The Cure - Pornography (1982)

Humor en zelfspot zijn onbekende begrippen, relativeren idem?
Mocht je ooit - door omstandigheden genoodzaakt - moeten uitzien naar een andere betrekking dan die van wetenschappelijk medewerker genotsversnaperingen weet ik zeker dat je bij menig bioscoop aan de slag kunt, om projectie te verzorgen; die gave heb je als geen ander, vakkundig projecteren Een andere optie zou zijn die van Madame Futura (voorspellingen en zo) zijn op de Parade, maar ik vrees dat er dan nog wel wat omgebouwd moet worden.

Toch tragisch van die Smith dat ie enerzijds "de schurft had aan de Gothen" maar anderzijds toch hun figurehead werd.

.."dooie wave uit de begindagen"...

Waren ze altijd maar zo doods en saai gebleven.

Het is een gevoelsplaat, soms ook alleen luisterbaar in een bepaalde gemoedstand.
Vandaag is zo'n dag, Nummer 1 in mijn top 10.

Wat een totaal onzinnige en oninteressante 'wie is het slimste jongetje van de klas' discussie vandaag bij dit album. Eerder vermoeiend dan interessant, en daar zit iedereen natuurlijk juist op te wachten.

Zeg jongens, vergeten jullie niet om ook van de muziek als luisteralbum te genieten.

Na een aantal luisterbeurten ben ik momenteel al grotendeels overtuigd.

One Hundred Years grijpt me meteen bij de keel en liet de eerste maal al een ongelofelijke indruk op me na. Dit was een 'The Cure' die ik nog niet echt kende (sorry, ik ben indd een cure-leek, enkel Disintegration kende ik en ben ik ongelofelijk fan van). Toch was dit meteen een fantastische song, dit liet me echt niet los en doet dat ook nu nog niet.
Ik blijf wel het volgende horen: "Doesn't it matter if we all die(?)".

A short term effect moet ik toegeven dat dat me alsnog heel weinig doet. Niet ongelofelijk boeiend tot nu toe.

The Hanging Garden is dan weer meteen een fantastische song. Fall Fall Fall Fall Into The Walls. Tekstueel vind ik het moeilijk wat hij bedoelt, maar de song op zich is wel al mooi. Nuja, iets a la dierenseks vermoed ik. "Cover my face as the animals cry" duidt op walging, waarom is mij nog niet echt bekend. Klein vermoeden, maar soit. Prachtsong!

Siamese Twins had ik eerst niet zo veel mee, maar na de lyrics doorgenomen te hebben vind ik dit tekstueel wel uitermate interessant. Daardoor werd voor mij plots de hele song uiteindelijk ook ronduit interessant. Zéér sterke song, die dus wel echt wat moeten groeien is.

The Figurehead is weer een mooie song. Maar ook deze heeft weer heel wat tijd nodig gehad. Ik vind Smith tekstueel moeilijk te doorgronden, open voor eigen interpretatie. Heb ergens gelezen dat Smith dit zelf zag als een soort 'confession' en dan kom ik bij de "I will never be clean again" uit bij de prostituee van in Siamese Twins, of gewoonweg een prostituee. Verder schijnt dit me wel een uiterst depressieve song, "at least for a short while" lijkt mij daarbij het beetje aandacht dat er dan aan hem besteed zou worden op bvb een begrafenis. Dit komt voor mij over als een ongelofelijk donker, suicidaal nummer. Appreciëren doe ik het zeker wel.

A Strange Day, de wereld vergaat. Prachtige instrumentatie, mooie lyrics, typical Cure (kan/durf ik bij mijn 2de echte Cureplaat wel al zeggen ja ). Een liedje herinneren zo voor het einde van de wereld, of voor je zelf gaat, moet wel een mooie manier van gaan zijn imo.

Cold kan ik nog niet doorgronden. Helemaal niet eigenlijk, maar "Your name, like ice into my heart". Damn, dat is poëzie.

Pornography. Ongelofelijk onheilspellende song. In dezelfde categorie als one hundred years, die eerste minuten weet ik met mezelf precies geen blijf. Donker, ongelofelijk donker.

