The Cure - Pornography (1982)

Het grappige met The Cure is dat ze bij de eerste 3 - 4 albums erin slaagden om driemaal een heel ander geluid neer te zetten: het zeg maar frisse, happy-go-lucky geluid van Chris Parry van Three Imaginary Boys + the singles uit die tijd (Arab, Cairo en Train), het minimale, omfloerste geluid van Mike Hedges (17 secs) - Faith, een co-productie van Mike Hedges met The Cure, heb ik even niet helemaal op het netvlies - en dan deze Pornography, dat ik ooit wel eens als "helemaal dichtgeplamuurd" heb omschreven - het geluid valt alle kanten over je heen; you love or you hate it - er is, vrees ik, geen tussenweg.

Dat is zoals zo vaak, een smaakzaak - als ik de puntige Arab, Train of Cairo hoor, zie ik Smith weer met puntschoenen op het podium staan en denk ik "less is/was more". Het grappige is dat ik nu weer heel veel zin krijg om Faith, Kiss Me (3*), The Head etc - en wellicht ook een deel Porn te gaan draaien.

Van The Cure draai ik Japanese Whispers het meest, Just One Kiss, The Upstairs Room en Lament zijn meesterlijke popdeuntjes met een donker randje. Porn draai ik heel weinig, moet in de stemming zijn (liefst behoorlijk aangeschoten en in een melancholische stemming). Net als Movement een duistere plaat om te koesteren, maar niet te vaak beluisteren. Dat bombastische herken ik wel, maar is niet zo storend als bv op Sparkle in the Rain

Net als Premonition draai ik JW met veel plezier. Just One Kiss en Lament behoren tot het beste Cure werk. Vooral Lament -over een jeugdervaring van Smith waarbij een dode man werd opgevist- zou ik zomaar naast Charlotte Sometimes als mijn favoriet Cure nummer kunnen noemen, al neem ik liefst de albums in hun geheel tot me. JW wordt vaak luchtig weggelachen, toch heeft het zoals Premo zegt nog net dat donkere randje en dat maakt de songs extra aantrekkelijk. Deze draai ik tevens erg weinig, en gebeurt het dan toch een keer dan blijf ik The Figurehead erg beklemmend vinden.

Ik zou eerder een parallel trekken tussen Movement en Faith. Deze baden in dezelfde sfeer, verdrinken in melancholie, erg donker maar van een ongeëvenaarde schoonheid. Pornography is net té. En hoewel Faith naar mijn mening hun beste is, zijn alle albums tot en met Wish niet te missen. Van (post)-punk tot (dream)pop, The Cure is de enige band waarvan ik zonde rmoeite een top 40 kan maken met enkel kwaliteitsnummers.

(iets met splinter, heel veel balken en oog)

Iets met stof op naald en plaat blijft hangen

Lament is een ongeëvenaard juweeltje inderdaad!! Geen enkele band in die tijd met zo'n geluid, en daar had Smith nou juist het patent op!
En wat betreft bombast: totaal niet storend zelfs, daarbij zijn de meeste grote wave artiesten in behoorlijke mate bombastisch te noemen, depeche mode, tears for fears, U2, simple minds.. en laten we de kreuners.. ehm, smiths niet vergeten. De meeste grote artiesten buiten wave verrijken zichzelf trouwens ook met de nodige bombast, of doen niets anders, Bowie, Beatles, Zed Leppelin, Queen, noem ze allemaal maar op, buitengewoon bombastische platen gemaakt die in de meeste top5's van muziekcritici terug te vinden zijn. Begrijp het hele probleem dus niet, zolang het de muziek maar dient

