The Cure - Pornography (1982)

Jezusmina, net Lady Ga Ga noodgedwongen op de TV een kwartier aangezien. Je zou inderdaad overwegen om Pornography met een halfje te verhogen.....

Zag het net langskomen... Wist niet hoe snel ik hem over moest zetten... Zometeen crashte me tv nog

Ik snap het commentaar hier trouwens niet. Heb gister dit album geluisterd en ik vond het geweldig. Robert die in het absolute dieptepunt van zijn leven zit... Het straalt gewoon van het album af. Razendknap werk!

Eveningguard, u hebt het zowaar begrepen, nu de schapen nog Maar ik heb er vrede mee dat deze plaat op verzet stuit, sterker.. put er bijna moed uit, ik heb het toch niet helemaal verkeerd gezien, of juist helemaal. Maar dat kan me geen flikker schelen, net zomin als het deze plaat kan schelen wat mensen ervan vinden, het is en het overweldigd! Ten goede of ten kwade

Mijn Cure album.
En het eeuwige vergelijk met Disintegration.. zucht.
Disintegration is een sterk album, omdat het songs van hoge kwaliteit heeft, alleen mis ik daar, in tegen stelling tot dit album een sfeer lijn. Op Pornography skip ik niet, op disintegration skip ik het zeikerige Last Dance en draak lullaby door.
Maar Faith ligt wat mij betreft heel dicht hierbij.
Pornography, de plaat om op een baaldag weer lekker verder te gaan....

Dat snap ik echt niet. De sfeer van het nummer + de wijze melodielijnen waarop alle melodielijnen op het laatst bij elkaar komen, is heldhaftig en anekdotisch.

Dis is een lange sfeerlijn.

Disintegration en Pornography zijn beiden identiek geniale albums. Waarom zou ik uberhaupt een keuze willen maken?

Puntschoenen, zwarte kleren en stekelhaar..... oh melancholie..... maar ook los daarvan is dit een weergaloos album waar de desolaatheid afstraalt. Een kandidaat top 10 album wat mij betreft.
En op de special edition een prachtige alternatieve versie van the Hanging Garden.

Een must listen!

Vooraf werd er vaak gewaarschuwd voor dit album. Het zou erg... apart zijn. Ik vind het hartstikke meevallen. Alleen het titelnummer is wat dik aangezet en extravagant. Voor de rest snap ik de ophef niet zo. Het is typisch The Cure, alleen zonder het toch wel warme gevoel dat je er van krijgt (ik dan meestal). Het pakt me alleen niet zo.

chevy.. je zit nog in de ontkenningsfase.

Ik zie in de Cure albums het leven van Robert Smith weerspiegeld. Hier zat hij in z'n dieptepunt.

Het ontkennen van wat? Dat dit album te koud en te weemoedig overkomt?

Toen ik dit album een paar jaar terug voor het eerst hoorde vond ik hem gelijk overweldigend, en heb hem toen best veel gedraaid, na een tijd niet gehoord te hebben weer eens opgezet maar vind deze plaat te pompeus klinken en te druk eigenlijk, en soms zelfs te overdreven en te aanstellerig. Eigenlijk issie net iets over de top vind ik. Waarschijnlijk ben ik op het moment niet echt in de stemming voor deze, maar het blijft wel een bijzondere plaat als je in de juiste stemming bent, dat zeker.

17Sec, Faith en Disintegration kan ik ongeacht mijn stemming altijd wel beluisteren, en vind ik om die reden gewoon betere albums voor mij. Met deze ben ik ook erg blij, maar mijn entousiastme is best getemperd, en vind een 3* eigenlijk best een mooie score. Voor mij niet het meesterwerk van The Cure want dat is die plaat uit 1989, maar best acceptabel om af en toe eens op te zetten.

Inderdaad, die ontkenning

Ik vind het verschil van 2 sterren tussen deze en Disintegration opvallend Ricardo. Ik zie kwalitatief niet zoveel verschil, beide gewoon erg goed.

Opvallend van Eveningguard dat hij het over Robert Smith in de zwartste periode van zijn leven heeft. Zo heb ik de Cure nooit bekeken. The Cure is voor mij altijd voor het vermaak geweest en volgens mij is dat ook altijd het doel van The Cure geweest. Lekker origineel opgemaakte gezichten en een redelijk orignele sound, meer heb ik er nooit achter gezocht. Gewoon lekkere muziek, maar behalve een commerciele gedachte geen enkele andere. Want cru gezegd, als alles zo gemeend is wat je wilt brengen dan smeer je niet eerst een hoop plamuur op je snavel. Ik weet zeker dat Robert Smith zich destijds een rolberoerte heeft gelachen om al die Cure lookalikejes van 14 jaar. Doel bereikt, maar wel met prima muziek. Laat dat duidelijk zijn.