De hele plaat is donker, grimmig, depressief, ... Toch is de plaat niet onaantrekkelijk; vage, maar oh zo poëtische lyrics stuwen het album. Waarom, ik weet het niet, maar ik wil over dit album meer weten, de lyrics beter begrijpen, Smith beter begrijpen.

Dit is ongetwijfeld de meest depressieve plaat die ik ooit gehoord heb, maar dat maakt ze bij momenten zeker niet minder mooi.

One Hundred Years en The Hanging Garden zijn de favorieten, op de voet gevolgd door Siamese Twins.

't Is 'n 'moeilijke' plaat vind ik. Zeker omdat ik zo een fan ben van Disintegration. Ik blijf dan ook nu nog met een serieuze voorkeur zitten voor deze laatste, want met deze weet ik het eerlijk gezegd nog niet goed. Bijwijlen ongelofelijk beklijvend, andere momenten spreekt het me weinig aan... Heeft misschien nog wat tijd nodig, die ga ik hem ook gunnen.

"the hanging garden is something like about the purity and hate of animals fucking, and i think siamese twins is about the hate and purity of people fucking too ..." R. Smith, Cure news Number 9, 1990

Voor meer over songteksten van The Cure: check hier

Deze laat mij niet los voorlopig. Three Imaginary Boys is niet onaardig, uiterst vermakelijke 'punk', maar daarna heb ik toch telkens weer zin om deze op te zetten. Prachtplaat

Ik heb sowieso bijna wekelijks (vroeger dagelijks) behoefte deze plaat op te zetten om weer even te "ijken" met al die lamzakkige muziek die ik verder hoor

Zoals mijn nummer 1 bijvoorbeeld Orbit? "Kaiser Bloc Monkeys"

Mijn tweede Cure album, stukkie donkerder dan Disintegration maar hij bevalt wederom onwijs goed. Die stuwende percussie, die heerlijke stem van Smith die maar door blijft zeuren, valt nauwelijks een begin, midden , of eindstuk te ontdekken. Gewoon gaan, yeah!

I must fight this sickness. Find a cure!

4,5*

Het valt me op dat drums op dit album veel prominenter aanwezig zijn dan op hun vorige albums. Erg indrukwekkend vind ik het drumwerk niet, maar het zorgt wel voor een heerlijke spanning. Dit album heeft een duidelijke, onderscheidende stijl en deze stijl ligt me vooralsnog beter dan die van Seventeen Seconds en Faith. Pornography is venijnig en stoer, maar toch ongelofelijk melancholisch en meeslepend.

A Strange Day zou trouwens niet misstaan hebben op Turn on the Bright Lights van Interpol. De drums zijn misschien iets te stuwend, maar de bas en vooral de gitaar passen er perfect bij. Zeker het instrumentale stukje vanaf 3 minuut 35 lijkt sprekend op Interpol. Sterk nummer hoor!

Ik wil niet vervelend doen Stoepkrijt, maar ik denk de meeste Interpol leden in 1982 in de (pre)pamper fase zaten,dus ik vrees Interpol eerder hier naar heeft geluisterd....

Daarnaast ken ik geen Interpol nummer wat hiervan in de schaduw mag staan, maar dat terzijde

Zo jong zijn de leden van Interpol nou ook weer niet, afgezien van de zanger zijn die van begin jaren '70. Neemt niet weg dat het Interpol is dat op The Cure lijkt en niet andersom inderdaad.

Pietje is 8, Jantje is 11. Ze lijken wat op elkaar.
Wat mag gezegd worden?
A. Jantje lijkt op Pietje.
B. Pietje lijkt op Jantje.
C. Beide

Geen van de drie. Pietje lijkt maar een beetje op Jantje. Of is het andersom?

Ik heb geen idee. Ik vraag het aan de echte kenners.

