Genesis - ...And Then There Were Three... (1978)

Dit album kan mij maar zeer matig bekoren. Het leukste nummer vind ik eigenlijk Follow You Follow Me. Een lekker pakkend deuntje en gezien de hitnotering ben ik niet de enige die er zo over dacht. .
Alles klinkt vrij mat alsof er een dikke saus over is uitgespreid. Geen hoogvlieger derhalve.

Die saus is anno nu behoorlijk aangelengt met water, hoor!
De nieuwe mix klinkt fantastisch!

Dat wil ik best geloven kaztor maar ik ga 'm toch niet aanschaffen

Een van mijn favouriete Genesis albums. Door de bank heen, allemaal vrij sterke nummers. Alleen de produktie is niet zo geweldig, het geen ik ook vind van andere oudere Genesis albums. Het geluid heeft weinig bas, en het stereo is niet kamerbreed. Maar desondanks een goed album.En "Undertow"is echt een wereldnummer. Op vinyl.

Een plaat ven genesis die me pas later kon bekoren en met name door de nummers; Snowbound (draai ik steenvast als het weer sneeuwt en voor het raam geniet van de nieuwe witte wereld). The lady lies vind ik ook sterk door de melodielijn van Toney B. en de voor mij zo herkenbare tekst en situatie.





Jammer dat het geluid erg onevenwichtig is; ik begrijp niet waarom dit zo is gedaan . Het doet echt afbreuk an dit album (.

Dit album had ik in '78 gekregen op -jawel- een voorbespeelde cassette en dit middengolfradiogeluid was werkelijk niet om aan te horen. Toen ik later de LP kocht was dat al een hele verbetering maar zoals hier al veelvuldig is vermeld zat er amper bas en dynamiek in en moest ik de versterker behoorlijk opschroeven en bijregelen om toch nog genietbare klanken uit deze vlakke en holle geluidsmuur te persen. Maar eenmaal daar aangekomen ontdekte ik wat een echt schitterende songs op dit album staan o.a. Undertow, Burning Rope, Many Too Many en The Lady Lies.

Ook de sfeer mag echt uniek genoemd worden zoals dat b.v. bij A Trick Of The Tail en Calling All Stations eveneens het geval is. Het was duidelijk dat na het vertrek en de invloed van Hackett de keyboards naar voren werden geschoven waar het simpele maar dragende gitaarwerk van Rutherford goed inpaste. Geen echt Genesis hoogstandje maar wel herkenbare elementen uit het solowerk van Banks (A Curious Feeling) en Rutherford (Smallcreep's Day) uit die tijd. Toch een apart en mooi album.

Absoluut een interessante en misschien wel ondergewaardeerd album. Toppers als undertow, burning rope, deep in the motherlode en the lady lies, zijn lekker om met groot volume door de koptelefoon te horen.

Als ik dit album over de hele Genesis-collectie moet waarderen, is het een ruime voldoende. Natuurlijk zijn er andere albums die voor mij hoger scoren.

Op de sacd komt het geluid nu goed uit en ben er wel blij mee.

follow you follow me is 1 van de mooiste genesis nummers ooit gemaakt. verder kan dit album me ook goed bekoren, maar het is zeker niet hun beste.

Nee maar dat kan ook niet met Collins als zanger.
De besten zijn Lamb lies down on broadway en Sellin England by the pound.

Kan wel, alleen als je niet echt een liefhebber bent van Collins dan is niets mogelijk. Als ik Duke opzet dan is dat uit Collins-tijdperk absoluut één van de toppers, om al niet te spreken van a Trick of a Tail.
Hetzelfde geldt voor de albums die jij noemt uit het Gabrieltijdperk.

Dit album is echt een ondergeschoven kindje, want de composities en teksten zijn van hoge kwaliteit. In Archive #1 staat een leuk stukje over dit album genoemd, waarin het voor hun een zware tijd was door het vertrek van Hackett. Toch weten ze dit eruit te krijgen waar het met name de sound is, die overeind blijft staan.

...Maar nogmaals: allemaal persoonlijke meningen, maar wel een ondergewaardeerd album. Toch leuk dat je een 4 geeft, wat ik dan weer eigenlijk té hoog vind voor een album die je zeker niet tot de beste vindt horen...

Ik vind deze wel mooi hoor anders had ik de sacd niet gekocht en inderdaad trick of tje tail and wind and wuthering is ook mooi maar toen zat Hackett er nog bij als gitarist.
bij duke was hij er al uit en toen begon het ok gelijk al wat comercieler te worden.
Na de 2 genieen (Gabriel en Hackett) is het op een enkel album na snel bergafwaarts gegaan.
Maar dit is voor mij ook 1 van de meest gedraaide genesis albums evenals CAS. want die is pas echt onder gewaardeerd.

Hij zit nu uit m'n speakers te knallen (ben in een soort Genesis-trip these days ) en dit album heeft z'n reputatie denk ik te danken aan het feit dat het nogal moeilijk te peilen valt. Geen enkel nummer schiet er bovenuit, alles is van een gelijk niveau, dus, net als bij bv. Trespass of TLLDOB, moet je veel meer werk doen om het tot je te nemen. Toch ga ik omhoog naar een 4 omdat het gewoon geweldige muziek is.

Helaas niet voor mij. Vanaf deze plaat vind ik Genesis niet echt meer my cup of tea. Follow you Follow me vind ik trouwens wel een mooi nummer. Alles voor dit album top met klassiekers. Vanaf hier......hier en daar een goede track maar geen top albums.......helaas.

