Marillion - Script for a Jester's Tear (1983)

Of Ian beter is durf ik niet te zeggen. Ze kunnen allebei een aardig roffeltje slaan. Ieder heeft een andere stijl . De ene manier kan je meer aanspreken dan de andere. Ik hou persoonlijk meer van een wat strakkere stijl van drummen.

Mick Pointer maakt echt heel veel fouten. En als je dat zelfs op een studioplaat hoort, is er iets mis.

Verder vind ik de 'drumsolo' in The Web wel het saaiste wat ik ooit heb gehoord.

Welke fouten vraag ik mij dan af. Hij slaat nergens uit de maat voor zover ik kan beoordelen.

Fouten maken is niet alleen uit de maat slaan, maar ook bijvoorbeelde de boel enorm vertragen.

Ik weet niet hoe Pointer tegenwoordig drumt, maar hier komt hij in ieder geval over als een wat houterige slagwerker.
Mosley is beter. Het drumwerk op Fugazi is ineens al een stuk beter en creatiever.

De eerste plaat van Arena is ook bedroevend. Later wordt het wel beter. Hij is in elk geval de matigste drummer die ik ken binnen de progrock-muziek.

Nee dat op zich valt ook wel mee, maar als dat de beoordeling moet zijn voor een progdrummer dan hebben we er ineens 10.000 goede drummers bij.

Hij moet wel wat extra brengen, en dat bracht hij niet vandaar zijn ontslag.

Oke....nou het zal wel maar ik kan mij er niet aan storen aan dat recht toe recht aan gedrum van dhr. Pointer.

Vertragen???? Wil je dat nummers nog sneller worden gespeeld? Als dagt de bedoeling was hadden ze dat toch wel gedaan neem ik aan.

Ow maar dat kan, alles heeft voor en tegenstanders

De nummers van Script werden live wel sneller gespeeld, maar dat is niet ongebruikelijk.
Live gaat het meestal wel wat meer de vaart erin. Is ook niet het grootste bezwaar.
Mosely bracht het gelijk al met meer elan en Pointer kon die creativiteit niet geven.
Tja, een band moet wel verder natuurlijk.

Rockfan; Luister maar eens naar Ian Mosley die de Script partijen live speelt. Hoor je wel degelijk het verschil in vakmansschap.

Zal ik doen eens doen. Is The Thieving Magpie een goed voorbeeld?

Vertragen. Ik zeg niet dat hij de boel moet versnellen. Hij trekt de boel juist achteruit. Hij hangt met moeite ergens achter in de maat.

Beste liveplaat om mee te beginnen is Real to Reel, trouwens....

Ja, Real To Reel, maar ook The Thieving Magpie is prima.

Zo lang je van de laatste de remaster maar neemt want die is minimaal 2 keer zo goed qua geluidskwaliteit.

Mijn kennismaking met Marillion langggggg geleden. Recentelijk opnieuw aangeschaft in de geremasterde versie. Forgotten songs en Chelsea monday zijn toch wel de favorieten van mij. In deze periode heel wat concerten van Marillion van over het algemeen goed niveau gezien. Composities soms boeiend maar soms ook wat voorspelbaar. Oorspronkelijk op LP aangeschaft. Krijg toch altijd wel een beetje heimwee naar toen er nog uitklaphoezen waren en je nog geen leesbril nodig had om het artwork te bekijken

Top debuut. Ik dacht even de nieuwe Genesis te horen destijds.

forgotten sons is zo'n typisch 'oude marillion' nummer, zoals er ook wel op fugazi staan. geweldige muziek.

In 1984 op Pinkpop gezien en kwam op ebay deze eerste West Germany zwarte target CD tegen met matrixnummer dat eindigt op #01, Ik had al jaren een oud bekrast bibliotheek exemplaar in bezit deze eindelijk vervangen door een CD die in mind condtion verkeerd. Blijft toch altijd samen met het tweede album Fugazi een van hun beste albums.

Images for Marillion - Script For A Jester's Tear - discogs.com

Laat ik hier eens beginnen met wat Marillion. Gegeven punten zijn uiteraard weer het resultaat van (gebrek aan) smaak en kennis.

Deze heb ik geluisterd met bonustracks.
3*

Fish is en blijft voor mij toch DE ZANGER van Marillion, ondanks hij er maar 8 jaar heeft ingezeten!!

