The Cure - Pornography (1982)

Om jullie gerust te stellen, mijn beoordeling gaat zeker nog omhoog. Ik vind de nummers erg goed, maar vind het zwaar om het hele album in één keer te beluisteren.

Stelletje vleermui*&###@@.... the Cure dit, the Cure dat........... in de jaren '80 werd ik al bestookt met deze band door een goede vriend die me niet eens hoefde te overtuigen omdat ik dit bandje al sinds klassiekertje A Forest op handen ben gaan dragen. Een klassieker die het overigens goed deed in de top 100's van Veronica zo rond de Pasen. Maar nu ze weer eens komen optreden lijkt er een zwarte lucht over musicmeter getrokken en ontkom je er niet meer aan: het is voorlopig The Cure die de boventoon voert.
Voor mij weer eens een reden om dit album er bij te pakken, een album dat ik op een 7e plaats zag staan in mijn top 10. Lager dan waar de meesten hier hem plaatsen maar met 4* natuurlijk niet beroerd te noemen.
Opeens kriebelde het dus en werd het tijd om dit album tevoorschijn te halen. Een album dat ik al zo'n ruime 20 jaar ken maar dat toch niet heel erg vaak opgezet wordt.
Door al die vleermui*&###@@ en Cure-spammers (neem dit met een vette knipoog) was het vandaag Pornography time.

One Hundred Years heeft zo'n lekker zuigend geluidje. Waar ik het bij My Bloody Valentine niet kan velen daar vind ik het hier zo ongelooflijk lekker. Het stemmetje van Smith valt per dag anders. Soms kan ik er slecht tegen en soms past het zo heerlijk allemaal.
Hier is het een perfect onderdeel van het totaalplaatje. Snijdend langs de gitaarlijnen heen met strakke beat als ondertoon.
A Short Term Effect mag dan duister klinken, vandaag leek het wel of er een waterig zonnetje door de huidige grauwe, druilerige wolken heen brak (zou dat het zijn? zijn het niet al die spammers maar is het het weer dat me dit album uit de kast deed pakken?).
Oeroud favorietje is The Hanging Garden, ook te vinden op Staring at the Sea die ik in de jaren '80 eigenlijk nog het meest draaide. Dat heerlijke ritme, dat zweverige en toch met beide benen op de aarde weten te staan en daaroverheen die prachtige gitaarklanken. Dit zal altijd wel een favo blijven van mij.
Tinkelend en sprankelend opent Siamese Twins. Ja, niet bepaald termen waar je mee aan kunt komen bij een duister album als dit. Maar die eerste seconden zijn ook verneukeratief: langzaamaan trekt dit nummer me dieper en dieper naar beneden en dat beangstigt me soms. Niet altijd leuk, maar wel knap als je dat met muziek voor elkaar krijgt.
The Figurehead maakt die mood er niet beter op. Als in een draaikolk zuigt het je verder naar beneden en dan niet op een snelle wijze, welnee, het gaat tergend langzaam.
A Strange Day laat je vervolgens nog even lekker rondjes draaien om je tijdens Cold los te laten waardoor je in een soort vrije val terecht komt. Duizelingwekkend tol je in de rondte. Het geeft een soort opgelucht gevoel: je hebt niets meer in de hand en je durft je er aan over te geven. Voor mij reden om deze 2 nummers ook als de betere nummers te zien.
In de vorm van Pornography komt er een einde aan dit naargeestige sprookje waarin je opgezogen werd en waar het kolkte en draaide. De laatste seconden van dit album zijn veelbetekenend: alsof alles verdwijnt in een onzichtbaar putje. En waar het naartoe is gegaan is onbekend. Reden om het een volgende keer opnieuw uit te vinden en er wellicht ooit eens achter te komen.
Een zware bevalling en mensen hebben het er moeilijk mee; het gaat voor mij ook wel een beetje op en dat verklaart ook wel dat er Cure-albums boven deze geplaatst worden door mij.

Om nog even terug te komen op mijn eerste woorden: mag ik de fans een goed concert toewensen in de Ahoy. Jullie waren een beetje verantwoordelijk voor het feit dat ik dit album vandaag weer eens uit de kast trok en er dit stuk aan kon wijden

Evengoed, toch bedankt voor je mooie recensie aERo En ik ben geen vleermui*&###@@ hoor, ik hou gewoon van sommige duistere muziek. En sommige vleermui*&###@@ zijn trouwens best aardige gasten. Maar de hele dag naar hun muziek luisteren gaat ook mij te ver. Deze plaat is daar één van de weinige uitzonderingen op.

Prachtige recensie weer, aERo!

