The Cure - Pornography (1982)

....zal die van mij helaas niet krijgen.....doe jij er nog maar wat bij....o nee je zit al op 5*.

Stemmen per nummer =

Dan krijgt een cd met minder dan 10 nummers nooit een 5

...o jawel hoor...als hier nog een nummer op had gestaan van bijv. 4* (echt een super klasse topnummer dus) dan had die van mij zelfs 5,5* gehad.

Daar ben ik het toch wel even dik niet mee eens. Ik vind net dat het hier allemaal heel oprecht, en totaal niet geforceerd overkomt.

"One more day like today and i'll kill you"

En het klinkt alsof hij het meent!

Het geforceerde stemwerk van Smith moet je mijn inziens 14 jaar later op WMS gaan zoeken...

Alleszins, ik vind deze plaat brilliant, en aan nummers als "The Figurhead" en "Siamese Twins" kan nog menige andere groep een punt van hier tot in Tokyo zuigen.

Na verschijning in 1982 werd dit album met gemengde reacties ontvangen. Sommige Cure-fans noemden dit een meesterwerk, anderen haakten teleurgesteld af.

Na vele jaren en herhaaldelijk beluisteren kan ik dit een aanvaardbaar album noemen, maar geen meesterwerk in tegenstelling tot vele users en andere Cure-albums als "17 Seconds", "Faith" en vooral "Disintegration". Het probleem is dat dit album het niet zozeer moet hebben van sterke melodieën maar meer van de vele effecten zoals het gebruik van echo, het geheel komt geforceerd over. Al zijn "One Hundred Years", "Siamese Twins" en "The Figurehead" wel behoorlijk en "The Hanging Garden" is een klassieker vanwege het unieke ritme. Zonder twijfel goed bedoeld, maar Robert Smith en co willen hun leed té vingerdik opleggen, waardoor het bijna over de top is, ik had het liever wat subtieler gewild zoals op eerder genoemde Cure-albums.

Uiteindelijk ervaar ik het album niet zozeer als melancholisch, maar meer als theatraal en bombastisch, waardoor het album bij momenten zijn doel voorbij schiet.

Precies!!....Het is niet "bijna" over the top. Het is way beyond over the top....jammer want ze kunnen het wel, zoals blijkt uit '17 scs' en 'Disintegration'.

ik heb andere cure albums beluisterd waar ik momenteel geen stem ga op brengen want het is niet direct mijn genre. Dit album is nu toch echt wel een superalbum. hier is niks geforceerd aan... De sfeer die dit albumt uitstraalt is zozooooooooooooooveel beter dan die andere "gewone" albums vind ik. Dit is iets speciaals, een meesterwerkje.

Juist ja! Niets geen over the top of geneuzel over bombastisch en weet ik niet wat. Dit is een album dat je moet "snappen"

Nou nou perfume!.......het moet je liggen, dat is heel wat anders....Ik snap dit soort muziek op zich best wel hoor...het zit hem in de uitvoering die ik niet trek.

Waarom post je dan nog op dit album? Vind je het leuk of zo om telkens dit album onderuit te halen? Nee ik denk niet dat je het snapt en dat maak ik op uit die maffe 1,5 die jij dit album geeft. Van mij mag je maar ga dan niet telkens je mening spuwen over een plaat die je zo laag beoordeelt.

...sorry dat ik op je (lange) teen ben gaan staan,,,,

Bovendien wat tegengeluid kan hier geen kwaad. Bijna iedereen die hier post geeft (zeer) hoge waarderingen. Toch zijn er genoeg mensen die lagere waarderingen geven, maar kennelijk niet (durven?) posten. Nou dat doe ik dus soms wel, mag dat? Bovendien heb ik ergens hierboven mijn lage waardering nader verklaard. Uiteraard staat het je vrij het daar niet mee eens te zijn.

Van mij mag je!

Wel een beetje met twee maten meten CD, als ik kritiek geef op het door jou en anderen bejubelde Joy Division (waar ik trouwens geen 1,5 voor geef, schande!) dan is dat absoluut not done en snap ik de gevoelige en complexe zielsroerselen van meneer lijdensweg Curtis niet. Maar iedere noot van kritiek hierop moet je gelijk bijvallen met een verzuchting van "eindelijk, zie je nu wel.. dit is aanstellerij en bombast". Daaruit blijkt m.i. al niet dat je erg veel waarde aan muziek hecht (die hier een stuk gewaagder, avontuurlijker en voller is dan op de JD platen), maar ook dat je nog steeds de bedoeling van deze plaat geheel misvat.

Ik snap het afkraken van dit album door CD ook niet zo. Wat Orbit zegt is dit album voorzien van veel rijkere arangementen dan JD. Het is absoluut een kwestie van smaak, daar valt niet over te twisten. Maar dat het theatraal gebracht wordt dat kan er bij mij niet in. The Cure zaten op dat moment daadwerkelijk in een donkere periode. Perfect uitgewerkt in dit album. Voor mij een mijlpaal in het Wave oeuvre.

