Genesis - ...And Then There Were Three... (1978)

Zoiets heb ik dus ook. Je kunt er dan voor kiezen de stopknop in te drukken of de relativerende inhoud over je heen te laten gaan. Ik kies meestal voor het laatste. Het nummer is mooi door zijn eenvoud en heeft ook meer een gevoelswaarde dan dat het zonodig 'sterk' moet zijn. Als single was het dan ook een goede keus in een tijd dat Child In Time, Stairway To Heaven en Bohemian Rhapsody al klassiekers waren geworden maar inmiddels al niet meer in de veranderende tijdgeest pasten...

De veel bekritiseerde maar volkomen gelijkwaardige groepscompositie Hold On My Heart van WCD mag in diezelfde categorie worden geplaatst.

Okee, maar dan nog kan ik Many Too Many ook qua sound niet erg luchtig noemen met zn zwaar beladen slepende depri karakter, mede door het allerlaatste mellotrongebruik in een Genesisnummer. Dan vind ik de andere 2 voorbeelden wel duidelijk wat vrolijker en levendiger klinken. Maar een rustpuntje om even bij te komen is het wel weer, dat zeker. En om de zaak helemaal rond te maken was het nog de tweede single ook.

Volgens wiki is dit nummer nog nooit live gespeeld (hoewel ik meen het toch eens op een bootleg te hebben zien staan) en werd het door Tony Banks aangedragen voor de 2007 tour. Tevergeefs helaas en erg jammer want ik blijf het een van de pareltjes vinden.

Daar zeg je inderdaad wat: Many too many nooit live performed. Meteen even gezocht in mijn G-collectie, maar niets. Tijdens de 78-tour in ieder geval niet en dat is inderdaad zonde. Dacht dat ik toch ergens dit nummer live had gehoord, maar kan het mis hebben.

Misschien ben je misleid omdat de clip bij dit nummer is opgenomen op het Genesis podium op het Knebworth festival in 1978.

Blijkt toch een album te zijn die met de jaren groeit. Waarderingen lijken ook steeds hoger te worden. Inzicht komt met de jaren zal ik maar zeggen

zeer gehecht aan deze, het loopt allemaal zo mooi naar het eind.
the lady lies

Een zeer zwak aftreksel van de ECHTE Genesis

@NP

absoluut, en wat de hek.
3,0 is beter dan gemiddelde drek, toch?

Soms word je toch wel erg moe van al die 'puristen' van het eerste uur.......... alsof een band die wordt ingekrimpt/gewijzigd geen enkele goeie plaat meer af kan leveren.

Wel veel en veel minder. Sowieso is het gemis van Hackett het eerste wat direct opvalt. Hij heeft toch echt gezorgd voor het (echte) Genesis geluid en dat kun je niet ontkennen, toch?

In den beginne was er ook een Genesis met Anthony Phillips. Er zijn er zelfs die dat het enige echte Genesis geluid noemen aangezien hij de eerste echte gitarist van de band was en vanaf het eerste uur betrokken was.

Natuurlijk heeft Hackett er veel meer raffinement en vernuft aan toegevoegd maar het echte Genesisgeluid vind ik wel een erg omstreden begrip voor de 6 jaar dat hij er deel van uitmaakte.

Achteraf beschouwd denk ik dat zijn hoogdravende (en briljante) inbreng niet altijd strookte met de oorspronkelijke 'ziel' van de schoolvriendenband die veel van zijn ideeën hebben afgewezen. Had Phillips zich niet te vroeg teruggetrokken denk ik dat je eerder van een 'echte' Genesis gesproken had kunnen hebben.

Buiten kijf blijft het uiteraard dat Hackett medearchitect was van de grootste Genesis albums.

ATTWT was na zijn vertrek evenwel op zich een heel geslaagd en zelfs bijzonder album te noemen in mijn optiek. Duister, op zichzelfstaand en met een unieke sound en atmosfeer.

Tja, het echte Genesis geluid.
Met Steve Hackett in de gelederen praat je over de periode van de albums Nursery Cryme tot en met Wind & Wuthering.

Ik geloof toch wel dat dat als de allerbeste periode van Genesis mag worden gezien en dat kan dus ook wel voor een belangrijk deel aan Hackett worden toegeschreven. Ik geloof ook wel dat je kunt concluderen dat in die periode het 'echte' Genesis geluid is ontwikkeld.