Toen ik verliefd werd op The Cure, in 1980, was het nog een bandje zonder imago, gewoon een stelletje punkies in motorjackies.

Ik vind het geweldig dat deze band nog steeds volop besproken wordt en er nog voor zorgt dat een stelletje muziekliefhebbers met vleermuisjes in hun buik uitkijken naar hun concert!

@perfume: leuke clip

Dat kan ik me wel voorstellen. Ofschoon dit album toch ook weer enigszins toegankelijk is als je de huidige vleermuizenmuziek beluistert!. Blijft hoe dan ook het meest donkere album van The Cure. En bedankt voor je mooie sfeer-omschrijving van dit prachtige album!


Wat is erop tegen om een vleermuis te zijn? Alsof het iets minderwaardigs is!. Laat ik duidelijk zijn: Ik was en ben en zal altijd een vleermuis zijn .En ik luister lekker de hele dag naar vleermuizenmuziek. Ik doe niets anders! Met dit album bewijst The Cure dat ze een van die belangrijke trendsetters waren. En dan vooral Robert Smith! De Oppervleermuis bij uitstek!

Mijn stem is uitgekomen op 3,5 ster. Hoger gaat hij zeker niet komen.

De 3,5 ster zijn te danken aan de orginaliteit, One hundred years, The hanging garden en Figurehead.

Ik geef de voorkeur aan Disintegration.

Ik eigenlijk ook, mede gezien de veel langere speeltijd. Bij Pornography vind ik alleen het laatste nummer niks.

Terwijl dat juist de gruwelijke apotheose is Persoonlijk vind ik dat er geen mooiere afsluiter denkbaar is dan Pornography. Alle agressie en wanhoop komt daarin namelijk zo perfect samen.

Daarom vind déze juist weer mooier, vanwege de kortere speelduur

pornography vind ik eigenlijk ook mischien wel het mooiste nummer van deze plaat, samen met one hundred years.

auw auw, 'bij pornography vind ik alleen het laatste nummer niks' auw auw,
pijnlijk om dat te horen, ik geef de tip om het nog wat vaker te beluisteren en misschien een keer de lyrics er bij te pakken, want ik zeg het je , wat een prachtnummer

Zo lijkt het net of ik dat heb gezegd.

Heerlijk, er bestaat dus echt zoiets als 'Cure' maffia;

Als sprinkhanen komt iedereen tevoorschijn wanneer er lastering plaatsvindt jegens het heilige 'Pornography' relikwie

Misschien helpt hem dat in de overtuiging dat hij deze onmenselijk goede afsluiter toch nog eens een rotatiepoging of wat moet geven

Verder is het wel eens erger geweest (want grotere ongelovigen dienden zich toen aan!)

Ik ben niet te beroerd om adviezen aan te nemen van andere muziekliefhebbers.

Een aantal albums in mijn top 10 vond ik eerst niet te pruimen. Ik geef heel veel muziek dan ook meerdere kansen. Of je iets goed vind is toch in eerste instantie vaak te wijten aan je gemoedstoestand.

Ik heb eerder gezegd dat dit album van mij nooit meer dan 3,5 sterren zal krijgen. Dit neem ik terug. Er zullen nog vele luisterbeurten volgen en wie weet wat er gebeurt.

A Strange Day was intens en meant to hurt vannacht! Like it used to..

Als er een nummer is dat ik nog eens graag live zou willen horen. Dan dit nummer!

De kracht van dit album werd me nog eens duidelijk toen ik van de week met een vriend naar het concert van The Cure reed'.

De heenweg was druk en stressvol. De auto waar we in zaten deed niet altijd hetgeen dat we hem opgedroegen , en de lage felle zon vormde een extra irritatiefactor. Óm toch in de mood voor het concert te komen hadden we Pornography opgezet. Hadden we het maar niet gedaan. De bange tonen van One Hundred Years zijn op dergelijke nerveuze momenten totaal onverteerbaar.

Na het (overigens fantastische!) concert hebben we de plaat nog eens opgezet. Het was al redelijk diep in de nacht, en het enige wat er buiten te zien was waren vage schaduwen op het wegdek, en af en toe zullen we wel eens een auto tegengekomen zijn. Maar man, wat is dit dán een heerlijke plaat om op te zetten. De sound is nevelig, zweverig, broeierig en - om de kreupelrijm te onderbreken - ronduit hypnotiserend. Het werkt niet altijd en overal, maar als het werkt, werkt het ook goed, en op zo'n momenten is dit een absolute wereldplaat.

ik kan het ook niet helpen maar na het zeer goeie seventeen seconds en het weergaloze , kale faith vond ik dit een flop en nu nog altijd , heb nooit van dit album gehouden ,

ja, beaster1256, zo héél slecht vind ik dit niet, wel flink overroepen, zeker als je het naast prachtplaten als Seventeen Seconds en Disintegration legt...

