyLoud
3,5
Destijds kwam het nogal als een schok voor mij dat Dave VH had verlaten (of andersom..) en was ook verrast dat een ene Sammy Hagar zijn vervanger werd. Van een flamboyante cocky entertainer die eigenlijk het gezicht van de band was naar een belegen rockzanger die ergens in de middenmoot meedeed.....
Hoe zou dit uitpakken? Zeker in Amerikaanse rockscene was dit het gesprek van de dag en ik was ook zeer sceptisch. Om maar met de hoes te beginnen, die is werkelijk fantastisch (1984 trouwens ook hoor..)!
Het verbeeldde een soort zelfvertrouwen uit, niets en niemand die VH wat kon doen.
En de muziek zelf?.... Om een lang verhaal kort te houden... toen vond ik het een machtige plaat. Ze waren "volwassen" geworden.... als party band begonnen konden ze met de nieuwe zanger doorgroeien.. nieuwe grenzen opzoeken. Met veel variatie in de nummers zelf, van harde rockers naar mid tempo nummers en een heuse ballad!... Nu ik na 34 jaar erop terugkijk klinkt het wel een beetje gedateerd. Veel albums met Dave hebben daar geen last van. En het is allemaal net niet... behalve dan Good Enough, Best Of Both Worlds en Dreams. Eddie speelt daarentegen wel nog steeds als de king of six strings. En Sammy vertoont eigenlijk net zoveel branie als DLR.
Al met al valt er wel veel plezier aan te beleven en zeker nog wel het luisteren waard, maar de magie was wel een beetje verdwenen en daar zou voorlopig geen verandering in komen.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:48 uur

geplaatst: vandaag om 08:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.