Op dit album hoor je juist de rebelse en woedende The Cure, op Disintegration juist die van The Cure van berusting. Tuurlijk is het een act, daarom is het ook kunst, en moet je het met een knipoog zien. Maar dat is met iedere soort muziek zo. Ik vind het vooral ook beslist muziek met een boodschap, ondanks het enorm theatrale erin soms. Dat theatrale en overdrevene vind ik hier net iets teveel van het goede en ietjes over de top, daar waar het op Disintegration juist in balans is. Dat vind ik echt een groots en majestieus klinkend album en van begin tot eind goed zonder skipmomenten. Dat album bevalt mij een stuk beter en vind ik echt perfect. Een 3* voor deze is nog een ruime voldoende, en zo voel ik het nu eenmaal bij deze op dit moment.

Ik kan ricardo goed begrijpen. Het is het enorm theatrale en bombast dat mij hier tegensteekt.
Nu ja, bombast en theatraliteit kan wel maar hier gaat The Cure te ver itt. Disintegration.

Qua geluid was dit de enige optie die The Cure had. Het is in mijn beleving een goede Cure plaat die prima aansluit bij de voorganger wetende dat men niet met nogmaals een zelfde soort plaat kon maken en hierbij een geheel andere weg bewandeld hebben waarbij het geluid past in de tijdgeest.

Precies datgene waar ik zo op afknap bij deze plaat. Het is allemaal zo "over the top", onecht. Aanstellerij. Zo komt het op mij over. Niet dat ik de muzikale kwaliteiten van Smith in twijfel wil trekken hoor. Hij is een begenadigd musicus; maar niet op deze plaat.

Op 17 scs en Disintegration is het inderdaad allemaal mooi in balans. Gelukkig zag Smith dat na deze plaat ook in en kwam hij terug op het juiste pad.

En ik hou verder maar mijn mond, anders word ik gevierendeeld.

Dat moet jij juist niet doen. Als jij deze plaat niets vind dan mag jij dat opschrijven.

Het album The Top vind ik ook teveel losse flodders bevatten. Op het rechte pad kwam The Cure pas weer met Head On The Door naar mijn idee. 17Sec, Faith, Head On The Door, Kiss Me 3X en Disintegration zijn voor mij de 'echte' meesterwerken van The Cure. Op de albums van na Disintegration is het vooral mosterd na de maaltijd, hoewel ik Wish en Bloodflowers nog wel vrij goed vind. Deze en The top en ook op hun debuut album zijn ze wat zoekende van wat ze eigenlijk moeten, maar het niet meer weten. Dit album is vooral de overdrevene versie van 17Sec en Faith vind ik, en daardoor de mosterd na de maaltijd plaat uit de begin jaren 80 van The Cure voor mij. Eigenlijk Wish uit de jaren 80, niet echt slecht, maar het beste was al geweest.

The Top waren ze echt aan het zoeken, op dat album hoor je het minst wat nou de uitgesproken Cure is. Als ik ergens op de wereld zou zijn waar The Cure totaal niet bekend zou zijn, en ik zou iemand een album aanraden van wie of wat The Cure is, zouden het Faith en Disintegration zijn. Voor mij hun twee beste albums uit 2 verschillende periodes, namelijk die van woede en opstand, en van spijt en berusting.

'The Top' overtuigt mij ook niet echt. Maar positief is dat de band daar op zoek gaat naar een nieuwe weg. 'The Head on the Door' vind ik een prima plaat, hoe commercieel wellicht ook. De Zoen-plaat vind ik dan weer te wisselvallig, waarna ze op 'Disintegration' weten te pieken. Daarna wordt het rap minder, hoewel ik 'Wish' nog zeker goed vind.

'Three Imaginary Boys' is een uitstekend debuut, die al een band met veel potentie laat horen, maar idd zoekend naar een weg. Ik luister er graag naar. Met '17scs' is de richting gevonden. Smith heeft zich duidelijk laten beïnvloeden door het geluid dat Martin Hannett had geïntroduceerd voor de bands uit de Factory-stal. Maar hij geeft er wel een eigen invulling aan (met bv. het heldere flanger-geluid van de gitaar en het strakke monotone drum(computer)geluid). Naar mijn mening is '17 scs' ook een 'benchmark'-album van de vroege post-punk.