Jullie zijn gewoon niet ontvankelijk voor de magie van deze plaat, da's jammer.. Je moet deze denk ik ook niet precies hetzelfde beluisteren als 17 scs of Disintegration (die onderling ook flink van elkaar verschillen trouwens).. dit is toch iets voor de wat meer ingewijde mayhemliefhebbers en nihilisten

Ingewijd door de hogepriester der nihilisten!

Niet te geloven dat ze toen Simon uit de band hebben gewerkt.
We hebben het hier verdorie over DE ultieme new wave bassist!!!! Okee, samen met Will Heggie dan misschien...

Dit is jouw nummer 1. En met recht. Maar je zet The Cure altijd zo op een voetstuk. Misschien begrijp ik je verkeerd. Maar ga alsjeblieft niet zeggen dat dit alleen is weggelegd voor ingewijden en zo! Dat vind ik echt koket en onzin!

Een meesterwerk is dit zeker! Dit album hebben ze nooit meer kunnen evenaren! En wat mij betreft valt The Cure na dit album dan ook telkens in herhaling. Eigenlijk hadden ze na dit album moeten stoppen.

Niet mee eens, Disintegration tapt uit een heel ander vaatje (melancholie) en is om die reden minstens zo relevant. Daartussen hebben ze nog enkele heerlijke popalbums gemaakt, waar echt parels op staan. In de jaren 90 was de koek wel een beetje op ja.. dat kan ik niet ontkennen.
En wat deze plaat betreft: ik denk zeker dat mensen veel verkeerd begrijpen aan de angst, woede en vooral het experiment wat hieruit straalt. Mensen met de verkeerde state of mind of verwachting zullen wel altijd worden teleurgesteld. Maakt niet uit, het zegt alleen niks over de kracht die hier wel degelijk in zit. Het voetstuk hebben ze verdiend, omdat er m.i. geen enkele band nog in is geslaagd dit te evenaren qua geluid en sfeer. En ik spreek echt uit ervaring. Misschien dat jouw gothicbandjes je meer doen, maar ik heb het altijd als prutswerk ervaren tegenover dit zalige inktzwarte escapisme.

Tja wat de boer niet kent dat vreet ie niet! Dat is jammer orbit. Maar het zijn niet MIJN gothicbandjes zoals je ze zo denigrerend als prutswerk betiteld. Slechts oprechte muzikanten die proberen een goede plaat te maken!(en vaak nog beter dan de volgens jou heilige The Cure!) Vanuit welke ervaring spreek jij eigenlijk? Want je doet je hier telkens voor als een kenner? Waar ik toch aan twijfel!

Disintegration is wat mij betreft een herhaling van zetten en staat heel erg in de schaduw van dit album! Omdat er teveel poppy nummers op staan. Net zoals al die andere albums die volgden. The Cure is voor mij The Cure tot en met Pornography. Maar dat zal je niet begrijpen! Daarom ben ik ook een liefhebber van het eerste uur! Hoe het ook zij, The Cure WAS legendarisch tot en met Pornography. Daarna werden ze ontdekt door de grote labels en werden ze poppy! Jammer? Zeker! Want deze band had beter niet zo populair kunnen worden. Dan hadden ze waarschijnlijk na Pornography nog goede albums gemaakt!

De magie die ik op Disintegration wel hoor, die ontdek ik hier absoluut niet. Ik wil de discussie of dit nu al dan niet gothic is, niet voeren, ik deel muziek niet op in deelgebiedjes, neen, enkel in wat me raakt en wat me niet raakt.

En deze hier heeft me nooit echt goed weten te raken, daarvoor hoor ik gewoon te weinig goede songs. Op Desintegration hoor ik een hele trits hele goede songs, ik vind die plaat qua sfeer en klank zelfs erg dicht bij de seventies-Pink Floyd zitten, dat mystieke sfeerjte, dàt bedoel ik.

Daarom, Poppy zou ik Disintegration absoluut nooit willen noemen, wel CLASSY!
En deze sucks voor méér dan de helft van de tijd, vind ik.

The hanging garden vind ik nog wel mooi, maar voor de rest is dit voor mij toch ook een ´niet om door te komen´ album. Onbegrijpelijk dat dit zo´n status heeft. Gewoon geen goede composities. Bij deze ben ik indertijd helemaal van de Cure afgeraakt. ´Faith´, ´17 seconds´ en zelfs de debuutplaat vind ik stukken beter dan dit.