The Cure - Pornography (1982)

Zéér zéér matig plaat van the cure, ik dacht dat dit de laatste plaat van ze zou zijn, gelukkig kwam het daarna toch nog goed!

Een groeibriljantje, deze plaat (net als Faith). Hun donkere periode spreekt me wel aan, maar in eerste instantie ging het hier voor mijn oren zelfs even te ver.
Opener One hundred years gooide ik eerst halverwege af omdat er zich meteen beelden in mijn gedachten begonnen te vormen van mensen die zichzelf van kant maken (al liep Smith in die periode ook wel met die gedachte rond), het was gewoon te eng. Twee maanden later is het echter (samen met The Figurehead en The Hanging Garden) een favoriet uit hun oeuvre geworden. Die jankende gitaarsound op een ijskoud palet van synthesizers, drummachines en een enkele galmende bastoon. Gooi daar de meest deprimerende openingszin van een album die ik ooit heb gehoord overheen (It doesn't matter if we all die) en een klassieker is geboren.
Hoezeer ik hun hitperiode ook wel kan waarderen heb ik toch het gevoel dat Smith het hier echt meent terwijl hij tijdens die latere periode duidelijk een toneelstuk speelt, dat merkte je tijdens het concert in Ahoy ook. Hij gaat maar dansen als een op hol geslagen marionet omdat hij zich ook geen houding weet te geven binnen het materiaal dat zoveel verder van zijn bed staat.
Later zou hij deze duisternis weer even op Disintegration voorbij laten komen, zij het op genuanceerde wijze.

Pornography is in gradaties van duisternis een logisch vervolg van Seventeen Seconds en Faith, grimmiger dan dit zou het (voor de gezondheid van Robert Smith misschien maar goed ook) nooit meer worden. Ik koester hun doomtrilogie als een van DE absolute hoogtepunten uit de jaren 80.

****1/2

Mee eens, dit is zeker een groeiparel. Ik schrok me bij mijn eerste luisterbeurt (toen ik een jaar of 12 was) ook wild toen ik dit hoorde. Faith vond ik toen overigens al wel erg mooi. Van dit alum ben ik al snel heel erg gaan houden. Vooral die teksten intrigeerden me mateloos. Wat een prachtige poetische duisternis zeg.

A strange day had trouwens echt als single uitgebracht nummer. Kippenvel, vooral bij die gitaarsolo.

An Impression of sound
And then everything is gone
Forever

Alsof de wereld zojuist is vergaan...

Of zoals de Oor zei, "muziek om je cavia bij te wurgen". Helaas heb ik geen cavia en de konijnen van mijn zusje moeten van haar in leven blijven...

Eigenlijk best een aanprijzing die recensie

hmmm Marianne Thieme heeft hier waarschijnlijk een trauma van overgehouden.
Wel meesterlijke omschrijving van het album.

eerste kennismaking voor mij met the cure. Ik luister eigenlijk alleen metal de laaste 2 jaar denk ik. Ik ben dan ook iemand die niet vlug naar andere genres zal zoeken... Nu gisteren moederkesdag gehad en ik en mijn nonkel waren bezig over muziek... Hij luisterde vroeger zeer veel naar the cure en andere new wave muziek. Het klink al wat duisterder dan gewone rock (wat ik meestal niks vind, en al zeker niet de oudere rock muziek :s).
Na ben ik heel aangenaam verrast van dit album. Het klinkt erg lekker en een nummer zoals one hundred years vond ik na de 1e luisterbeurt geweldig. Ik ga zeker en vast meer van the cure beluisteren!! Maar dit klinkt toch wel anders dan andere rockgroepjes uit die periode?

Dit blijft inderdaad een heel uniek en sterk album. Toch had je in die tijd ook andere bands die dergelijke muziek maakten. Maar te gek dat je dit zo goed vindt. Faith en Seventeen Seconds van The Cure is ook het uitproberen waard.

Ik verhoog men stem naar 5*. ik heb hem denk ik 10X beluisterd vandaag. (kwijl kwijl) WAT EEN PLAAT. dit opent perspectieven richting nieuw genre

Dat is goed nieuws!

Goed om te horen, mysticwizard! Ben benieuwd wanneer dit album in je persoonlijke top tien terechtkomt.

Hierna zou ik als ik jou was eens luisteren naar Faith uit 1981. Je kunt hierop al goed horen wat er komen gaat. Vervolgens zou ik of voor Seventeen Seconds of voor Disintegration gaan. Persoonlijk vind Ik het helaas wat moeilijk te verkrijgen live album Entreat nog steeds de beste vertolking van het Disintegration album.

Maar zoals gezegd...eerst Faith!

Wat is dit in hemelsnaam? Opzich best gaaf, maar nogal overwhelming. Ik zie dat de rest dat ook heeft bij een eerste luisterbeurt. Weet niet wat te geven, ik moet er nog inkomen.