* oh ja het album is zoekgeraakt thuis. Heb hem daarom al een tijdje niet meer kunnen luisteren

Daarom moet je van parels als deze altijd een reserve liggen hebben, like me

Of op lp aanschaffen natuurlijk

Hoe groot is je huis wel niet?

Vanwege dat laatste en mijn kamer is niet zo groot....heb ik deze fantastische plaat ook op lp....niet te missen tussen al die andere troep!

Belachelijk klein.

Gisteren even op de fiets weer Pornography opgezet. Van 'One Hundred Years' begin ik automatisch twee keer zo hard te trappen en krijg ik zin om met Robert mee te schreeuwen; wat een adrenalinestoot zeg .

Vooral het eind van One Hundred Years, die climax vind ik nog steeds ongeevenaard. Prachtig! zelfs na 25 jaar krijg ik er weer kippevel van.

Ik heb deze cd vorige week voor een prikkie gekocht om eens te luisteren waarom een plaat als deze zo hoog gewaardeerd wordt door de MuMe luisteraars. Ik moet zeggen dat ik na een aantal luisterbeurten er al snel achter was gekomen dat ik met de aankoop van dit album van de koude kermis thuis kwam.

De eerste tonen van het eerste nummer deden al gelijk de haren op mijn arm overeind staan; typisch een zeer vlak jaren '80 geluid. Hoe is het toch mogelijk dat in de jaren '80 vrijwel iedereen het spoor bijster was qua muziek? Anyway, de drum klinkt zo vlak, zo jaren '80 drumcomputer-achtig, dat ik het bij voorbaat eigenlijk al niks vond. Maargoed, dan ben ik ook wel weer zo, dat wat niet is, kan nog komen, tenslotte had ik wel 6 hele euro's (teveel achteraf) besteed aan dit album.

Helaas, ook de keren erna ging het weer mis. Gedurende het hele album irriteerde ik mij dood aan de stem van de zanger, die op mij overkomt als totaal emotieloos en ook zeer deprimerend. Ik neem dan ook maar aan dat de doelgroep overwegend gothic/hippie achtige mensen zijn, zeker ook gezien de overdosis make-up die de zanger op zijn gezicht heeft.
Muzikaal weet het me ook nog steeds niet te raken, zelfs niet na de zoveelste luisterbeurt. Kortom een miskoop. Ik had ingezet op 2 sterren, maar naarmate ik deze recensie verder schrijf, besef ik toch dat 1 ster mee op zijn plaats is.

Wow zeg...een 1..eigen mening natuurlijk, maar ik kan er helemaal niet bij. Deze cd is zo wicked. En ik ben geen gothic!!

Neen, begrijp me niet verkeerd, ik wil ook niet generaliseren en zeggen dat iedereen die dit goed vindt tot de buitencategorie gothic behoort, maar als ik zo even op het internet blader, is dit wel een doelgroep die deze muziek aanspreekt.

Ja ik snap wat je bedoelt. Maar puur muzikaal weet ik mijn eerste luisterbeurt nog wel van deze cd. Pfffviewww. Daarom kijk ik ook op van jouw mening. Maar ja, dat kan natuurlijk he, dat is het leuke aan muziek.

haha, volkomen mee eens! Dat zijn de reacties waar je nog eens wat aan hebt

Gothic/Hippie; een heel andere cultuur hoor. Misschien weet je het zelf niet, maar je hebt zelf waarschijnlijk de ultieme hippieplaat op nummer 1 staan. Met Gothic heeft dit album mijns insziens ook niets te maken.

Om het nou over hippies te hebben in dit verband gezien je eigen avatar vind ik ook een beetje gewaagd

En dit is heel geen beatles of floyd dus, ik denk dat dit iets is dat je ligt qua muziek of juist niet. In het eerste geval geniaal, het tweede vind je het niks. Maar de hoge posities hier en op een aantal andere fora (RYM) bewijzen denk ik wel dat er weinig verkeerd is gegaan in de jaren 80, eerder dat enkele (HIPPIES) mensen de muziek van de jaren 80 niet aankunnen, met name de postpunk/new wave. Ik op mijn beurt krijg aambeien van hippiemuziek, dus daarover kunnen we elkaar de hand schudden

Ik heb deze overigens ook al meerdere keren opgezet ondertussen, en vind het ongeloofelijk moeilijk deze plaat op waarde te schatten. Zo moeilijk om in het opzet van de plaat binnen te dringen, terwijl het bij Seventeen Seconds zo makkelijk ging. Maar ik geef de moed zeker niet op, het kwartje zal wel vallen.

Ik heb altijd moeite gehad met de titelsong. Eigenlijk pas de laatste tijd ga ik het nummer meer waarderen. Ik denk dat dit ook komt door de live-versie op de trilogie dvd. Die vind ik erg mooi.