Genesis - ...And Then There Were Three... (1978)

Dit album nog een paar keer beluisterd, en eerlijk gezegd vind ik een 3,5 nogal magertjes voor dit mooie album. Nochtans 'Undertow', 'Burning rope' en 'Follow you, follow me' hebben daar o.a. hun grootste aandeel, maar ook 'Snowbound' klinkt heel mooi. Ik verhoog mijn stem naar 4,0.

prima cd van het overgebleven trio van Genesis. Met mooie melancholische nummers

Ik heb het album momenteel weer opstaan vanaf vinyl en mijn vrouw komt binnenlopen met de opmerking wat ik toch mooie sfeervolle muziek op heb staan. Inderdaad melancholisch zoals WPE zegt. Ik heb altijd een zwak voor dit album gehad (opgenomen in de Relight Studios in Hilvarenbeek), voor mij een echte herfstplaat (donkere sfeer). Nummers als 'Undertow', 'Burning Rope', 'Snowbound', 'Many Too Many' en 'The Lady Lies' zijn zwaar onderschat. Helaas ook door de band zelf, die dit zelf als hun minste plaat zien.

Vandaag inz de auto weer eens naar dit album geluisterd. Met geluid op hard. En was eigenlijk aangenaam verrast. Ik hou van alle incarnaties van Genesis. In mijn ogen hebben ze geen zwak album gemaakt, al was er zeker wel sprake van geweldig, heel goed, goed en redelijk goed. Ik denk dat ik dit album nog beter zou vinden, als de productie beter was geweest. Het is allemaal wat dof. Maar er staan genoeg sterke nummers op. Eigenlijk zijn alleen ballad of big en many to many in mijn ogen heel zwak. Zelfs het gitaarwerk van Rutherford vind ik wel te pruimen. Eigenlijk is zijn gitaarwerk met de jaren minder geworden en pas op Calling all stations weer wat terug gekeerd. Hier staan gewoon een aantal sterke staaltjes op, al is het natuurlijk geen Hackett. Zijn mooiste solo is wat mij betreft ook uit deze jaren, namelijk zijn solo op working in line op zijn eerste solo album, smallcreep's day. Ook is de stem van Collins op dit album (en zijn opvolger) misschien wel op zijn sterkst. Het is nog wat rauwer, niet zo gelikt als in de latere jaren. Ik zet hem morgen nog weer eens op.

Geweldig album van Genesis alhoewel ik Duke iets sterker vind. Het is natuurlijk duidelijk dat de band een iets andere richting neemt, maar opnieuw leveren ze een sterk album met een aantal geweldige nummers af. Mijn favoriete nummers zijn Deep in the Motherlode en Follow you... Prachtig. 4,5

Ik vind het ook nog steeds erg mooi en echt niet heel veel minder dan de twee voorgangers. Ook hier 4****. 'Undertow' is stiekem misschien wel één van de mooiste Genesis-liedjes, dat refrein is echt kippenvel. Ook 'Snowbound' is een uitermate stemmig, melancholiek nummer. Heel erg fijn allemaal. En de bekende afsluiter 'Follow You Follow Me' ..... niks mis mee.

Vanaf hier ging Genesis singles maken, kwamen er op een gegeven moment blazers. Tja, toen was ik er even klaar mee en viel de waardering to.v. van hun eerdere albums (veel) lager uit

Genesis heeft altijd al singles gemaakt hoor. Alleen kregen ze pas een beetje laat succes.

I know what i like haalde zelfs de hitlijsten, The Knife, Watchers en Counting out time waren in ieder geval ook single.

Hier wordt wel eens het prachtige Many too Many als single vergeten. Meer in de trend van het album dan Follow you follow me. Of het in de VS op single gezette Deep in the motherlode (Go west young man).

Maar Genesis stond tot en met de jaren '70 bekend als album-band.
(wat te denken van het destijds geen hit geworden The Carpet Crawlers?)

And then there were three is echt niet te vergelijk met Selling England, Foxtrot of Nursery Crime.
Dat waren / zijn top(!) producten en dat is ATTWT helemaal niet

De verkoopcijfers vertellen echter een ander verhaal. De ''topproducten'' kwamen tot stand met de ''hobbyclub'' van ome Phil en niemand anders. In deze industrie vrij vertaald naar klinkende munt dus. Wat een succes!!!