Dit is The Cure op zijn best! Even inkomen?! (hahaha)

Een meesterwerk uit de rijke geschiedenis van de popmuziek! Geniet en huiver!

Hier ben ik het volkomen mee eens

*Ik hou alleen mijn hart vast voor het volgende album *

The Cure moet je gewoon voelen, volgens mij is dit niet een band waarvan je qua dit album erg lang na moet denken of je het goed of slecht zal vinden

Ik zou nog wel eens opnieuw dit album voor de eerste keer willen horen. Hoewel ik het nog steeds heerlijk vind ben ik wel gewend aan het geluid en ik hoef het maar op te zetten en ik geniet met volle overgave.

Vandaag ff in een klein dipje geweest, dus deze opgezet, en zoals eerder gezegd een prima middel om de innerste frustraties eruit te schreeuwen(van binnen dan, het schreeuwen doet Robert natuurlijk voor je ), toen ging het al wat beter.
Paar minuten daarna weer opgezet, en halverwege moest ik het toch uitzetten, omdat het me toen juist weer een beetje depri ging maken, terwijl dat ergens eigenlijk ook wel lekker voelde, maar ja, keuzes maken he
Blijft een bijzondere plaat...

Dit is voor mij ook duidelijk een plaat die sfeerverhogend danwel somberheid kan oproepen. En dat is voor mij goede muziek. Werkend op je gemoedstoestand. Pornography kruipt onder je huid.

Pornography is ongemakkelijk, ietwat topzwaar, maar wat een trip.

Neem nou One Hundred Years al. De dissonante gitaarriff snijdt door je ziel, Robert kreunt zijn pijn, maar wat horen we? Een ingeblikte violenpartij die toch iets van een doorbraakje van licht in de donkere wolken vormt!

dit is écht vet, serious shit! De geluidskwaliteit is wat dof hier, of is dat gewoon hun manier van albums opnemen? Want Desintegration klinkt net zo. :S

Dat dus ook, vandaar mijn 3,5

Als je popliedjes wil horen dan is dit ook niet het juiste album van The Cure, denk ik.

De remastered versie klinkt anders knap vol en vet! Disintegration vind ik juist heel erg dynamisch klinken en helder..

Misschien 128 kbs bitrate?

De kritieken zijn erg divers, van wanprodukt tot geniaal. Ik vind Faith en Disintegration goed, vooral de bassound. Aan de kenners de vraag, zou ik Pornography aankunnen?

Daar kom je maar op een manier achter......Voor mij is het helemaal niks. Dieptepunt van de new wave.....nou de bas is wel ok eigenlijk.

Ik denk als je het zwaardere werk op Disintegration (Untitled, Closedown) goed kan waarderen je Pornography best aan moet kunnen. Zeker als je ook Faith goed vind.

Dieptepunt van new wave?? Dat is wel erg kort door de bocht.

De tijd heeft mensen als Chameleon Day ongelijk gegeven.. critici waren destijds ook wel erg kort door de bocht.
Maar het is wel een gevalletje love it or hate it. Muzikaal is het stukken beter dan zijn voorgangers echter, en ook een stuk gedurfter, ik zou hem gewoon proberen vin13.

Is dit een prijsvraag?

Muziek moet je beleven. Wat nou als iedereen zou zeggen: 'Nee, kan je niet aan.' Ga je het dan niet luisteren? Natuurlijk ga je het dan ook gewoon luisteren! Ga er gewoon open in en laat al die commentaren lekker voor wat ze zijn en vorm je eigen beeld van dit album door het op je eigen manier te gaan beleven. Dat is de enige manier.

Precies, een compromis lijkt hier bijna niet mogelijk. Zijn we het toch nog ergens over eens als het om deze plaat gaat.

Voor mij is het album te bombastisch, te theatraal en totaal "over the top". Ik vind het ook muzikaal erg zwak. Het album heeft een zeer eentonige sound. Elk nummer heeft zo'n beetje dezelfde "vibe". De drums en bas doen steeds hetzelfde ding. De zang van Smith is van een hoog jammer-gehalte en klinkt zeer geforceerd. Sterker: het hele album komt geforceerd over. Zo van: laten we ons best doen om zo zwartgallig mogelijk te doen. Duisternis als doel op zich. Dat alles wordt nog eens versterkt door dat image dat RS c.s. zich toen aanmaten. Ik vind het maar een potsierlijke vertoning. Valt in het niet bij het wonderschone '17 scs'. DAT is het ware meesterwerk van The Cure, niet deze!

0,5* voor de de opener (gaat halverwege toch ook vervelen) en 1* voor de afsluiter (die vind ik wel mooi beklemmend) = 1,5*

Ik mis hier wel een hoge waardering voor het wonderschone A Strange Day.