Jarenlang te kritisch geweest op dit album. tsja, als het over Marillion gaat gelden er andere eisen natuurlijk. De lat kan niet hoger liggen voor deze mannen uit Aylesbury. Daarom een verdiende opwaardering in het aantal sterren. De laatste 2 nummers krijgen van mij de maximale waardering maar de rest, met name de eerste twee tracks kunnen het gemiddelde niet hoog houden....

Een paar sterke composities, puik gitaarwerk, prima zang, maar oooooohhh wat een matig en inspiratieloos drumwerk!

Mick had de band opgericht, dus daarom speelt hij nog mee. Maar de band wist zelf ook wel, waar de schoen 'm wrong.
Gelukkig kunnen we hierna van Ian Mosley genieten.

Ik kan de plaat ook amper luisteren door het drumwerk (wat er zelfs vaak keihard naast zit). Vooral de fills zijn om te huilen. En dan die vreemde, kinderlijke drumsolo in The Web.

De composities zijn sterk, dus ik luister de songs liever live, met Ian op drums.

Deze plaat is zó intens dat ik hem altijd beschouw als een open wond, maar bij nadere beschouwing zit er veel meer in dan alleen maar pijn, woede en verdriet: de satire van Garden party, het mededogen van Chelsea Monday, de maatschappijkritiek van Forgotten sons... Neemt niet weg dat deze plaat op me overkomt als één lange emotionele trip, en hoewel ik daar niet altijd voor open sta (en soms zelfs huiverig voor ben) raakt hij me als weinig andere. Daarom verhoogd naar 5*.

Dat was een sensatie zeg, destijds. Een nieuw soort Genesis, maar wel met een eigen smoel en dynamiek. Altijd leuk als je destijds trots kon zeggen dat je Marillion al laaaaaaang kende, toen 'Kayleigh' een hit werd.
Mijn favoriet (nog steeds) was en is dus 'Chelsea Monday' met die letterlijk huilende gitaarsolo na dat heerlijk basintroloopje en Fish die ook bijna jammerend zingt: "One day they really love you, you'll charm them with that smile. But for now it's just another Chelsea Monday". Komt nog steeds binnen.

Ik ben zelf drummer maar ik heb me nooit geërgerd aan het drumwerk op dit album. Natuurlijk is Ian Mosley een betere drummer maar de sound van Pointer vond ik echt prachtig op dit album. Mooie warme drumklanken. De versnelde versies live vond ik altijd storend. Ik vind de album-versie van Script nog steeds de mooiste versie. Live vond ik het altijd minder. Smaken verschillen natuurlijk. Voor de rest een prima album. Ik luister er nog steeds met veel plezier naar.

Ik ben ook drummer en ik vind Pointer's drumwerk niet echt irritant, maar schiet wel te kort als je hoort wat zijn collega's in hun mars hebben.
Het is wat houterig en hij flowt gewoon niet lekker. Het is net of hij met de handrem er op zit te spelen.
Mosley gaf het beduidend meer creativiteit en drive mee.
Dat is al te horen op Fugazi.

Doordat ik de albums van Marillion niet in chronologische volgorde beluister ontgaat mij de ontwikkeling die de band doormaakt. Al is bij de eerste 4 albums na de wisseling van de drummer wel een groei te horen . Marillion met Hogarth beschouw ik als een andere band . Waarmee ik niet wil zeggen dat het per definitie beter of slechter is . Ik benader het gewoon anders .Aangekomen bij het debuut ,ben ik danig onder de indruk . Ik heb de remaster en kan dus niet vergelijken met de oorspronkelijke uitgave . Hij klinkt echter prima , al vallen mij inderdaad tov de andere albums de drums negatief op . De openingszin van de titelsong doen je meteen de oren spitsen en eigenlijk weet Fish dat niveau bijna de gehele plaat vast te houden. Alleen in Garden Party permiteert hij zich wat frivoliteiten die meer kwaad dan goed doen . Dit kost dan ook een halve ster . Voor de rest niks dan lof voor dit debuut en eigenlijk schandalig dat ik na 34 jaar pas mijn oren en hart openstel voor deze band . En dat als muziekliefhebber . Mea Maxima Culpa ,waarde MuMer's. 4 en halve ster .