The Cure - Pornography (1982)

Ja dat had ik ook met dit album. Ik vond er toen ik het de eerste keer hoorde niet zo heel veel aan! Dit is echt een voorbeeld van een groeiplaat. Moet je vaker beluisteren. Dus geef het niet te snel op!

Mensen die nooit voorbij de gesettlede bluesrock uit de jaren 60/70 zijn gekomen, en alles wat voor hen klinisch of koud klinkt uit einde jaren 70-begin 80 afstempelen als "slecht".
Ik heb andersom inderdaad al heel vaak die klei- en knutselrock van de wapperende baardmannen uit de jaren 70 al beschimpt als tegensteekje, maar eigenlijk is het zinloos. Er zijn echt groepen luisteraars die altijd in hun zitkuiltje blijven hangen en nooit iets van de jaren 80 of de postpunks bands van nu zullen snappen. Van die mensen die over 100 nog steeds verkondigen dat Lennon groter dan god was en dat het allemaal mis is gegaan in de jaren 80, want toen werd hij tenslotte vermoord

Maar het is prima natuurlijk dat iemand dit eens beluisterd voorbij zijn eigen levenswereldje, daarom complimenten voor maartenn. Ik zou hem aanraden toch eens te proberen om zijn hippiebril af te zetten en te proberen zich iets meer in een andere periode en sfeer te verplaatsen. Leg dit niet rechtlijnig naast Sgt Peppers ofzo.. daar heeft het geen reet mee van doen. Probeer eens vanuit de ogen van de duivel te kijken, die ziet hoe de wereld ten onder gaat

Inderdaad Laura!!

Hou toch eens op, zeg. Gothic is een nu-term, gedurende de jaren '80 heb ik hem nooit gehoord. Gothic is een life style, net als hippie dat was, alleen de ene jurk is zwart met rode bloemen en de andere wit met roze. Verder is Gothic gewoon het geaccepteerde zusje van SM.

Orbit met zijn voortdurende ge-ageer tegen het baardmannen tijdperk. Ja, je zal maar groot geworden zijn in de zestiger of zeventiger jaren. Al die arme muzikanten die maar een beetje aanklooien totdat de messias opstond in de vorm van The Cure, jemig de pemig . Ga ik notabene kijken naar decipel Nick Cave en wat zien ik? Een baardman met viool en fluit... I rest my case.

Zonder de zwarte blues was er geen Stones, geen Black Sabbath, geen Cure, geen muzikale evolutie. Punt. Ik hou van alles, jazz, rock, wereld, ook omdat de muziek van de baardmannen de muziek is van mijn jeugd.

Dat neemt niet weg dat ik een groot fan ben van The Cure en met name van de albums Seventeen Seconds, Kiss Me(3x) en ook van Pornography.

Oranges are not the only fruit!

*edit: verder hou ik van jullie allemaal en ga vooral zo door!

Veel gothic bands hebben hun roots niet in de zwarte blues Janine. Maar grijpen meer terug op de tribale muziek van de oude Kelten en Germanen. Niet alle muziek is terug te voeren op de zwarte blues. Verder mag jij natuurlijk alle genres mooi vinden. Maar het lijkt soms wel dat het een beetje een "moetje" is om serieus genomen te worden als muziekliefhebber. Ik hou gewoon niet van jaren 60 en 70 muziek. Ik vind het best wel aardig maar het pakt me niet zo. Verder hou ik ook van jou!

Mag ik me hier in grote lijnen bij aansluiten?

Ook ik hoor weinig zwarte blues terug in de postpunkers Die grepen inderdaad terug naar keltische, folk en andere muzieksoorten. Er werd hier en daar ook vast wel wat rock n roll gebruikt, maar niet zo met dikke clichématige plakken als dat door de bands uit de jaren 70 gebeurde. Vandaar ook nog steeds mijn kille ontvangst van dat decennium. Ik houd niet van al die RnR rifjes en akkoorden die uiteindelijk allemaal iets "armen in elkaar haken en gaan met die banaan"- gevoel uitstralen. Ik vind het echt kneuterige muziek vaak. Weinig scherpte.