Op ATTW3 staan genoeg nummers die niet op eerdere albums hadden misstaan. Ik word zo moe van de 'Phil heeft Genesis verpest' discussie. Het is historisch gewoon onjuist. Het is met de kennis van het succes van de jaren 80/90 en het enorme solo succes van Collins in de jaren 80 terugkijken en op basis van die kennis zeggen dat Collins na het vertrek van Gabriel en Hackett de andere twee heeft gedwongen om commerciële muziek te maken. Is echt geklets. Ten eerste hebben Banks en Rutherford net zo hard meegewerkt en mee gecomponeerd aan de minder proggy en meer poppy nummers. Follow you was van Rutherford, Land of Confusion ook. Hold on my heart was Banks. Ten tweede durf ik te stellen dat er nummers op elke plaat vanaf ATTW3 staan die, waren ze opgenomen in de 70's met Gabriel op vocals, door alle Phil-bashers als uitstekend waren beoordeeld. Het is niet meer dan logisch als je meer dan 25 jaar muziek maakt de sounds veranderen. Ook door nieuwe technieken e.d.. Op ATTW3 staan nummers als Burning Rope, Undertow, The Lady lies en Down & Out die niks minder waren als oudere nummers.

hè heerlijk dat er altijd wat Collins bashers zijn ! Ergens een soort frustratie uiten omdat het fijn is om daar in te blijven hangen.. Ik snap je volledig Meesterdch maar reken maar dat er altijd wat mensen zijn die dit blijven doen. Het zou geloofwaardiger worden als ze het niet herhaaldelijk zouden doen. Zo verliest een statement zijn waarde !

Maar goed 'And Then Were Three'. Altijd als ik in de buurt van Hilvarenbeek ben dan hoop ik nog altijd dat er daar een stukje magie is blijven hangen van de tijd dat de heren van Genesis daar hun opnames hadden. Iets met een studio met grote ramen waar je de zon ziet opkomen (en laat me in deze waan...).

Toen ik deze lp kocht ( jaja, vinyl, ik weet het) was ik een beginnend puber en flink verliefd. Deze muziek was daarbij dragend en zwaar aansprekend om allerlei fantasieën van mijn verkering volledig te beleven. Toen het wichtje mij dan ook na 3 weken vertelde dat het 'uit' was heb ik het album nog een paar keer beluisterd maar uiteindelijk in een vergeethoek weggelegd. Elk nummer was te gevoelig geworden voor deze jongen..

Maar goed, verkeringen komen en gaan, maar 'And Then Were Three' bleef natuurlijk wel bestaan ! Dus later weer opgezet en gedraaid. Maar ik had vooral moeite met de Wall Of Sound die het album toen was. Alsof de heren Rutherford en Banks de ontstane leegte door het vertrek van Hackett compleet wilden invullen. En de productie was ook vrij 'blikkerig'. Tel daarbij de vele, vele krassen (jaja, vinyl en zijn nadelen, ik weet het) die menig nummer in een te snelle repeat zetten en ik moet toegeven dat het mij niet echt bekoorde.

Maar goed, ik heb nu natuurlijk de remasterde versie en een juweel van een koptelefoon en vandaag de dag begrijpt mijn luisterend oor beter wat Genesis mij toentertijd wilde laten horen.

Er zitten echte parels tussen waarbij vooral 'The Lady Lies' een fantastisch nummer is. Ik hoor veel beter hoe optimaal Collins zijn drumtechnieken uitbuit, dat er duidelijke instrumentale vergelijkingen zijn met andere voorgaande albums, maar toch blijft het een beetje een brei.

Maar in 'Follow You, Follow Me' komt alles tot zijn recht. Daar vervalt de brei, daar valt de instrumentatie als een puzzel in elkaar tot een stukje toekomst waarin de drie mannen zeker nog wel heel wat mooie producten hebben gemaakt. In dat nummer vond het overgebleven drietal elkaar.

De eerste paar albums na het vertrek van Gabriel (laten we zeggen t/m Duke) werd "de oude leer" nog behoorlijk aangehangen en, dat moet gezegd, prachtig uitgevoerd.

De sacd uitvoeringen er van laten horen hoe mooi het kan klinken.