Ik kan me wel voorstellen dat ie destijds insloeg als een bom. Dit was het logische vervolg op SS/Faith. Probleem bij mij is -en misschien is dit niet eerlijk als maatstaf tot beoordeling- dat sinds ik het album Gender van het Amerikaanse Entertainment ken (door jullie wel bekend), ik een heel andere kijk heb op 'dit soort muziek'. Bandjes als Danse Society, Modern English, Bauhaus ea klinken plots gedateerd en al helemaal niet meer zo dreigend; dat album veegt zowat alle donkere 80's albums van tafel. Nu blijft Porno een Cure album en staat The Cure duidelijk boven de door mij genoemde bands, dus deze belandt wel nog eens op de draaitafel en boet vrij weinig van zijn desolate sfeer in. Maar toch, albums als Faith en SS (en om NO in de discussie te houden Movement en PC&L) zullen nooit gedateerd klinken omdat ze subtieler zijn. Misschien dat muziek gebaseerd op melodie/onderhuidse sfeer/spanning minder snel gedateerd klinkt dan muziek die stoelt op effecten/bombast?

Een horrorfilm kijk ik ook voor het eerste halfuur, de opflakkerende dreiging en onderhuidse spanning in de film. Eens ze gaan slachten vind ik er nog weinig aan. Misschien een geschikte metafoor om te schetsen hoe ik SS/Faith zie in verhouding tot Pornography.

Als je het zo stelt: de beste horrorfilms bieden toch meestal wel een paar genadeloos effectieve gruwelmomenten en SFX, denk aan de alien die uit de buik springt, het roterende hoofd van the exorcist, brandblusser scène uit Irreversible, het doorgesneden oog uit Bunuel.. en zo kan ik nog wel even doorgaan. Oftewel, horrorfilms zijn ook nergens zonder de juiste (zieke) scènes die ze een extra wreed of naar gevoel meegeven. Een beetje naar een paar vale geesten op een kerkhofje staren gaat ook vervelen
Daarbij vind ik het songmateriaal hier gewoon ijzersterk, hoort zonder meer tot hun allerbeste werk! En de dik aangezette muzikale omlijsting draagt daar m.i. dus gewoon aan bij en niet aan af. Ik zou sowieso muziek volstrekt oninteressant vinden als het allemaal puristisch zou moeten zijn, krijgt je een universum met voornamelijk singer/songwriters.. gggruwel!

'Lament 'is het broertje van 'The Drowning Man' (Fuchsia).;-)

Ik begin 'm steeds beter te vinden en verhoog mijn stem naar 4****, met nog uitgroeimogelijkheden naar hoger. Lekker vol geluid en kwaliteitsnummers, waanzinnig en akelig tegelijk.

Ook zo genoten van het opeiningsnummer. Daarna zakt de plaat zeer zeker niet in. Nog steeds een heerlijk album

Al weken is dit album niet meer weg te slaan uit mijn cd speler.Vooral s nachts gaat er een naargeestig,claustrofobische dreiging van uit..........and i love it.Zo zeer zelfs dan dat ik tot geen andere conclusie kan komen dat dit het beste album van the Cure is.Nummers als The Figurehead,A Strange day en One hundred years worden maar beter en beter en Pornography is ook echt een geheel.Iets wat bij de latere albums veel minder het geval is.En zeg nou zelf een plaat die 30 jaar na zijn release nog steeds groeit die moet toch wel briljant zijn.

Mooi te lezen dat mensen deze bloedrode 30 jaar oude wijn nog steeds prima weten te smaken

De wijn smaakt idd nog prima ha.
Prachtig album hij is creapy ,beangstigend, beklemmend,pakkend maar vooral godsgruwelijk mooi!

Dit Pornography vind ik een van de mooiste uit het oeuvre van The Cure, de popkant is nog grotendeels niet aanwezig en de schemerige klanken komen je tegemoet. De zang van Smith sluit perfect aan met de sfeer van de muziek en klinkt nog niet zo iel als in latere dagen. De hoes geeft de sfeer prima weer.

