The Cure - Pornography (1982)

Ik vind dit wel een topplaat; misschien niet eens zozeer om de muzikale variatie of gitaarkunst van de heren, maar om dat ongelofelijk broeierige sfeertje dat op deze cd te bespeuren valt. Timide en chaotisch. Wat mij betreft een ongeevenaard sfeertje.

@Father McKenzie & sq: Maar horen jullie de passie dan niet in Smith's stem, de woede, de pijn waar de man doorgaat. Horen jullie niet hoe hij niet ààn de rand van de waanzin staat, maar er óver gesukkeld is? Doet dat jullie dan niets? (is gewoon een vraag, geen vermaning...)

Passie, pijn, woede, allemaal goed en wel, maar het resulteert gewoon niet genoeg in sterke memorabele melodieën, die op andere albums véél meer voorhanden zijn, dan op dit muzikale rommeltje...

Muzikale rommeltje ? Dit zijn een paar artiesten on the top of their game wat mij betreft. Dat ze dat met Disintegration nog eens herhaald hebben (maar dan op het gebied van melancholie) is alleen maar lovenswaardig. Wat mij betreft heeft the Cure dan ook 3 echte topalbums gemaakt, alle 3 uitblinkend in hun stemming.

Faith = Reddeloosheid
Pornography = Frustratie
Disintegration = Melancholie

Ik geloof heus dat de bewondering voor de Cure van alle 5.0 stemmers oprecht is, dat van de veelgeroemde sfeer hoor ik er wel in. Maar het is mijn sfeer niet.
Over emotie in stemmen heb ik al meerdere discussie gevoerd bij diverse albums. Uiteindelijk is relevant hoe het met míjn emotie zit. Die wordt in elk geval NIET geraakt bij dit album. Als de emotie niet gedragen wordt door een goede melodie (hierin ben ik het dus eens met FatherMckenzie) komt het bij mij niet aan. Ik kan zeer emotioneel geraakt worden door muziek maar de melodie moet meedoen of het moet echt een hele goede karaktervolle stem zijn. Deze plaat geeft me dan toch geen van beide.

Iedereen heeft bij alles weer een ander gevoel. Mede dát maakt ieder mens uniek.

Dit zeg je heel mooi, ben het daar ook wel mee eens. Op melancholie heb ik een abonnement, dus vandaar dat Disintegration mij ook het best bevalt. En zoals sq al zegt, je moet een bepaalde emotie voelen met muziek (en stem). Met Faith en deze heb ik dat ook vrijwel niet.

(En ik zie dat er berichten verwijderd zijn van vanmiddag, wordt daar tegenwoordig geen melding meer van gemaakt??)

Ik vind Pornography ook een heel STOER album. Het is het album met de stoerste sound die The Cure ooit heeft gemaakt. Disintegration zie ik bijv. als een romantische plaat. Ik heb het dan niet over de mannetje vrouwtje ik hou van jou gepoezel romantiek, maar een diepere vorm daarvan. Zeg maar het romantiseren zoals het zou moeten zijn maar zoals het nooit is, maar daar wel constant naar verlangen en in wegdromen... pffff... reptile op dreef...

Het is voor mij bijna onmogelijk om aan Pornography een beoordeling te geven, maar ik doe een poging.
Ik kan mij nog goed herinneren dat ik dit album in 1982 aanschafte.
Mijn verwachtingen waren na Seventeen Seconds & Faith bijzonder hoog gespannen.
Het werd een koude douche, een diepe teleurstelling, ik vond het een afgrijselijk album.
De meeste nummers pakte me geen moment, maar tegelijkertijd schafte ik me wel een T-Shirt aan ( kleur zwart uiteraard!! ) met de voorkant van de plaat daarop gedrukt.
Kortom vanaf het uitkomen van deze plaat roept het ambivalente gevoelens in me op.
Ik stond op het punt om dit album terug te brengen naar de platenzaak, maar prijs me gelukkig dat ik dat nooit heb gedaan.
Van mijn ruime platencollectie is dit de enige plaat waar al 26 jaar geen grip op kan krijgen, ik ben er door gebiologeerd, maar stoot de plaat ook net zo hard weer af.
Na verloop van jaren ben ik zeker nummers zoals One Hundred Years, A Strange Day & en ( vooral ! ) The Figurehead steeds meer gaan waarderen, het blijft voor mij een grillig album, waar ik op Maandag 5 sterren kan geven omdat hij mij zo bevalt, en Dinsdag 3 sterren omdat het album toch wat tegenvalt.
Kortom mijn emoties zijn constant in conflict met elkander omtrent dit album.
Verwarrend verhaal maar zo is mijn gevoel nu eenmaal al van het uitkomen van dit album.
Ben ook een half uur bezig geweest om het e.e.a over deze plaat in de juiste bewoordingen over te brengen, dat zegt eigenlijk al genoeg over de verhouding Pornography & mijn persoontje.