Het vertrek van Hackett (2 albums na Peter Gabriel) zorgde voor een leemte en maakte tegelijkertijd de weg vrij voor Genesis zoals ze uiteindelijk klonken in de jaren '80. Wat je daar dan ook uiteindelijk van vind. Zeggen dat het gelijk voorbij was met Genesis nadat Peter Gabriel was vertrokken is ver bezijden de waarheid.

Ach ik kan deels jouw redenatie onderschrijven musican. Wind & Wuthering was ( nog) een top album met Hackett nog in de gelederen. ATTWT vind ik ook niet echt slecht (zie mijn score). Over Duke en Abacab heb ik al (te) veel gezegd...drama albums

Zo'n 7-8 jaar geleden kocht ik de verzamelaar Genesis - Platinum Collection. Volgens mij voor 15 euro ofzo, vond ik goedkoop voor 3 CD's. Beetje in een opwelling gekocht omdat ik de nummers Land Of Confusion, Jesus He Knows Me en No Son Of Mine wel leuk vond. Ik merkte naarmate de jaren voorbij streken dat ik deze CD toch wel met enige regelmaat uit de kast haalde om weer eens te luisteren. En ik merkte ook dat ik langzaam maar zeker een sterke voorkeur begon te ontwikkelen voor CD's 2 en 3, waar de wat oudere nummers op staan (deze verzamelaar werkt in omgekeerde chronologische volgorde).

Nu durf ik mij nog geen Genesis fan te noemen, maar zeker een liefhebber! Inmiddels Selling England By The Pound, A Trick Of The Tail, Wind And Wuthering en ook deze ...And Then There Were Three... op LP en ik geniet er elke keer van. Hier valt voor mij veel mooie muziek te ontdekken. Prachtige composities, mooie zang (zowel van Gabriel als Collins) en heerlijke sfeer. En tja, Jesus He Knows Me is nog steeds een 'leuk liedje', maar dat moet het toch afleggen bij nummers als Undertow en Many Too Many.

Fijn album alleen er zit zo weinig bass in dit album waardoor het wat klinisch klinkt.

Dat laatste vind ik ook. Dit is de enige Genesis-LP danwel CD waar ik geluidstechnisch wat moeite heb. Dat maakt het lastiger om er in te komen, hoewel dat bij mij uiteindelijk al wel lang en breed gelukt is.
Ik heb de originele Charisma-LP van volgens mij ruim 50 minuten en de originele Atlantic -CD (Amerikaanse versie van de eerste CD-uitgave), maar ik ben over geen van beide echt tevreden. Dof, blikkerig en inderdaad wat weinig bas, al heb ik met het laatste niet eens zo'n problemen. Maar ik kan me voorstellen dat deze plaat nog wat groeit als het geluid beter is. Heeft iemand een CD-versie die aan te raden is qua geluidskwaliteit? Ik ben geen liefhebber van de 2007-remixen, zeg ik er meteen bij - al heb ik die van het onderhavige album nooit gehoord.

Inhoudelijk sluit ik me aan bij wat hier al gezegd is: de drie overgebleven Genesis-leden volgen ook op dit album nog vrij sterk het prog-spoor dat met eerdere albums uiterst succesvol werd bewandeld. Ik vind 'm wat minder dan de vorige 2 studioplaten zonder Gabriel, al vind ik het per saldo wel een goed album. Hier ligt al iets meer de nadruk op kortere, compactere songs, een trend die hierna, zoals wij allen weten, nog sterk zou doorzetten.

De discussie over de 'vroege' en de 'latere' Genesis - en vooral de rol van Phil Collins daarbij - zal de fans altijd wel blijven verdelen. Ik heb het geluk - vind ik zelf - dat ik rond deze tijd pas instapte: Duke en Abacab waren mijn eerste Genesis-LP's, waarna ik geleidelijk het spoor terug volgde en ondertussen ook de nieuwe albums bleef kopen.
In retrospectief vind ik het oudere werk beter, met name de trits England, Lamb en Trick, maar ik heb ook waardering voor het latere werk. Al klinken ze daar eigenlijk als een andere band, eentje die hits wilde (moest?) scoren om in beeld te blijven. Het muzikale klimaat was immers danig veranderd in de jaren tachtig. Veel meer seventies-bands, met Yes als het meest vergelijkbare voorbeeld, hebben die bijna onvermijdelijke ontwikkeling eveneens doorgemaakt.

