The Beatles - Abbey Road (1969)

Echt een te gek album. Ik heb altijd Sgt. Peppers de beste gevonden maar het wisseld nu weer. Echt te gek. Ik kan niet eens mijn favorieten nummers noteren. Elk nummer (vooral van de 2de helft) is in dienst van elkaar. Dit hele album echt is gewoon steengoed. Heerlijk

Something is echt mijn favoriete liefdesliedje allertijden. George Harrison is echt onderschat tegenover de andere beatles (John en Paul). Veel mensen zeggen dat de Beatles twee goddelijke songwriters hadden, wel ik zeg dat ze er drie hadden.

Natuurlijk hadden de Beatles drie songschrijvers van absolute top-klasse. Naast Something heeft Harrison natuurlijk nog tal van klassiekers op zijn naam staan. Abbey Road is de plaat bij uitstek die nu eens geremasterd moet veschijnen in een mooi digi-pack. Abbey Road blijft voor mijn het mooiste wat de popgeschiedenis ons heeft gebracht (eigenlijk samen met The White Album).

Van toen ik nog heel klein was (4 ofzo) is dit mijn favoriete album ter wereld ! Er zit gewoonweg geen enkele fout, valse noot of verspreking in. Alles klopt en alles is perfect.
*5 en nr 1 in m'n top 10

Ik ben sindskort ook the Beatles aan het ontdekken. The Beatles zijn ver voor mijn tijd maar de muziek is geweldig, ik heb tot nu toe (tot mijn grote spijt) nog niet veel gehoord van the Beatles op dit album en enkele nummers na dan maar deze cd is echt geweldig en bevat heerlijke nummers. Favorieten van dit album: Here Comes the Sun, Something & Come Together.

tsja, dan had hij er wat meer moeten schrijven. toch?

Ik vind die foutjes die ze juist expres laten zitten anders ook wel hun charmes hebben. Zo hoor je in Maxwell's Silver Hammer dat Paul moet lachen wanneer hij de regel "Writing 50 times I must not be so..." zingt.

Hij schreef volgens mij wel meer maar probeer maar eens tussen die twee enorme ego's te komen. George was te bescheiden, speelde min of meer in dienst van...

kant b van de plaat opzetten, precies in het midden gaan zitten, ogen dicht doen en je helemaal op laten zuigen door een van de muzikaalste meesterwerken van de laatste drie eeuwen, heerlijk!!

Weet je wel waarom hij lacht?

Voor Paul "writing 50 times I must not be so..." zingt, zingt hij "so he waits behind" of zoiets in de aard. Natuurlijk moet John weer de clown uithangen met zijn dubbelzinnigheid en trekt hij zijn broek uit en steekt hij zijn achterste richting Paul (so he waits "behind" -> achterste...)

fantastische man, toch

Joh dat wist ik niet, idd lachen

Perfect !
Van begin tot eind !
Amen !
Maximale score
minder is misdadig !
*****
5 STARS
VIJF ZEI IK !
JAWEL !

Ik moet bij dit album toch nog wel even een stukje kwijt en wel over de B-side van dit album. Voor de mensen die dit album niet op vinyl hebben: het is het gedeelte vanaf Here Comes The Sun. Voor mij is dit absoluut het beste gedeelte van de plaat en wel om het volgende:

