The Beatles - Abbey Road (1969)

Her Majesty's a pretty nice girl,
but she doesn't have a lot to say
Her Majesty's a pretty nice girl
but she changes from day to day

I want to tell her that I love her a lot
But I gotta get a bellyful of wine
Her Majesty's a pretty nice girl
Someday I'm going to make her mine, oh yeh,
someday I'm going to make her mine.........

Formidabel jawel, gewoon Formidabel, ik heb er geen andere woorden voor.

Maar mijn moment op deze plaat, behalve de Medley blijft toch het sublieme bluesnummer I Want You, She's so Heavy... met al die prachtige tempowisselingen en die lekkere pseudo-kakafonie op het einde...
De elpee moest je dan omdraaien, maar hier op cd is het effect ook zéér apart, na dat voornoemd geweld komt opeens George met dat lieflijke Here Comes The Sun - een sublieme overgang als je het mij vraagt!

uhu, I want you is ook mijn favoriet! hoewel, mean mister mustard is ook fantastisch. Als ik dit hoor denk ik vaak dat je met heel weinig aanpassing er een hedendaags hip-hop/rap-nummer van kunt maken. maar dat zou natuurlijk een schande zijn

God bewaar me!

een prachtig album hoor ,hoogtepunten : you never give me your money, here comes the sun , en alles vanaf golden slumbers. Maar ik vind deze toch wel degelijk minder als The white album , Rubber Soul, Revolver ( en zelfs misschien a hard day's night en help). Ik vind namelijk het eerste gedeelte niet onverdeeld fantastisch ( opener come together beetje mediocre beatles nummer om over Maxwell , I want you , en Oh darling maar te zwijgen). Darrintegen is alles vanaf Here Comes The Sun geniaal te noemen. Daarom toch 5 sterren .......

I WANT YOU (She's so heavy) een mediocre nummer ?

Hoor ik dàt goed ?

Màn dat is één van de allersterkste bluessongs die John Lennon schreef.
Luister er maar eens vaker naar, die opbouw van dat nummer, die tempowisselingen, die grote jazzinvloed in die song.

Nooit zijn The Beatles zo lekker bezig geweest als in dàt nummer, dat is absolumento toppo man!

I want you, she's so heavy is een MOORDNUMMER

En jààààààà mensen, dàn moet ik maar effe schreeuwen, want iemands oren zijn duidelijk niet geheel in orde!

Groetjes en keep on rocking!

geen slapende honde wakker maken

jah, de wet van murphy ... SHIT!

jah, ik vind het een supernummer ook een van mijn beatles-favorieten. Maar qua blues heeft John, solo dan welteverstaan, nog beter geschreven hoor!!!

I Want You is ook veruit mijn favoriete nummer op deze plaat! Geniale opbouw en natuurlijk subliem einde!! Er staan veel matiger en slapper nummertjes op deze plaat.

Einde van dat nummer is inderdaad van grote klasse, al zijn mijn favorieten eerder ''Something'' en ''You Never Give me Your Money''. Enige nummers die mij niet echt kunnen bekoren op deze plaat zijn ''Maxwell's'' en ''Sun King''. Gemiddelde van deze plaat gaat de laatste tijd wel erg snel omhoog, terecht natuurlijk .

Ik heb net deze plaat beluisterd.

Hij viel zowel mee als tegen.
Ik vond het geluid mooi meestal, beter dan verwacht eigenlijk. Komt natuurlijk door die gewéldige productie van George Martin

Echter, die liedjes deden me maar bitter weinig. Veelal voorspelbaar. En of het nou komt omdat mijn onderbewuste die liedjes allemaal al kende of niet. Het staat me toch tegen op sommige momenten.

Maar over het algemeen geen vervelende bezigheid om hiernaar te luisteren. Ik neig voor nu naar 3 sterren. Maar zal nog wel eens luisteren denk ik.

Mijn favoriete Beatles album, staat al vanaf het begin op 1 in mijn top 10, en ik had er nog steeds niets over bijgeschreven. Such a shame. Maar beter laat dan nooit.

Ieder nummer op deze plaat is goed. Zelfs Maxwell's Silver Hammer, Sun King en Ringo's Octopus' Garden.

George Harrison kwam weer met twee klassiekers: Something en Here Come the Sun. McCartney's idee van een medley aan kant 2 was briljant. Lennon kwam ook met topnummers voor dit album: Come Together, I Want You en Because (prachtig, die samenzang met die synthesizer, maar ook a cappella erg mooi. luister maar eens naar de versies van Anthology 3 en Love).

De eindmedley Golden Slumbers, Carry That Weight en The End is zo goed. The End was ook erg gaaf toen McCartney hem live speelde tijdens zijn Back on the World tournee in 2003.

Her Majesty is nog steeds een grappig nummer. Dat was een hoogtepunt toen McCartney dat nummer speelde in 2002 op het jubileum concert voor Queen Elisabeth

Het album klinkt zelfs nu nog steeds alsof het gisteren is opgenomen.
5,0

Zeker meer luisteren. Ik vond het eerst ook allemaal niet zo goed (bijvoorbeeld het schitterende I Want You), maar na enkele luisterbeurten groeide dit album uit tot mijn favoriet allertijden.

In het begin klonk Come Together voor mij ook als een oubollig rock en rol- nummertje. Hoe anders is dat nu. (h)

Come Together is nooit mijn favoriete nummer geweest, maar oudbollig? Neen dat als laatste.