Toch moest ik ook een beetje aan New Gold Dream denken

Dit is een potje zwartgalligheid zeg. Bij het beluisteren van "Pornography" krijg ik het regelmatig benauwd. Beklemmend is het juiste woord denk ik. Maar die donkere en dreigende klanken leveren wel een intens en meeslepend album op. De drums klinken alsof je constant op de hielen wordt gezeten, net als de stuwende bas. De stem en gitaren van Robert Smith zijn ten alle tijden dreigend en dwingen je om bij de les te blijven. "Pornography" is een boeiende luisterervaring die me wel kan bekoren, maar wel met mate. Dit is zo'n album waar je echt van moet bijkomen, maar die de potentie heeft om verslavend te worden. Gevaarlijke combinatie maar wel lekker.

Alle albums die ik zo ervaar scoren bij mij een 10.

Ik vraag me juist af of hij het nou wel of niet goed vindt.... 3,5 is lala, het verhaal erbij ook....

Interpreteer het zoals je wilt. Blijkbaar is mijn verhaal net zo mysterieus als dit album. Aangezien ik een optimist ben, zie ik dat maar als een compliment Overigens laat ik de conclusie dat 3,5 sterren maar lala is aan jou. In mijn beleving is een waardering van 3,5 gewoon een prima album.

Hij zet gewoon voorzichtig in? Kan ik me iets bij voorstellen, doe ik ook regelmatig. Zodra deze plaat zijn verslavende werking op je heeft losgelaten gaat het cijfer snel genoeg mee omhoog

Mooi slotstuk van de donkere trilogie van de band en alweer een toppertje, maar naar mijn mening minder dan de twee voorgaande albums doordat er één song is dat me helemaal uit de donkere sfeer haalt (A Short Term Effect, kan er maar niet inkomen).

4,5*

A Short Term Effect is nu mijn favoriete nummer van Porn, het heeft jaren nodig gehad om te doorgronden. Nu zet ik Porn op om alleen A Short Term Effect te luisteren, a Static White Sound zonder weerga.

Het is niet zo'n spectaculair nummer op het eerste gehoor, maar voor mij zet het wel als eerste de downtempo gloom in die verderop de plaat kenmerkt..

Bij mij ook een sterretje bij A Short Term Effect. Dat was in het begin ook niet zo. This Short Term Effect Takes A Long Time To Appreciate, zullen we maar zeggen.

Ja een erg goed album naar mijn mening, het verbaast mij echter dat er in de comment sectie bijna niks gezegd wordt over "The Figurehead".
Dat is naar mijn mening één van de beste nummers ooit gemaakt. De combinatie van de tekst, zang en het geluid is gewoon perfect. De tekst is heel diepgaand, vol met metaforen. Je kan op internet verschillende interpretaties vinden. Echt een aanrader!

"A scream tears my clothes as the figurines tighten
With spiders inside them
And dust on the lips of a vision of hell"

-Is inderdaad wel fuckin' powerful poetry!! Het schijnt over "guilt" te gaan, vandaar de laatste zin, "I will never be clean again" waarschijnlijk. Maar inderdaad qua tekst wel een hoogvlieger op de plaat, alhoewel ik de tekst van A Strange Day net wat betoverender vind nog.

Bwa verhoog dit met een halve ster. Perfect in de lijn met de andere twee albums. Een prachtige trilogie. 5*

Bij deze plaat ben ik voor wat betreft The Cure vroeger afgehaakt. Was me denk ik een beetje teveel over the top. Maar, zie, na zoveel jaren vind ik dit toch wel een goeie plaat. Intensief, zeker, maar ook absoluut niet deprimerend of zoiets. Er zit ook een hoop agressie in.

Opvallend hoe zo'n nummer als The Hanging Garden ruim dertig jaar blijft hangen nadat je hem slechts een paar keer hebt gehoord. Goed nummer dus.

Ik vond Pornography lange tijd de minste in vergelijking met de 2 vorige platen. Zowel Seventeen Seconds en Faith waren lange tijd mijn favoriet. Maar nu is dat zonder meer deze parel. En dat zal wel nog een tijdje doorgaan. The Cure op zijn best.