The Cure - Pornography (1982)

Dat ie donker is is ook niet het probleem hier. Het punt is dat het voor sommige nep klinkt.

It doesn’t matter if we all die, zo begint ‘Pornography’ van The Cure. Ondergedompeld worden in een akelige sfeer, de duistere krochten van Robert Smiths psyche. Het lijkt de weerspiegeling van wat een emotioneel dieptepunt moet geweest zijn. Ijzige nummers, onheilspellende instrumentatie en teksten die, zonder ooit helemaal gevat te worden, koude rillingen over de ruggegraat doen lopen. Het is een album dat depressie en doodsangst uitstraalt, met een zelden geëvenaarde intensiteit.

The Cure had er in 1982 al drie goed ontvangen albums opzitten. Dat waren geen vrolijke trips – pakweg ‘Faith’ ademt ook een ijskoude sfeer uit; maar nergens is waanzin zoals die op dit album te horen is, eerder te vinden. En later ook niet: op ‘Pornography’ volgenden twee lichtervoetiger platen, waarna The Cures veruit meest succesvolle plaat, ‘Disintegration’, het levenslicht zag. Later zou Robert Smith trouwens laten optekenen dat hij ‘Pornography’ beschouwt als de eerste episode van een trilogie die The Cure als band het best kenmerkt, samen met ‘Disintegration’ en ‘Bloodflowers’.

Het was tevens rond deze periode dat The Cure zich als gothic begon te profileren – nuja, het genre begon uit te vinden: ontplofte kapsels, zwarte kleren en make-up. Wanneer ze zweetten op het podium, liepen de zwarte eyeliner-tranen over hun wangen. Misfits aller landen voelden zich onmiddelijk aangesproken, en gothic – met Siouxie and the Banshees, waar Robert Smith overigens ook even lid van was, tenslotte nog een marginaal fenomeen – was geboren.

Bij het beluisteren van ‘Pornography’ is het bijna absurd te bedenken dat dit van dezelfde hand is als van de man die ‘Boys Don’t Cry’, ‘Friday I’m in Love’ of ‘Just Like Heaven’ schreef. De waanzin die Robert Smith in zijn stem legt, is bijna fysiek voelbaar. De lyrics zijn tegelijk luguber, surrealistisch en op een cynische manier clichématig en alledaags (Please love me / Meet my mother). Ieder instrument is in de ruimte aanwezig: de drums zo strak als een machinegeweer, dissonante in reverb gedrenkte gitaren, zware bas-drones en onaardse keys.

De achterwaards afgespeelde, onverstaanbare stemmen aan het begin van het titelnummer (tevens het laatste op de plaat), begeleid door de dreigende, steeds luidere keys, doen het nekhaar overeind staan. Militair roffelende drums en bevreemdende gitaargeluiden doen het nummer uitmonden in een culminatie van verstikkende emoties, als badend in het zweet wakker worden ten midden van een nachtmerrie. I must fight this sickness, find a cure, roept Smith op het einde uit. Het is zo’n zin die nog lang in je hoofd kan spoken.

(zoals ook hier te lezen)

Het valt met op dat steeds meer mensen hun mooie schrijfsels vergeten aan te vinken als mening.

Kun je vinden, ik kan me het niet voorstellen in ieder geval. Alle ingrediënten zijn hier dusdanig vet aanwezig dat ik alle argumenten over de gemoedstoestand van Smith en de zijnen of de al dan niet oprechtheid ervan volkomen futiel vind en in de wind sla. Daarnaast kan ik heel veel platen opsommen die je gemakkelijk met "nep" kunt wegzetten, zegt me niks. Feit is dat dit een buitengewoon intense plaat blijft die het meeste andere op dit gebied redelijk vlak en matjes laat klinken, ook platen van de band zelf.

Bedenk net dat het opvallend is dat dit album in 1982 verschenen, het jaar van de perfecte popsingles. Dit album probeert allesbehalve pop te zijn. Smith heeft later gezegd dat ze in 1981 met z'n drieën hebben afgesproken om het meest zwarte, uitzichtloze album uit te brengen dat ze in zich hadden. Dat had Smith met Faith al geprobeerd, maar dat was niet helemaal gelukt.
Het kan daardoor soms wat geforcheerd overkomen.
Het betekende ook bijna het einde van de groep, wat moet je na dit album nog uitbrengen? Smith had er genoeg van, Gallup wilde nog verder gaan. Dat resulteerde in een vuistgevecht tussen beiden aan het einde van de tournee en het vertrek van Gallup.