De conclusie over And then there were three kan ik natuurlijk helemaal onderschrijven. Het is echt opmerkelijk hoe de overgebleven drie heren dit album op deze wijze hebben volgekregen. Duke heeft weer een heel ander geluid en over Abacbab en verder zwijg ik dan wijselijk.

Laten we daar maar liever een apart topic over openen. Er zijn nog wel meer grote symfobands die hun 'echte' geluid zijn kwijtgeraakt en daar nog langer en met meer suc6 mee overeind zijn blijven staan.

Ondanks dat hij in voor- en tegenspoed aanwezig was (en niet alleen in een deelverzameling van de voorspoed)... als ik het 'echte Genesisgeluid' op één bandlid moet projecteren, is dat voor mij toch Tony Banks.

Waarmee de pré- en post- Hackett platen toch best wel weer de moeite waard worden al missen ze iets wat voor sommigen nou eenmaal een niet weg te denken bestanddeel blijft.

Klopt Bluebird, dan blijft het met het solowerk van Rutherford i.v.m. Havkett maar behelpen

Dat blijft het met Hackett's solowerk ook. Om te zwijgen van dat van Banks.

Oerleden Rutherford en Phillips zijn beide technisch matig begaafde spelers maar Genesis was in het begin vooral akoestisch georienteerd. De gitaarvirtuoos Hackett en ook de komst van Ome Phil gaf de band een enorme schop onder de kont en vormde daarmee de 'klassieke' Genesis lineup. In die zin kan ik je stelling dan ook best wel onderschrijven. Alleen wat het enige 'echte' Genesis geluid is mag je echt in mn pet gooien.

Bestaat er al zoiets als een mooi Genesis Topic waar we allemaal onze Top 20 van beste Genesis nummers ooit in kwijt kunnen? Of iets dergelijks? Op zich is mooi en lelijk en het daarbij betrekken van de oude en de nieuwe Genesissen, leden, solo etc een aardig iets om met enige regelmaat te voeden. Ter lering en vermaak...

Ik ben persoonlijk nooit een grote liefhebber geweest van Peter Gabriel. Daarom spreekt mij het Genesis met Collins meer aan als de albums met Gabriel op zang. Dit is voor mij een van de beste albums van de band, met als beste track "Deep in the Motherlode". 4,0

Dit album viel mij na herbeluistering erg mee. Ja, de pop-invloeden zijn net even wat prominenter aanwezig dan bij de vorige twee platen, maar de heren vullen elkaar goed aan, waardoor het niveau hoog ligt. Daarnaast heeft de muziek een lugubere/duistere nasmaak, die mij toch wel intrigeert. De lucht lijkt wel helder, maar de donder en regen lijkt de vrede elk moment te kunnen verstoren.

Een tweede aderlating voor Genesis: eerst Gabriel weg, nu Hackett. De eerste kwamen ze goed te boven met twee klassealbums zonder Gabriel. De tweede, zonder Hackett, vind ik persoonlijk de pijnlijkste. Ik houd van 'And Then There Were Three', maar Hackett wordt gemist en dat zal steeds duidelijker worden. Ik vergelijk het met Simple Minds: de Schotten zijn nooit echt het verlies van McNeil te boven gekomen, die ook ondergewaardeerd werd. Steve werd mijns inziens altijd ondergewaardeerd, zeker door de bandleiders. Wellicht was zijn soloalbum uit 1975 een doorn in hun oog. Op zijn vertrek reageren ze in de interviews ook koel. 'k Vind het een beetje triest eigenlijk. Maar zoals gezegd, kan ik echt genieten van dit album, ook al is het hun voorlopig zwakste. Het zwakste is nog steeds heel goed. Dat zal niet zo blijven. De beide singles zijn wat eenvoudig volgens Genesis' normen, maar best genietbaar. Bij het bekijken van de beide clips op de dvd kon ik me wel niet van de indruk ontdoen dat het allemaal simpel geworden was: Collins met een petje op zijn hoofd en een stijlloos truitje, wat een contrast met de kostuums van Gabriel. En dan dat refrein: 'Follow you follow me'. Tja, schoon hoor, maar mijlenver van 'The Musical Box', om maar iets te noemen. Is dat nu een 3,5 of toch een 4? Twijfel. Tot slot: de bijhorende dvd's kunnen soms tegenvallen ('Wind & Wuthering'), soms meevallen ('A Trick of the Tail'), naast de interviews die altijd interessant zijn. De film bij dit album vind ik heel boeiend: een mooi beeld van welke machine er werkt achter de schermen. Livebeelden zijn wel schaars. Je ziet ze wel het nummer 'Many Too Many' repeteren, raar dat het live niet gebracht werd.