Het begint al met het briljante Here Comes The Sun van Harrison. Harrison is in deze fase van The Beatles meer uitgegroeid tot een individu binnen de groep en zeer capabel in het schrijven en componeren van prachtige nummers. Here Comes The Sun begint met zacht, voorzichtig gitaarspel waarna de rest van de band met volle overtuiging inzet. Waarschijnlijk was de rest van de band zich er al van bewust dat Harrison een tijdloos nummer had neergezet. Het nummer zelf schreef Harrison overigens nadat hij uit een diep dal was gekomen. Hij was in dat jaar gearresteerd voor wiet bezit, hij was tijdelijk gestopt met The Beatles en zat eigenlijk gewoon niet zo lekker in zijn vel. Zijn heil zocht hij bij goede vriend en topmuzikant Eric Clapton. In de achtertuin van Clapton kwamen alle emoties tot een muzikaal hoogtepunt en schreef Harrison, Here Comes The Sun. De emotie is ook duidelijk terug te horen en te voelen in het nummer, de tekst sluit hier naadloos op aan. Een briljant begin van een B-side die alleen maar beter wordt naar verloop van tijd.
Na de treffende opening vervolgen The Beatles hun muzikale roeping door ons nogmaals te laten horen dat ze werkelijk van alle markten thuis zijn met het nummer Because. De samenzang in dit nummer is van zo'n ongelofelijk hoge klasse dat ik altijd weer kippenvel over mijn lichaam krijg als ik dit nummer weer mag horen. Hier moet ik als kanttekening bijzetten dat George Martin later op de Love cd dit nummer zo prachtig mooi heeft gemixt, nota bene door alleen de muziek weg te laten! Door dit te doen wordt de nadruk zó gelegd op de samenzang dat het werkelijk buitenaards mooi wordt!
Na deze twee nummers komen we bij misschien wel een van de mooiste serie nummers in de geschiedenis van de popmuziek. Haast de absolute climax van hun gehele carrière als je het mij vraagt. Paul McCartney heeft samen met George Martin een serie nummers, sommige compleet, andere onafgemaakt, omgevormd tot één geheel, en wát voor geheel. Laten we bij het begin beginnen:
You Never Give Me Your Money is een liedje geschreven door Paul McCartney en gebaseerd op het feit dat hun productiemaatschappij 'Apple' niet echt van de grond wilde komen. McCartney speelt haast plechtig op de piano en met een stem van fluwelen zachtheid spreekt hij de woorden uit. Let hierbij ook op de achtergrond stemmen die wederom naadloos op McCartney aansluiten. Uit de tekst is ook goed op te maken dat het over een verloren droom gaat waar veel geld in is gestoken en waar ze feitelijk maar weinig tot niks voor hebben terug gekregen 'One Sweet Dream!', zoals McCartney prachtig uithaalt in dit nummer! Het is nog maar een begin van een eindeloos durende reis door de muziek, want na een sidderende gitaarrif wordt het nummer langzaam uitgefade richting The Sun King.
The Sun King, een compositie van John Lennon is wederom een soort van plechtig nummer. Het wordt gezongen (weer die briljante samenzang!!!!) op een haast zweverige manier en feitelijk is het in mijn ogen meer een opzetje naar het volgende nummer Mean Mr. Mustard wat hier nogal abrupt aan vastgeknoopt wordt. Op een onbepaald moment gooit Ringo er een break doorheen en komen de eerste tonen van dit heerlijke nummer. Toch is deze overgang, ondanks het feit dat hij nogal abrupt plaats vindt, zeker niet storend en hoor je hem eigenlijk niet eens als je er niet op let. Daarmee wil ik zeggen dat de onderlinge samenhang heel duidelijk naar voren komt, het blijft dan ook één groot nummer eigenlijk.
Mean Mr. Mustard gaat over een zwerver die nogal obsceen is naar de buitenwereld. Het is een nogal krenterige man die, naar Lennons zeggen, was gebaseerd op een man in de krant, die zijn geld verstopte om te voorkomen dat andere mensen hem ertoe dwongen het uit te geven. In gewoon Nederlands zou het woord 'vrek' hier op zijn plaats zijn. In de tekst wordt ook een leuke vergelijking gemaakt met zijn zuster Pam (de hierna aangehaald Polythene Pam) die juist het tegenovergestelde is van de persoon die hij is. De naam Pam heeft Lennon later pas veranderd, zodat het makkelijk over kon gaan in het volgende nummer Polythene Pam. Feitelijk veranderd Mean Mr. Mustard door een tempo versnelling in Polythene Pam. Polythene Pam en Mean Mr. Mustard sluiten hierdoor dan ook zeer gemakkelijk op elkaar aan.
Polythene Pam vertelt verder over de zuster van Mean Mr Mustard en is gezongen in een grappig accent. Na nader onderzoek van mijzelf blijkt dit accent Liverpooliaans te zijn (is dat correct Nederlands?). Dit nummers is overigens de laatste in de serie van composities van Lennon. Hierna volgt het prachtig She Came In Through My Bathroom Window van Paul McCartney. Het vloeit in mekaar over middels een gitaarsolo die op het eind telkens een toon lager wordt gespeeld, waarna She Came In Through My Bathroom Window direct wordt ingezet.
She Came In Through My Bathroom Window is een op-en-top popnummer, waarvan ik denk dat het vandaag de dag nog steeds erg goed uitgebracht zou kunnen worden en kunnen scoren (maar welk nummer van The Beatles zou dat niet?). In het nummer vertelt McCartney over een bezeten fan die letterlijk door het raam van zijn badkamer naar binnen wist te komen. De muziek onder dit nummer is prachtig, let vooral ook op het tijdloze basrifje wat goed te horen is als je er echt op gaat letten. Het einde van dit nummer vindt plaats doordat het gewoon wordt weggefade, weer eens wat anders dan het ‘lossere’ in elkaar laten voortvloeien, doch lijkt het nog steeds één geheel te zijn.
Na veel up-tempo nummers moeten The Beatles gedacht hebben dat het nu weer tijd werd voor een tragere ballade en daar zijn ze met Golden Slumbers op een werkelijk geniale wijze in geslaagd! Op het nummer is McCartney eerst alleen te horen op de piano en hij begint het nummer op een soort slaapliedjeachtige toon. Langzaam hoor je al de blaasinstrumenten op komen (geniaaaaaall!!!!) die het nummer zó overcompleet en zó Beatles maken dat dit nummer haast wel een van hun beste composities moet zijn! Paul McCartney zingt hierbij ook nog eens met zo'n ontzettende overtuiging in zijn stem, dat het haast emotioneel is! Zonder dat je het door hebt wordt opeens overgegaan in Carry That Weight, een nummer met een totaal andere insteek, zowel lyriek als muzikaal, toch lijkt het allemaal te kloppen. Het voelt vertrouwd, het geeft je het thuisgevoel. Alle vier Beatles zingen uit volle borst mee in deze bijna finale en geven hun volle kunnen. De muziek, emotie, genialiteit! Alles zit erin!Een grote kleurrijke glorie!De kroniek op het album lijkt eraan te komen! Dit komt er ook met The End. Aan het einde van Carry That Weight vindt een complete omslag in de muziek plaats en begint helaas het laatste nummer van dit album; The End.
The End is een van de laatste nummers die The Beatles gezamenlijk opnamen en het laatste nummer van de Medley van kant B. Dit is vooral een muzikaal nummer, waarin iedere Beatle afzonderlijk van de rest een solo mocht spelen. Na de openingstonen volgen de regels “Oh yeah, all right/Are you going to be in my dreams/Tonight?” en hierna kan de eerste solo, de drum solo van Ringo Starr, beginnen. De solo is van vrij korte duur, en muzikaal wel aardig. Op de tekst burn you, wordt vervolgens nog een prachtige gitaarsolo van de andere Beatles weggegeven. De solo is lekker rauw en ruig, kortom lekker rock and roll. Het enthousiasme straalt dan ook van dit gedeelte af. De solo wordt beëindigd en wederom is Paul McCartney te horen met een van de meeste filosofische laatste regel van het laatste album van The Beatles:

”And in the end/The love you take/Is equal to the love you make”

Werkelijk een prachtige boodschap die ons toch nog even wordt meegegeven aan het einde van dit meesterlijke album!!

Dan volgt nog Her Majesty. Dit nummer is uit de Medley gegooid door McCartney, die het overigens ook zelf heeft geschreven, maar later teruggezet op de tape door één van hun engineers. Het wordt gezien als wellicht de eerste verborgen track op een album. Verder vind ik het nummer niet heel erg speciaal, maar toch is het leuk dat het nummer nog even is toegevoegd op het einde.

Amen.

Ja Precies!! Amen...Jonge Jonge...wat een epistel, zo'n lang verhaal over zo'n bekend album.....! en dan te weten dat het alleen over de B-side gaat...gelukkig is niet het hele album belicht. Smakelijk!

Nee, nee, dat zou me ook net allemaal wat te veel tijd gaan kosten. Dit stukje zelf kostte al de nodige tijd. Maar ik ben blij het in ieder geval wordt gelezen en gewaardeerd

Was nogal karig met mijn commentaar... Om maar te zeggen dat dit een meesterlijk album is.

Come Together met die ingenieuze beat, mag aftrappen, John speelde voor de tekst wel beetje leentjebuur bij Chuck Berry's You Can't Catch me, maar kom... machtige song, toch ?

Something (van George); de allermooiste Beatlesballade die niet van Lennon-mc Cartney komt; Frank Sinatra vond dit zo geniaal dat hij het ook opnam, en velen volgden, met Shirley Bassey verder als de bekendste.

I Want You, She's so Heavy : Meesterlijke bluessong met machtige tempowisselingen en op het eind; die fade-out die meer en meer in een sublieme kakafonie overgaat ;
Wàt jammer dat deze niet op de dubbele Blauwe verzamelaar staat, terwijl een minder roemrijk nummer (Octopus's Garden) dat compilatiealbum wèl haalde...

En dan die Medley op kant twee van wat destijds de elpee was ;
Meesterlijk hoe stukje halve songs van Lennon en Mc Cartney als een perfecte muzikale puzzel passen...

Dan die machtige gitaarsoli van de drie niet-drummers in The End... en denk je het is afgelopen... komt Macca nog met een superkort maar beklijvend Her Majesty, wauw !

Ik heb de Dubbele Witte als nummer 1 in mijn top tien staan, maar het had ook deze kunnen wezeN;
Hij staat er niet in omdat ik echt van 10 verschillende artiesten een album erin wou, maar Abbey Road behoort echt tot die platen die ik zelfs ooit in het Rusthuis nog zal willen beluisteren...