Waar Seventeen Seconds het licht nog met het donkere combineerde, gooit Pornography ons direct in een donker hol. Gelukkig dat ik door het beluisteren van donkere platen hier beter mee uit de voeten kan komen. Om het metaforisch te houden, mijn ogen hebben zich aangepast aan de donkere omgeving waardoor ik mijn ogen ook in het donker gebruik en daardoor vrij kan bewegen. En juist door deze donkerheid heb ik iets meer waardering voor dit album dan voor Seventeen Seconds. De donkerheid op dit album is totaal anders dan bijvoorbeeld een Joy Division plaat (ik kon het echt niet laten). Op een JD plaat klinken de geluiden meer naar de waanzin, terwijl het hier meer naar iets akelig klinkt. Zo akelig zelfs dat het ook best te gebruiken is als score voor een horrorfilm. Daarom ook dat dit misschien wel het beste The Cure album is voor mij, al denk ik dat Faith ook hoog zal kunnen scoren.

Dat The Cure een boegbeeld kan geweest zijn voor de gothic scene, daar kan ik in inkomen. Nu doet het niets af aan de reputatie van de band of aan de kwaliteit van hun albums. Vooral niet voor mij, want ik ben niet meer bezig met dat hokjesdenken.

Pornography staat momenteel niet in mijn top 10 maar daar zou wel eens verandering in komen. Illum Sphere gaf het al mooi aan hoe donker deze plaat is. En dat is ook iets waar ik me in goed voel. Het drumwerk is ijzersterk op deze plaat. The Cure heeft me ook altijd kunnen boeien met hun drie-luik Seventeen Seconds, Faith en Pornography.

Ook al krijgt Lol Tolhurst in de liner notes als enige credits bij de drums... volgens mij is voor sommige nummers, zoniet allemaal (100 Years als beste voorbeeld) toch wel duidelijk enkel een drumcomputer gebruikt. Alleen de snaredrum bespeelt hij hier waarschijnlijk zelf. En dan is het nog uit de maat ook. Maar net dat compleet uit de maat gaan (beste voorbeeld op Short Term Effect tussen 15" en 20") draagt bij aan de waanzin die dit album van begin tot einde uitademt, natuurlijk!

Laurence was niet echt een begenadigd drummer imo. Na hun soloavontuur (toen het nog enkel Bob en Lol waren) is Tolhurst dan ook terecht vervangen door den Andy Anderson, maar die is ook weer snel buiten gebonjourd wegens zuipen tegen de sterren op. Mijn favoriete drummer van The Cure is en blijft toch wel Boris Williams.

Ja, inderdaad, veel drumcomputers, het enige minpuntje van de cd. Nou ja.......minpunt......toen was dat gewoon oké. Het maakt het alleen een minpunt, mijn beleving dan, omdat het de muziek een beetje gedateerd maakt. Een beetje maar, een wel héél erg klein beetje maar....want het weegt niet op tegen de barre intense emotie op dit werk.
Mijn kennismaking, de doorbrekende vorm dan wel, is vooral de verbazing geweest om de mooie muziek die the Cure zo rijk is. Deze kostte me dan ook enig tijd om echt te vatten.
En nu....ik vat 'm, en niezozuinig. Manmanman, wat een heftig diepe plaat is dit. Het grijpt je bij de strot en je berust erin - geen uitweg.
Emotie, pure emotie.......wat kan je doen? Niets, gapende wonden worden uitgevreten in de kelders van de donker. Het bloed sijpelt tranen, kerft de wand van begerend hart en scheurt dan open deur naar de werkelijke zelf.......
Vond deze al goed, had 'm toen vier ster gegeven. Wild Mood, ik kan het waarderen. Wish, helemaal top, naar mijn beleving is dat toch ook echt Cure. Maar deze klimt toch wel de eenzame hoogte tegemoet. 5*.