Na het vertrek van Steve Hackett bleven er inderdaad maar drie over, tellen hebben ze altijd wel goed gekund, bij Genesis. In het kader van Genesis met de Drie Hoofdrolspelers, steekt And then there were three met kop en schouders boven wat nog zou gaan komen uit, een laatste hoogtepunt dus eigenlijk. De nummers zijn één geheel, vullen elkaar naadloos aan, niet te soft en in een lekker tempo. Er zijn geen extreme uitschieters, hoewel ik altijd een zwak heb gehad voor Scenes from a night's dream, Undertow, Snowbound en Burning rope. Juist Follow you follow me vind ik nu minder, maar misschien inmiddels te vaak gehoord. Phil zingt nog met passie en enigszins ingebonden. Wellicht is dat toch aardiger dan het gebral van later

het werd langzaamaan minder en minder

zonde, nog altid redelijk goed maar als je foxtrot en selling england bent gewend, beduidend minder

bij mij hield het op na wind en wuthering

Je hebt een Genesis met Gabriel en een met Collins. Je moet het maar niet met elkaar willen vergelijken. Niet dat alles met Gabriel nu allemaal even prachtig was, maar het staat muzikaal gewoon te ver uit elkaar, ook al heet het allebei Genesis. Collins heeft 2 cd's (A trick of the tail en Wind & wuthering) nog voldaan aan de mystiek van de periode met Gabriel. Daarna, dus eigenlijk met And then there were three, is hij z'n eigen BV begonnen.

Follow You, Follow Me

intereseert me niks, al was het genesis met sinterklaas

ik luister naar de muziek en het kan me geen moer schelen wie er verantwoordelijk voor is, zolang het maar dik ok klinkt en dat doet het tot en met wind en wuthering

Off topic discussie weggehaald. Het bespreken van elkaars toon van posten is meer wat voor PM of het forum.

Hoe je het ook wendt of keert: de inbreng van Hackett wordt hier wel gemist, het materiaal lijkt allemaal wat vlakker te worden. Toch is dit nog een prima album, met als beste nummers Burning Rope en The Lady Lies. Jammer dat de productie zo hard en scherp is.

vind het een van de sterkste albums. een hele mooie sfeer hangt er over het album, de remaster van de box is nu veruit de beste release. Alleen in het begin van het eerste nummer zijn de drums nog steeds een soort gekletter op dozen. heel raar.
Prima plaat!

Blijf gecharmeerd van ATTWT. Wilde het na een luisterbeurt toch met half puntje verhogen maar het heeft al de maximale punten, 4,5.

Ja, dat halve puntje straf blijft staan voor het vertrek van Steve Hackett.

Vind dit best een sterk album. band maakt flinke verandering door, Steve Hackett weg, verandering in muziekstijlen. Album is wel wat commerciëler en is eigelijk niet te vergelijken met het eerdere werk. Desondanks een sterk album, maar niet mijn favoriet.

Altijd een zwak gehad voor dit album. De sfeer die het ademt, het sleept me elke keer weer mee.

een koe is nauwelijks een koe zonder zwarte vlekken, een vogel zonder vleugels is nauwelijks nog een vogel, een auto is geen auto zonder een motor,Genesis is geen Genesis zonder Peter Gabriel en Steve Hackett. in plaats van genesis hebben we hier ome Phillie met de hulp van enkele studiomuzikanten. leuk voor af en toe maar zonder de grandeur die pakweg een sebtp wel had.

dit is het einde van de genesis waar ik van hield . 3* sterretjes dan maar.

Waarbij mag worden opgemerkt dat Genesis sowieso geen Genesis zou zijn zonder ''studiomuzikanten'' Banks en Rutherford.

Ik vind jullie toch te streng voor dit album!

Collins, Banks & Rutherford hebben (welliswaar slechts eenmalig met muzikaal succes) hier érg hun best gedaan het vertrek van Steve Hackett te compenseren met een cd, die nog min of meer in het verlengde ligt van de twee voorgaande cd's, A trick of the tail en Wind & wuthering uiteraard.

Collins musiceert hier nog 'mee', i.p.v. dat hij het moet hebben van 'platte, schreeuwende vocalen' en het inderdaad beuken op zijn kit.

In die zin, is And the there were three nog een ware verademing bij wat nog ging komen. Ik vind het muzikaal ook nog klinken als één geheel, één thema min of meer (al gaan de teksten niet over één onderwerp).

Als de heren bereid zouden zijn nog eenmaal een dergelijk project op te zetten, was ik niet alleen de eerste bij de poort van de plaatselijke platenzaak, ik zou er zelfs diep voor in de buidel willen tasten.............

Toegegeven, Rutherfords baskwaliteiten zijn beter dan zijn gitaarspel. Maar als Genesislid van het eerste uur drukt hij onbetwist zijn stempel op elk album. Bovendien zijn Snowbound, Deep In The Motherlode en Say It's Alright Joe helemaal van zijn hand, Niet de minste tracks i.m.o. Ben het in zoverre wel met Misterfool eens dat het vertrek van Hackett na Gabriel een wat mainstreamachtige plaat heeft opgeleverd maar als je de soloalbums van de ''heren studiomuzikanten'' kent kom je toch weer helemaal terug op Genesis wat mij betreft.

ATTWT heeft een aparte donkere sfeer waarin het karakteristieke galmende keyboardgeluid van Banks centraal staat. Deze sound is volgens mij ook alleen op dit album toegepast wat de plaat bij voorbaat al uniek zou maken.

Ik begrijp idd wat je bedoelt. Ik dacht zelf op Duke er vlagen van terug te horen, maar daar hadden ze weer andere problemen.