Ik heb de groene en de blauwe box... en hoewel het verschil bij alle albums vrij fors was, geloof ik dat er geen album was waar zo'n laag stof vanaf gehaald is in de 2007-mix als deze. Als het om welke reden je ding niet is, zij dat natuurlijk zo...

Maar de 2007-mixen zijn tegenwoordig ook gewoon los te koop geloof ik. En anders kun je hem eerst eens ter observatie online beluisteren, dat zou toch ook wat richting moeten geven.

Geluidstechnisch is dit inderdaad onder de maat (de geluidskwaliteit is op alle LP/CD/SACD-versies ongeveer even slecht). Daar komt bij: Rutherford is nauwelijks aanwezig, dus missen we Hackett dubbelop. En Banks heeft de boel met prominent toetsenwerk wel heel stevig dichtgemetseld (het zou een aardige solo plaat van Banks kunnen zijn). En er staan geen tijdloze composities op. En dan toch 3,5 ster geven!!!

Grappig dat je dat zegt. Ik heb bij dit album altijd het gevoel gehad dat Tony Banks het gevuld heeft met restmateriaal van ATTWT. Al is 'restmateriaal' niet denigrerend bedoeld. Het is een heel behoorlijk album. Maar hij ligt lijnrecht in het verlengde van deze Genesis-plaat. ATTWT is vooral het album waar Tony Banks overheerst.

Casartelli: van sommige Genesis-albums waarvan ik de remixen beluisterd heb, vind ik het verschil nogal drastisch. Ik ben een soort principe-tegenstander van al te heftige veranderingen t.o.v. het origineel. Alsof je een schilderij naderhand nog wat oppoetst met extra felle kleuren. Maar dat neemt niet weg dat het misschien bij dit album juist goed kan uitpakken. Een goeie vriend van me heeft ze allemaal, die CD-boxen. Ik denk dat ik dit album toch eens goed bij hem ga beluisteren.

Ik heb het hier ergens eerder gemeld maar Banks heeft zichzelf kapot geërgerd toen hij dit album voor het eerst terug hoorde (na het uitbrengen). En dit dan vooral vanwege het 'hoge' geluid en de weinige 'warmte' van de lage tonen in de nummers. Heeft hij lang moeite mee gehad.

Met deze CD word de lijn naar beneden wel ingezet hoewel dit nog wel goed is toen later die blazers er bij kwamen ging de deur echt dicht

Ik heb dat altijd gehad met Duke. Ik vind de LP nog steeds verschrikkelijk. Wellicht ook te lang voor twee LP-kanten. Misschien zou dat tegenwoordig een dubbelalbum zijn geworden.

Hoe dan ook, voor beide albums ben ik zeer tevreden over de omzetting naar de SACD, kan ik van harte aanbevelen.

Mooi album blijft dit voor mij, met Undertow, Burning rope en Follow you, follow me als uitschieters. Ik heb het onlangs gekocht op een platenbeurs bij de Jaarbeurs in Utrecht, en neig er lichtjes naar om van de 4,0* een 4,5* te maken.

Toch eigenlijk wel een echte prachtplaat!

Melancholie is het toverwoord. De refreinen op dit album zijn stuk voor stuk zo mooi. De onderhuidse spanning zo kwetsbaar en tastbaar maar toch op afstand.

Berichten verplaatst naar Phil Collins

Veel (tegenstrijdige) opmerkingen hier over de productie. Te dof, te hoog, te weinig warmte.....
En idd, het is geen audiofiele productie. Maar eigenlijk vind ik het best meevallen. Op een goede en niet te analytisch klinkende installatie is er goed naar te luisteren. Zeker als je bedenkt dat het hier om een werkje uit de late jaren '70 gaat. Het laag had iets krachtiger gemogen, maar met het volume op standje 'rock' (i.p.v. de bij mij standaard stand 'jazz') is het geluid weer mooi in balans.
De composities vind ik toch meer waard dan de gemiddelde 3,5 die hier wordt gegeven. Van ruim de helft van de nummers kan ik echt genieten. Vier sterren is dik verdiend.

Fijne plaat. De remixversies uit 2007 klinken echt prima, zowel op CD als op LP op een prima installatie.