Gelukkig bestonden er in de jaren 60 en 70 al wel bands die zich wat breder orienteerden, ik zeg dan ook nergens dat The Cure uit de lucht kwam aanvliegen (wat Sheplays beweert). The Doors, The Byrds, David Bowie, Roxy Music, Pink Floyd, Iggy Pop, VU, e.a. waren zeker artiesten die naast de traditionele bluesrifjes ook andere en veel fascinerender geluiden toelieten in hun muziek The Cure, JD en andere grote postpunkers hebben zich dan ook met name op die bands gericht met hun muziek, naast de vers ontstane punkroots natuurlijk

Ik geloof niet dat ik zeg dat jij wat zegt, Orbit.

Dat terzijde. Laat mij uitleggen wat ik bedoel

Muziek van Kelten en Germanen of gewoon tribal zoals bij de indianen; het heeft er onder andere toe geleid dat Strawinsky Le Sacre du Printemps heeft gecomponeerd. Als je daarnaar luistert hoor je ook waar de house vandaan komt, de monotone dreun die verleidt tot een trance dance.

Punk en postpunk was anti-rock. Dan moet er wel eerst rock zijn, anders heb je niets om tegenin te gaan. Ik beweer niet dat dat er blues zit in punk, het is de evolutie waar het mij om gaat.

Laat ik nu ook iemand zijn die zowel the Cure als de decennia ervoor kan waarderen (tunnelvisie is eng). Het ligt dan ook puur aan mijn bui. Soms schreeuwt mijn hart om het draaien van 'the Figurehead' en een andere keer ben ik in een theeleutende hippie bui en draai, om maar even een dwarsstraat te noemen 'Histoire sans paroles' van Harmonium. Mij is het om het even en in beide gevallen smaakt het naar meer. Pornography is trouwens een album wat tijd nodig heeft. Bij mij kwam het in eerste instantie ook net even te rauw op m'n dak...maar gelukkig zag ik het duistere licht

Ligt het nu aan mij of spreekt iemand zichzelf tegen in één zin? Hoe kan een gevoelloos iemand gevoel oproepen, behalve misschien irritatie? Misschien denk ik hier nogal zwart wit, maar een emotieloze uiting roept bij mij geen emotie op, daarom vind ik het meestal, in het geval van muziek, geen prettige luisterervaring. Ik ben een gevoelsmens, zeker wanneer het muziek betreft, en juist daarom grijpt deze plaat me bij de strot.
Ik had hier inderdaad eerst ook even moeite mee, maar het enige tijd in bezit hebben van Faith voordat ik hier aan begon maakte de stap naar dit album wat gemakkelijker.

Ikzelf ben overigens zeer te porren voor muziek uit de jaren 80, maar ook de jaren ervoor (en erna) kan ik zeer waarderen, zolang muziek me maar raakt, dan heeft het zijn werk goed gedaan.

Als eerste wil ik zeggen dat ik met veel plezier heb ik genoten van het al het stof wat ik hier heb doen opwaaien. Helaas zat ik gisteren niet meer achter de computer om op al jullie berichten te reageren, voor zover het mijn mening betrof.

Ik wil nog wel even reageren op dit bericht, omdat dit de discussie ongeveer wel samenvat heb ik het idee.

Zoals jullie wel zullen hebben gezien op mijn profiel ben ik 20 jaar oud en hou ik overwegend van muziek uit de jaren 60/70. Waarom dat zo is, daar kan ik heel kort in zijn; mijns inziens is er in die tijd gewoon de beste muziek gemaakt die tot vandaag de dag onovertroffen is.

Los van de muziek uit deze decennia luister ik echter ook graag naar bands die vandaag de dag muziek maken. Zo mag ik graag een plaat van Stereophonics opzetten (heerlijk rauwe stem, super simplistische muziek), de nieuwe cd van Kraak en Smaak beluisteren, ben ik GROOT fan van Radiohead (juli naar hun concert) en zaterdag ga ik weer naar Opgezwolle. Waarom vertel ik dit kun je je afvragen; omdat ik hier afgestempeld wordt als iemand met een heel beperkte muzieksmaak, waar dus niks van waar is.