Een plaat met eeuwigheidswaarde en een zéér memorabele hoes ook nog eens!

Enorm veel respect, trouwens ook voor Sir George Martin die alles in een schitterende productie wist te gieten!

Zoals eerder gezegd ; hier past enkel THE MAX !
5 Stars for these 4 rockstars ! *****

Moet je vooral expres taalfouten gaan maken..

En die in z'n aankondigingen maar bleef volhouden dat hij dit het mooiste Lennon-McCartney nummer vond

Alles wat de Fab Four in zich hadden kwam er nog 1 keer uit. Bijna achteloos. Die samenzang, die over elkaar buitelende melodien en stijlen. Al die instrumenten. Alsof de heren in alle fuzz die er heerste, elkaar individueel uitdaagden, met een uniek totaalresultaat. Creatieve spanning op zijn top.

Tja, wat moet ik nog over 'de medley' zeggen. Je bent nog niet op adem gekomen van de ene prachtige luisterervaring, of de volgende parel streelt alweer je oren. Mijn 9-jarige zoon is nu al verslaafd aan deze plaat.

Een ongekende verzameling individueel talent (zowel in de composities als in de uitvoering, zowel in instrumentatie als in zang) liet in zijn zwanenzang de wereld nog 1 keer zien wat ze in hun mars hadden.

Onmiskenbaar de beste groep ooit, met als ultieme manifestatie dit album. En dan hadden ze Rubber Soul, Revolver, The White Album en een song als 'A Day In The Life' al nagelaten.

Eenzame hoogte

goed dat je jou zoon laat kennismaken met deze muziek! Doe zo voort, ik zal binnen een paar jaar het voorbeeld zéker volgen!

Amen!

Op Revolver na de beste Beatles-plaat en, als je deze groep nog niet goed kent, is dit misschien de beste starters-cd
Af en toe slaat de meligheid toe (Maxwell's Silver Hammer) en is er wat effectbejag (de laatste paar minuten van I Want You (She's So Heavy)), maar kant B met de beroemde medley maakt alles goed.
Nog even een anekdote...na het beluisteren van een take van "The End" bleef de tape spelen en na een seconde of twintig volgde ineens het laatste akkoord van Mean Mr. Mustard meteen gevolgd door Her Majesty waarvan het laatste akkoord juist weer was van verdwenen! (Op bootlegs is een versie te horen mét slotakkoord..). Paul besloot het op het album precies zo vast te leggen...
Persoonlijk vind ik het typisch 'Beatles'; na het serieuze The End nog even een half wergwerpliedje als uitsmijter en dat allemaal 'per ongeluk..'

Ik moet wel zeggen dat ik het het een beetje jammer vind van Her Majesty. Die moet niet op dat album. Ik ben al helemaal blij dat hij niet in de medley zit. Maargoed, gewoon op tijd afzetten.

Dat nummer doet me trouwens denken aan They're Red Hot van Red Hot Chili Peppers (ik weet dat dat een cover is).

Het nummer (heeft vast wel een naam?) wat ontstaat nadat de plaat Sgt. Peppers in een groef blijft hangen was toch al eerder? Dan was dat dat toch een eerdere hidden track?

Her Majesty is toch subliem ? Hoe lang duurt dat ? en half minuutje of zo, ik heb het nog nooit opgemeten, maar het is toch een leuk riedeltje, een liedje dat niet eens af is, en gewoon ongedwongen en erg lief ?

Je leert het wèl appreciëren, het onverwacht toetje op deze sublieme rockplaat!
Blijf natuurlijk bij mijn 5000 sterren voor deze plaat !
*****

Precies, dat is het grappige; je kan de hele medley beluisteren zónder Her Majesty, maar het effect is anders!

Ik vind het erg leuk. Het relativeert gelijk het hele album. De zwanenzang van misschien wel de beste groep ooit eindigt met een topzwaar laatste nummer over de liefde die men geeft en neemt. De luisteraar ligt helemaal voor pampus en denkt: dit is de heilige graal! En dan gooit McCartney er een riedeltje van 23 seconden in, om daarmee te zeggen: 'Jongens rustig aan maar, het is maar popmuziek'. Heerlijk!

Dat haal ik er inderdaad ook uit. Maar ik ben het er niet mee eens dat de B kant een andere luisterervaring wordt mét Her Majesty.

Ik heb ooit eens gelezen dat Her Majesty als laatste er achteraan komt zetten omdat het eerst midden in de medley stond, maar door de band (of deel daarvan) niet als passend werd beschouwd.
Zodoende is het tussen de rest weggehaald en achteraan beland door de technicus die ooit verteld was geen enkele seconde opgenomen materiaal te verwijderen.
Zoiets geloof ik dat het was tenminste