Tsja, aangezien dit soort discussies al tussen wavers plaats heeft gevonden over bands uit die tijd zelf die NB tegelijkertijd ontstonden wordt een vergelijking met het Interpol van 20 jaar later misschien een beetje overbodig

Maar ja, als je 20 bent en eerst Interpol leerde kennen en daarna The Cure en dan overeenkomsten vindt, dan mag je best zeggen dat je The Cure vindt lijken op Interpol, zolang je maar in ere houdt wie er eerder was.

Ik heb ooit wel eens gezegd dat ik Japan soms wel wat vond lijken op Duran Duran. Ook erg gevaarlijk.

Ik zeg toch nergens dat A Strange Day is gebaseerd op het werk van Interpol? Ik zeg alleen dat dit nummer perfect gepast zou hebben op Turn on the Bright Lights, omdat het qua stijl heel goed overeenkomt. A Strange Day kun je wel op TotBL zetten, maar een nummer van Interpol op Pornography zetten gaat dan weer niet, omdat die nummers niet binnen deze sfeer en setting passen.

'Lijken op' is niet hetzelfde als 'een kopie zijn van'. Ik dacht dat jullie dat wel zouden begrijpen Iedere persoon met ook maar een beetje verstand van muziek weet immers dat The Cure ouder is dan Interpol.

Dit album pas net leren kennen maar meteen een top 10 kandidaat. Ik kende the Cure meer van het latere werk (Disintegration) en de verzamel CD Galore, maar deze plaat in het verlengde van Joy Division ligt me veel beter. En de vergelijking met Interpol is ook begrijpelijk. Ga zeker de andere vroege platen van de jongens luisteren.

i can lose myself in chinese art and american girls...

Zo is het! Zoals meestal treft The Cure het diepe vlees, andere bands dolen maar wat. "Kiss my hands, the shape of angels" Smith in topvorm!

Dit is het album dat net als Pasen een lijdensweg beschrijft, de passie van Robert Smith. Een explosie aan opgekropte emoties, die steeds terugkerende dreigende tribaldrums. Hypnotiserend en hallucinerend tegelijk. Een ware trip door de allerdiepste en meest duistere spelonken van de menselijke ziel en psyche. Doe jezelf een lol en luister 43 minuten lang naar dit pronkstuk.

Deze heb ik wel eens gekocht voor 5 euro en toen een keer gedraaid. Daarna heb ik nooit meer beluisterd en nu pak ik hem weer op vanwege de geweldige livebeelden die ik gisteren zag tijdens de TV-uitzending van Pinkpop.

Hoop, dat woord staat niet in het woordenboek van Pornography. Als we er wan- voor zetten beginnen we eerder richting de kern te komen. Robert Smith zingt alsof hij op elk moment in elkaar kan zakken door de wanhoop die in zijn stem ligt. De synths en de drums dragen hier veel aan bij, de drums zijn echt donderend en de synths zijn onheilspellend. De bas zorgt er voor dat het een beetje dromeriger wordt.

Dit is een extreem duistere plaat maar toch doet hij het goed met dit warme weer. Een klein voorproefje voor de hel misschien...

een tijdloos album - voor mij dan - vind 'm nog net zo goed als toen,...

een somber album, ja - maar je moet 'm ook niet de hele tijd draaien - zo > nu > en < dan

Ik heb dit album weer eens geprobeerd. Hoewel ik een Cure-liefhebber ben zal het nooit wat worden tussen mij en dit album. Wat mij betreft hun slechtste tot nu toe. Halfje eraf.

Love it or hate it.

Ik dacht al, waar blijven ze nou om die mooie reeks van positieve berichten te onderbreken... Ik weet ook niet in hoeverre ik dat "weer eens geprobeerd" als een objectieve poging kan beschouwen; volgens mij trekken jullie al een vies gezicht als je de disc uit de jewel case haalt.

pornography is ook geen plaat waar je vrolijk van wordt, dat vind ik juist het mooie aan deze plaat. Zo groots als hier vaak afgeschilderd vindt ik de plaat zeker niet, hij neigt bij mij eerder naar de 3 dan 4 sterren mocht ik de behoefte hebben iets aan de score te veranderen.