Goed, dan nu weer terug naar die album. De reden dat ik dit album heb gekocht, is omdat The Cure niet kende (dat wil zeggen dat ik vooraf niks van deze band kende!!) en mij erover verbaasde dat ik een band die twee hoge noteringen in de top 250 niet kende.
[[Dit zelfde geldt overigens voor The Smiths, wiens album ik wel een 4,0* heb gegeven, ook al is dat ook typische jaren '80 muziek. Zou wel door de stem van Morrisey komen, maar dit geheel ter zijde.]]
Puur en alleen om die reden kocht ik dit album en heb ik er met een objectieve bril op naar zitten te luisteren (om maar even terug te komen op de hippie bril). Bij de eerste luisterbeurt vond ik het niks, maar goed, In Rainbows was voor mij ook niet meteen, dus wat niet was kon nog komen. Luisterbeurten verstreken en nog steeds wist het mij op geen enkel vlak te raken. Om precies voor mezelf onder woorden te brengen wat me niet beviel kon ik gister ongeveer pas met de recensie die ik toen heb geschreven. Inderdaad stond er een tegensprekende zin in viel me achteraf op (dat van de stem van de zanger), wat overigens niet in de weg stond dat iedereen volgens mij wel begreep wat ik bedoelde. Hoe dan ook, ik heb het geprobeerd, maar dit album is gewoon niks voor mij!

Dan wil ik ook nog even wat zeggen over de hippie discussie. Het enige, en dan ook het enige wat ik al die tijd bedoelde, is dat ik na afloop van mijn luisterbeurt deze band opzocht, zag dat de zangereen overdosis make-up droeg en dat hun publiek voornamelijk uit hippies bestond. Ik noem het hippies bij het gebrek aan een betere naam, maar misschien dat iemand daar een suggestie voor heeft. Hiermee veroordeel ik die lui dus niet! Het is alleen het soort muziek wat ze luisteren wat mij meestal niet aanspreekt, waarmee ik enkel en alleen wil zeggen dat onze smaken niet overeenkomstig zijn!

Maarten, laat je niet afschrikken door dit album! Ik denk dat je gewoon het verkeerde album hebt gekozen om mee te beginnen. Ik zou je 'Disintegration' aanraden. Is een stuk toegankelijker dan dit schijfje.

Ik zou in het vervolg niet het uiterlijk van band of publiek betrekken bij een recensie. Ik heb het concert van The Cure dit jaar bijgewoond en het publiek was erg divers.

Zelf heb ik een beetje een haat/liefde verhouding met dit album. Ik ben er zeker nog niet klaar mee ondanks de vele luisterbeurten.

Om het vuurtje maar weer op te stoken...

Ik ben er wel klaar mee. Muzikaal zijn er wel een aantal nummers die mij kunnen bekoren (het merendeel niet), maar die stem....mateloos irritant.

Precies. Erger dan kattengejammer.....oeps , want ik mag van orbit niks bevestigen hier....

Ik zou het publiek sowieso niet onder één noemer scharen. Veel mensen denken bij hippies aan de jaren '60 flower power scene en niet aan een duister groepje uit de jaren '80.

Verder was er niets mis met je recensie hoor. Je hebt een plaat gekocht, er naar geluisterd en je vindt hem niet goed. Prima toch. Het hoeft niet allemaal hosanna te zijn hier.

Ben er ook wel klaar mee, heb het album inmiddels weggegeven aan iemand die er meer raad mee weet. Zwaar overgewaardeerd hier wat mij betreft

Haveman, bedankt voor de tip, maar ik geloof dat ik voor de rest van mijn leven klaar ben met The Cure. Gezien de reacties is dit een typische hate-ie or love-it band, maar wel 1 met een zeer hoog stemgemiddelde!

Hoewel ik je mening tav dit album onderschrijf, moet je The Cure nu ook weer niet volledig afschrijven. Nu schiet je een beetje door. Begin opnieuw zou ik zeggen met 'Disintegration', '17 seconds' of 'Head on the Door'. Echt niet slecht hoor! ....gewoon goed.

Weet je, misschien dat ik dit album ter zijner tijd weer eens uit de kast trek met een ander gevoel en dat het dan wat meer aanslaat, maar om nu gelijk ook nog een ander album van hun te kopen, dat gaat me echt wat te ver. Voorlopig laat ik Pornography in ieder geval even links liggen en zal mijn stem hier 1.0* zijn.

Zoals ik in een eerdere post zei, dit album van the Cure vind ik lang niet slecht, maar geen meesterwerk, te weinig écht pakkende melodieën en soms teveel aan galm en bombast.
"Disintegration" is voor mij het échte melancholische meesterwerk van the Cure.