Toen ben ik gestopt met lezen

Een vraagje voor de echte fans die ook de bijhorende dvd bezitten ... De reportage 'Three dates with Genesis' ... In het begin, interview met Mike Rutherford, alleen, neergezeten ... Welke historische figuur zou hij zo kunnen spelen in een film zonder iets aan zijn uiterlijk te moeten veranderen?

Jezus in burger

Juist!

Deze maar weer eens beluisterd en eigenlijk verdient hij gewoon een verhoging. Ik merk bij mezelf dat ik bepaalde albums met Collins gewoon veel vaker opzet dan die met Gabriel. Waar ik bij laatstgenoemde direct onder de indruk was van de kwaliteit en nieuwe luisterbeurten nauwelijks extra inzichten meer geven, blijven de albums met Collins groeien. Zo ook deze dus. Een nummer als Scenes from a Nights Dream mag dan niet zo lang duren, muzikaal is het hartstikke leuk en interessant. Snowbound zit dan misschien wat minder spannend in elkaar, maar klinkt gewoon prachtig. In veel andere nummers is ook nog genoeg instrumentale prog te vinden. Collins zijn stem is hier ook nog niet zo uitgesproken aanwezig en bepalend voor het algehele geluid en dat ervaar ik bij Gabriel toch anders. Alleen Follow You Follow Me blijft hier een miskleun, daar klinkt Collins vooral in het refrein wel erg zeurderig.

Goed omschreven freitzen, zo ervaar ik deze plaat ook. Een donker, sferisch album en ook zonder Hackett bewees de band een topalbum te kunnen maken. Helaas deden ze dat hierna nog maar 1x en lieten ze daarna nog maar sporadisch hun symfonische kwaliteiten horen.

Ik kan me in de teneur hiervan wel een beetje vinden. Geïnspireerd door de aanschaf van de blauwe en de groene box hebben veel oude Genesisalbums zich bij mij ook in hernieuwde belangstelling kunnen verheugen en met name deze kwam vaak in de speler. Hier gebeurt best veel moois, maar na een aantal luisterbeurten liep de groei toch tegen een soort plafond aan, alsof het op een gegeven moment, ook toen het productionele stof eraf geblazen was, toch allemaal net een maatje te vlak was.

Trespass was ook wel een grote verrassing bij herbeluistering en daar heb ik daarna niet zoveel meer mee gedaan. Tijd om die weer eens te draaien.

Een kleine historische context:
In de jaren 1969-1975 bouwde Genesis gestaag aan een reputatie van een progressieve rockband met zanger Peter Gabriel als absolute blikvanger en de rest van de band als onopvallende musici op de achtergrond. Toen hij vertrok nam Phil Collins zijn rol over en tot ieders verbazing stortte de band zonder Gabriel niet in, maar werd zelfs steeds bekender.
In 1977 was het muzikale klimaat echter drastisch veranderd door de opkomst van bijvoorbeeld de punk. Progressieve rock was uit zogezegd. Gitarist Steve Hackett had ook nog de band verlaten, dus Genesis moest wat anders.
In hun nieuwe muzikale koers kreeg toetsenist Tony Banks wat meer ruimte en vulde bassist Mike Rutherford voortaan de gitaarpartijen in. Ook besloten ze songs te schrijven met een wat eenvoudigere structuur. Zo had Rutherford een simpel gitaarriffje waar Collins een calypso-achtig ritme bij drumde en een lieflijke tekst op een lieflijke melodie bij zong. Dat nummer werd een hit en redde daarmee de carriere van Genesis.

Binnen deze context denk ik dat het een aardig album is en een verstandige muzikale richting van de heren. Een album zoals Selling England of Wind & Wuthering zat er niet in en een poging daartoe was waarschijnlijk het einde van hun carriere geweest. Nu hebben ze er toch aardig wat uit weten te halen.

Goed album, maar haalt het niet tegenover 'Selling England by the pound' en 'The Lamb lies down on Broadway'. 'Down and out', 'Undertow', 'Burning rope' en 'Follow you, follow me' zijn de beste nummers.