Daarom en juist daarom is dit zo'n goed album

Ik heb een lichte voorkeur voor het album Faith, maar dit album doet er tegenwoordig niet voor onder. M'n eerste ervaring was niet meteen raak. Ik hoorde en ontdekte Faith eerder dan dit album. De stijl is inktzwart maar qua instrumentatie toch wat lastiger te doorgronden dan Faith. Na veel luisterbeurten kroop het geleidelijk mijn ziel binnen. the Figurehead, the Hanging Garden en A strange day zijn mijn favorieten. Vooral het bombastische slagwerk vind ik heerlijk aan dit album. De volle mep van mijn kant voor dit monument.

Ik had werkelijk nooit verwacht dat veel Cure liefhebbers Pornography bij hun favorieten zouden rekenen. Verrassend!!!

Ik heb al veel geschreven hier over dit album.Je raakt er niet over uitgepraat! Maar toen ik het destijds ontdekte vond ik het maar niks! Veel te somber en depri. Het heeft me zelfs een jaar gekost voordat ik dit album weer op mijn draaitafel durfde te leggen! Toen heb ik het twee weken lang elke dag gedraaid. Sindsdien ben ik een grote liefhebber van dit album.

Maar ja, heerlijk depressieve plaat. Iemand vertellen dat het nooit wat zal worden doet men niet via de mail en de hele pessimistische bui die me overviel deed me geen seconde twijfelen: De eerste plaat die ik die dag draaide was Pornography, om lekker zielig "It doesn't matter if we all die" mee te kreunen. Ach ja, elk nadeel heb zijn voordeel.

In zo'n situaties draai je beter Siamese Twins me dunkt, en dan maar lekker hard meebrullen: "I scream YOU'RE NOTHING, I DON'T NEED YOU ANYMORE, you're nothing..." Of The Figurhead: "As I slip down the window, Freshly squashed fly, You mean nothing, You mean nothing.". Aaaah, wat een knoerten van dijken van nummers.

Haha, daar had ik nog eens een citaat van in mijn msn naam:
"We never talk, you never smile, I scream 'Your nothing! I don't need you anymore!"
Maar die hoorde dan weer bij een ander meisje.

Hoewel ik over beiden al heen ben en ik nu eens voor de lol me een gelukkige persoon voel, ga ik nu toch voor de volle mep: 5 punten en even kijken of ik een plaatsje kan vinden in mijn top 10.

Dat is al jaren zo.. is uitgegroeid tot dé favoriet van de sombere stijl curefans en dé cultfavoriet van de jaren 80.. ondanks lauwe of ronduit agressieve recensies van journalisten (die agressieve toon alleen al zou ze moeten duiden dat het hier juist om iets bijzonders ging ipv iets slechts.. ).

Ook mijn favoriet van The Cure is Pornography. Vanaf ik deze plaat voor het eerst hoorde was ik verkocht met het overweldigende One Hundred Years. Sindsdien werd deze CD voor mij alleen nog maar sterker. Ze bevat enkel zeer goede nummers, met one hundred years, the figurehead en a strange day nog als uitschieters. 5*

Mijn ervaring hier was dat het in het begin niet veel soeps was, maar uiteindelijk ook in me top 10,dus dat het een groeiplaat is moge duidelijk zijn.

Zag laatst een live versie opgenomen in een Franse studio medio '82 van het nummer 'Cold'. Mooi om te zien hoe Tolhurst drumt met die pauken (noem je dat zo?) En Smith geloof ik(video is van erg slechte kwaliteit) bedient met zijn voeten een pedaal om suisgeluiden te produceren. Zag er erg apart uit.

Een bloedmooie plaat van monumentale klasse. Zelfs zo mooi dat ik er wel een heel boek over zou willen schrijven, maar dat doe ik niet. Het enige wat ik nog wil zeggen is dat ik zelden muziek heb gehoord die zo indringend is als deze. Ik ben groot geworden met deze plaat en van mij mag hij mee mijn kist in. 'Nuff Said.

Mooi gezegd

Monument, dat is het.

Een monument van wanstaltigheid.

Goede plaat in mijn ogen, maar niet meer dan dat.

ook dat mag

Bij wanstaltig denk ik toch eerder aan alle Fransjes en Jantjes onder ons. Maar goed, ieder zijn smaak. Ik denk ook dat dit een album is dat gewoon moet 'vallen'. You get it or you don't. Toen ik me eeuwen geleden in The Cure begon te verdiepen was Pornography ook niet direct mijn eerste keuze. Het is een groeidiamant, en dat zijn de mooiste.

Juist ja dat is ook mijn ervaring geweest met deze plaat

Ik kocht het album in mijn rebelse tijd, dus het sloeg direct aan bij me.
Alleen ga je naar je ouder wordt meer naar de structuren en de kwaliteit luisteren. Op de Trilogy DVD wordt het album met kippevel live gespeeld.

Al honderd jaar mijn favoriet van Robertje...als ik nu in de spiegel kijk lijk ik wel een beetje op...Robertje! Trilogy is ook schitterend trouwens...