Dit is misschien wel een "love-it/hate-it" album, maar zeker geen "love-it/hate-it" groep... The Cure heeft zoveel verschillende muziek gemaakt, dat zoveel verschillende gemoedstoestanden overloopt, dat er sowieso in hun hele oeuvre minstens één nummer moet zitten waar je wild van word. Dus als ik je een tip mag geven: laat hun andere albums zeker niet aan je voorbij gaan omdat dit je van geen kanten ligt, en vergeet ook zeker niet hun, soms waanzinnig geschift goede, B-sides ook eens te checken (Join the dots!).

En dat je Smith's make-up linkt an hippies... dat snap ik toch niet echt.

Wellicht Suicidopolis (leuke nick trouwens), maar ik vraag me af of ik daar na dit album nog warm voor ben te maken. Ik heb geen zin om nog eens 6E weg te gooien, daar kan je namelijk best wat leuk vinyl voor krijgen, waarvan ik wel weet dat het goed is. Ik denk dat ik je advies daarom in de wind ga gooien, maar toch bedankt.

Zie de hippie/goth/weetikveelwat discussie hier onder ergens. Was inderdaad ongelukkig gebruikt.

Heb er een bezempje doorheen gehaald. Staat nog een gedeelte over die subculturendiscussie, maar ik vond het ook wat te gortig om alles weg te halen.

Inconsequent Herman.
Ik denk trouwens dat Maarten ook andere cd's van The Cure niet echt zal trekken hoor. Als je niet gecharmeerd bent van de stem, van de leidraad, is het ook lastig om andere cd's met dezelfde stem wél te waarderen denk ik. Maar wat ik al zei, das het leuke aan muziek, het verschil in smaak en gevoel.

Toch zijn er heel veel mensen (waaronder ik) die The Cure best een warm hart toedragen (BDC 4.5*, Faith 4*, Disintegration 4*) maar deze plaat klote vinden. Zou dus best goed kunnen komen

Bedankt DonDijk, dan zal ik mij hier ook niet aan wagen. Ik zou zeggen, discussier lustig verder over dit album, misschien dat ik af en toe ook mijn (ik denk negatieve) steentje bij kan dragen.

Doe dat, vuile hippie

Schitterend Dat zie ik dan maar als een compliment! Bedankt DonDijk!

In die post wordt Pornography steeds weer genoemd, dus dat was een beetje lastig modereren.

@Maarten and to whom it may concern: Dit is en blijft gewoon een geweldig album. Wat mij betreft een genre dat geheel op zichzelf staat en noch wave noch gothic genoemd kan worden.

Maar nee, begin nooit met het verkennen van The Cure met Pornography! Dom, dom, dom. Het poppy en bij vlagen zeer vrolijke The Head On The Door, Kiss Me Kiss Me Kiss Me of beter nog: Standing On A Beach - The Singles zijn veel en veel betere opties.

The Cure is een van de meest diverse bands die ik ken en Robert's stem ten tijde van Pornography is echt totaal verschillend wanneer je deze vergelijkt met hoe hij bijvoorbeeld op The Top klinkt. Dus mocht je zijn stem vreselijk vinden op dit album, dan kan een ander album je zeer zeker wel weer bevallen.

Door de jaren heen heeft Smith veel geexperimenteerd met zijn vocalen. Ik ben zelf al meer dan 15 jaar fan van deze band maar er zijn nummers uitgebracht door The Cure waarop ik de stem van Smith in eerste instantie niet eens herkende (Harald and Joe, Club America etc).

Hoe dan ook, ook ik denk dat je toch echt nog een keer een ander album zal moeten uitproberen (als je daar ooit weer zin in hebt).

Ps: Het liefst zou ik zelf een compilatie voor je maken. Ik durf er mijn schoonmoeder (een hele leuke vrouw, ja, ze bestaan) op te verwedden dat je je mening over deze band dan zult herzien. Let me know.

It's kind of strange..iedereen zegt dat je dit album nooit als eerste moet beluisteren wil je aan The Cure beginnen.

Mijn eerste album van hun was hun gelijknamige titel from 2004, waarmee mijn toenmalige toekomstige ex opeens mee binnen kwam lopen, en ik vond het werkelijk verschrikkelijk.

Na een paar jaar Cure-rust besloot ik om déze te pakken, te luisteren en vervolgens van verbazing en genot stijve haren op mijn arm te krijgen. Dit is eigenlijk wél heel geweldig.

Dus, wat is het moraal van dit verhaal?

Fok jou,ex.