'Faith' borduurt voort op de sound van '17 scs', maar dan al met een wat zwaarder - maar nog steeds sober en kaal - geluid. Toch neigt het naar mijn smaak al wat naar "over the top" - Funeral Party bijvoorbeeld; en de vrij zeurderige zangstem. Wel met een paar magistrale baspartijen ('Other Voices').

Ik vind dit ook een volkomen nieuwe weg tov. voorgaande platen, ook duister en zwaar, maar bijna een georchestreerd festival van nihilisme en agressie, opzwepender dan welk new wave of post punk album dan ook. Een waar feest voor de oren, waar al die magere spartaanse postpunk bleekjes bij afsteekt.

Gezien het tijdstip waarop deze hyperbool is vervat, mag en wil ik er toch even op reageren: waar Spartaanse postpunk goed is voor het kweken van mannen (marathonlopers: atleten, mannen van stavast) weten we allemaal waar het in het geval van The Cure toe leidde: jankzang.

Grappig, de enige opmerking die mij aanzette tot herbeluistering van dit album - waarmee ik een moeilijke relatie heb - is deze:



Disintegration is voor mij een soort van The Cure vat haar eigen jaren '80 nog even samen op de valreep. Het is geen slecht album, zelfs goed, maar niet top (en ik zou wel eens een leeftijdgrafiek willen zien van de hoogwaardeerders - veelal 20 - 40 jr denk ik zo). Bij dit album ben ik veel meer op zoek naar de zin, de rode draad - en die opmerking van Snakeskin moedigt me eerder aan tot deze queeste dan deze Orbitiaanse hyperbool (en dat op een verder zonnige zondagmiddag).

Disintegration is idd een synthese van al hun eerdere werk, maar dan geperfectioneerd, verder uitgediept en vooral ook uitgesponnen. Meer Cure dan dit album was (is) er eigenlijk niet. Artistiek gezien had de band na Disintegration kunnen stoppen. De top van Smith's kunnen, was bereikt.

Ach, aangezien ik ook wel eens de vermoeiende hyperbolen over andere (overschatte) new wave bandjes moet lezen, kan het geen kwaad mijn eigen hyperboliek hier op los te laten. Bovendien is er geen keus: of je vind dit niks of je smult ervan. In mijn geval het laatste. Die spartaanse minimal wave leidt eerder tot een soort van grijze middelmatigheid waarbij mensen opeens verantwoord gaan leven en iedere vorm van franje uit hun bestaan bannen. Tot die groep wens ik tot het einde der tijden in elk geval niet te behoren

Wat een voortreffelijke en vooral ook inhoudelijke reactie....chapeau!

Vergrijzing is een demografische trend in NL - learn to live with it, Orb, aangezien "hope I die, before I get old" voor jou als 40+er geen reële optie meer is.

Maatschappelijk verantwoord is een sociale trend en daaraan ontkom je niet als je verstandig met de natuurlijke bronnen van de aarde om wilt gaan.

Grijze middelmaat - die typering is nog nooit op mijn van toepassing geweest: op groepsfoto's met mannen in kostuum (een beroepsmatige verplichting) heb ik altijd een kostuum van net andere snit of couleur - en dat blijkt vaak, hoe onbewust ook mijn persoonlijke keuze, een unique identifier ("de man in het linnen pak"). Franje bannen, welnee joh - hier hangen de slingers permanent - wel zelf opgehangen

Wat mij verbaast is dat je - ook al is de connotatie negatief - het paradigma "groep" hanteert. Een échte indvidualist, hoeft zich niet af te zetten, die is het - en "de groep" als referentie - zal mij echt worst wezen. Als er één groep is, dat zich keurig aan allerlei stereotypen onderwerpt, is het wel het Gothen-leger.

Ik zal dit album nog eens draaien, heb een eerdere waardering weggehaald. Maar als je me de binaire keuze laat "je vind dit niks of je smult ervan" weet ik al waarheen het balletje rolt .

Ik doelde meer op die "mannen van stavast en marathonlopers" waarover je het hebt, waarschijnlijk heb je door al je gezwatel zelf niet meer door dat jij hier een groepenstructuur poneert. Maargoed, met dat soort termen als referentie kan ik niet anders concluderen dat de luisteraars van de dooie wave uit de begindagen inmiddels vervelende gezond levende zeikpieten zijn geworden die zichzelf iedere minuut van de dag verschrikkelijk serieus nemen. Een beetje de types waar ze zichzelf aanvankelijk nog tegen afzetten.
Het gothenleger is daar trouwens een verademing van feestelijkheid bij, al hadden RS en de zijnen een schurfthekel aan de gothen.