Ik vind de versie van John Lennon op zijn New York concert in madison square garden véél beter dan de beatles versie. véél rouwer en de gitaar komt veel beter in zijn recht.

Come Together vind ik, van zover ik Beatles-liedjes ken, het beste en het eerste dat mij van de eerste keer dat ik het hoorde kon boeien.

als ik jou top-10 zie kan ik dat zeker begrijpen.

Dan is cold Turkey van John Lennon en sgt pepper van the beatles misschien ook wel jou ding.

Ik zeg ook alleen dat in het begin zo voor mij klonk. Ik vind het nu geweldig.

Ja, zijn stem is daar heerlijk rauw, maar het gitaarspel vind ik zeker niet beter. Wel een goede versie trouwens.

puur technisch misschien niet. Daarin heb je waarschijnlijk wél gelijk. Maar ik vind het gewoon beter klinken.

Dat ik niet zo'n enorm grote Beatles-fan ben mag ondertussen bij de vaste users op deze site bekend zijn (doet u mij maar de Stones).
Maar eerlijk is eerlijk: van beide bands ken ik maar een paar reguliere albums.
Van The Beatles is dit er dan eentje van die eigenlijk een beetje hetzelfde scoort als die andere reguliere die ik ken: een veilige 3,5. M.a.w. zeker niet slecht (ik zou het woord bij deze band niet eens in de mond durven nemen) maar voor mij persoonlijk nu ook weer niet het summum.
Het probleem dat ik telkens weer met de Beatles heb en dus ook met dit album is dat er juweeltjes tussen staan maar ook van die vervelende deuntjes (excusez-les mots). Maxwell's Silver Hammer is een voorbeeld daarvan. Ik kan daar niks mee. Zo ook Oh! Darling om maar eens een tweede voorbeeld te geven.
Misschien is het ook wel die enorme verheerlijking van alles wat Beatles heet dat me een beetje tegen de borst stuit en waar ik me onbewust toch een beetje tegen af zet. Het zal een combinatie van vele factoren zijn denk ik.
Dat ze een enorm groot en belangrijk stempel hebben gedrukt op de hedendaagse muziek zal ik nooit ontkennen en dat ze hun tijd vooruit waren wil ik ook geloven, maar we zijn nu heel wat jaartjes verder en heel soms komt de term oubollig naar boven.
Ik weet het, het zijn van die opmerkingen waar menig Beatles-fan van zal gaan stuiteren, het is niet anders.
Rest me te zeggen dat het geen vervelende luistertrip is, dit Abbey Road, maar dat het er ook niet eentje is die ik vaak onderneem.
Doe dan maar gewoon die rode en blauwe verzamelaar dat is eigenlijk voldoende voor mij.

hmmm, Ik kan jou wel volgen wanneer je zegt dat maxwell's silver hammer een kinderlijk ouwbollig deuntje is. Dat heb ik zelf ook wel soms. Idem octopus's garden of yellow submarine. maar "oh darling" vind ik écht wel een topnummer. En om dan verzamelaars te verkiezen boven reguliere albums en zeker dit topalbum, dan volg ik jou redenering toch niet hoor. een hersenkronkel noem ik dat

ooit bedacht dat dat soort nummers niet heel erg serieus bedoeld zijn? je moet niet alles van de Beatles even serieus nemen. zo hebben ze het allemaal niet bedoeld.

da's héél juist. Een fantastisch voorbeeld hiervan is "glass onion" John wilde al die mensen die hun teksten bestudeerden een flinke loer draaien en gewoon een nummer maken met zoveel mogelijk stukjes tekst van verschillende songs. En het is een geweldig nummer geworden!

Ik denk dat de Beatles wat dat betreft een echt 'Engelse' band zijn; af en toe is er een flinke dosis ironie. Op dit album wisselt serieus en 'tongue-in-cheek' elkaar prachtig af. Het gedragen "Golden Slumbers" staat in dezelfde medley als het ranzige "Mean Mr. Mustard". Soms maakt dat de songs hier sterker; "You Never Give Me Your Money" gaat als je het letterlijk bekijkt nergens over, maar als een soort collage van songs gaat het:
-eerst over de contractuele nachtmerrie waar de Beatles in terecht zijn gekomen ("you only give me your funny paper")
-van die nachtmerrie willen ontsnappen ("oh, that magic feeling, nowhere to go").
Het is aan de luisteraar om het serieus te nemen of te ontleden, of (desnoods) als een erg aardige song te beluisteren en het daarbij te laten.

-->aERodynamiC; ik (h)erken wel het hype-achtige wat soms rond de Beatles hangt en krijg het soms met fans aan de stok omdat ik hier en daar ook wel bagger beluister in hun songs; Maxwell's Silver Hammer is een weggooiliedje, niet meer en niet minder.

persoonlijk 1 van mijn favouriete Beatle-nummers.

Mijn nieuwe nummer 1, deze abbey road. Ik vind het gewoon zo'n geweldige cd, de eerste nummers zijn stuk voor stuk pareltjes, en vanaf you never give me your money wordt het gewoon één prachtig nummer. Ik ben er echt verliefd op.

Natuurlijk 5*

Hier nog een met een onwetende 3,5*. Veel meer verdiend de plaat imo ook niet vanwege het relatief hoge gehalte aan onzin (voor onzin kijk ik liever Monty Python dan dat ik er platen van ga zitten luisteren).