Vind dat de drumcomputer, tot zover die is gebruikt (wat ik allemaal niet in detail weet of kan horen), dan alleen maar bijdraagt aan een soort epische voortstuwing van volkomen originele nummers en een sound die sindsdien kennelijk onmogelijk te kopiëren is geweest. Dit is zo'n uniek en losstaand tijdsdocument dat ik vertwijfelt afvraag of de wavers destijds wel doorhadden welk goud ze in handen hadden. Want er zijn zeker genoeg platen die laten doorklinken dat ze dit als grondlegger hebben gebruikt, de opstuwende en niets ontziende energie van total darkness en spite.

Ja je zegt het zelf al waarschijnlijk was het gewoon te moeilijk te kopieren.
Ik weet nog dat toen seventeen seconds uitkwam er totale verbazing was zowel onder de critici als onder de "volgers".
De drum, bas en toetsen zorgen dat zanger / gitarist met zijn beide instrumenten in een combinatie van sfeer en melodie iets neerlegt wat koel en toch ook weer niet koel is maar vooral ook ademt en spannend is.
Ik ben dan niet de aller grootste fan van RS , maar ik denk dat hij de muziek al "zag" op het moment dat hij er mee bezig was.
En dat het niveau na seventeen secondens daarna nog een aantal jaren omhoog is gegaan is natuurlijk buitengewoon.

Kwa sfeer en beleving denk ik (en ik niet alleen) dan wel misschien nog aan Durutti Column, ook uit 1979 (een magisch jaar.

Seventeen Seconds: Vreeburg, voorjaar 1980 - RS was waarschijnlijk net zo oud als de Poolapen tentijde van hun debuut, kortom een snotneus. Maar was het bijzonder, ja dat was het. De wereld was eenvoudig: een man, een gitaar, een versterker en 2-3 effectdoosjes, ik meen wel een rookapparaat - en de muziek was werelds.

Ook Vini Reilly, een krielkip op het podium, was werelds - lees maar mijn verhaal bij The Durutti Column - The Return of the Durutti Column (1979)

Ik zal dat eens checken dan.

Daar ga je geen ruk aan vinden. Lijkt in niets op dit album......en gelukkig maar. Van Vini's hand geen overstuurde bombast.

Ah, heb je hem weer

Ga Bor maar eens uitleggen dat Pornografie primair visueel is en niet auditief. Sex kan goed zonder geluid, want hoe zouden ze het anders op Lowlands doen, in tentjes op 40 cm afstand?

Van Seventeen Seconds houdt ie wel, deze ligt CD te zwaar op de maag. Bombastisch is dit natuurlijk wel, maar dat kan deze plaat imo hebben. Smaken verschillen....

Dat zal best, maar hij heeft dat punt nu al tot uit ten treure gemaakt, we weten het wel onderhand.

Prima opvolger van 17 seconds met in het openingsnummer een wereldse gitaarsolo. Smiths op z''n best!!

Ik dacht de opvolger van Faith en dat het The Cure was en niet The Smiths.

Je hebt gelijk, maar onze vriend Smith is toch echt daar de gitarist/zanger

Ja Smith wel

Zeg nou zelf: dit nummer van het debuut van DC - een fraaie parel - staat toch diametraal tegenover bijvoorbeeld dit pompeuze deuntje van dit album.

Ik schat zo in dat DC niet aan jou besteed is.

Ik moet zeggen dat mijn enthousiasme voor dit werkje van de cure ook wat tanende is.

Als ik eerlijk mag zijn. Geef mij maar dat pompeuze deuntje.

Het zijn niet te vergelijken albums. Dat was/is mijn punt.

Hoewel ik begin te vermoeden dat Rudi S bedoelde te vergelijken met 17 scs. Dat komt meer in de buurt wat betreft sfeer. Maar ook dan nog.

17 sec. ja zoals ik schreef ook uit 1979.
Ik bedoelde uiteraard niet het geluid maar de sfeer en het schilderen (een beetje impresionistisch) met geluid.
Het is geen copie oid. nee, ik weet/wist niets dat gevoelsmatig en wat betreft aanpak dichterbij staat.

17 scs = 1980.

Behalve dat je steeds hetzelfde punt maakt, bevalt die manier van kleineren me niet zo, als ik dat over jouw geliefde bandje uit Manchester doe krijg ik ook gelijk de kous op mijn kop. Misschien kun je eens verstandig zijn en ermee kappen.
En geen vergelijk nee, alsof je een arend met een grijs musje vergelijkt, grootsheid is niet aan je besteed