The Cure - Pornography (1982)

Jij bent dan ook een echte liefhebber van deze muziek gezien je top 10 en dat is je goed recht. De nummers die ik minder vind is persoonlijk en hoeft voor een ander niet zo te zijn. Wat de tekste betreft; daar let ik nooit zo op, het gaat me (in dit geval zeker) puur om de muziek. Die teksten zullen absoluut goed/interessant (kunnen) zijn. Veel luisterplezier.

Met jou kan ik praten. Je zegt gewoon dat je deze cd niet je favoriet is, zonder afkrakend te zijn, je hebt een duidelijke reden én je wenst me luisterplezier. bedankt!

Ik sluit mij aan bij stuart. Ik hou wel veel van the Cure maar deze "Pornography" ligt mij ook niet zo erg wegens de té bombastische sound en de overdaad aan galm, al kan ik goed begrijpen dat er veel liefhebbers voor zijn.
"A Short Term Effect" en vooral het titelnummer vind ik ook minder wegens te chaotisch, het komt niet over bij mij.
"Disintegration" vind ik ook een stuk beter : songs met meer structuur en melodie, gevarieerder en dynamischer.

Zal ik me ook eens aansluiten bij Stuart?

Hij verwoordde precies zoals ik er ook over denk.

Ik heb gisteravond het album nog eens beluisterd, en ik verander die 5* in 4*. Ik vind A Short Term Effect en Siamese Twins namelijk nogal mindere nummers, A Short Term Effect komt bij mij ook nogal chaotisch over en Siamese Twins vind ik niet echt een bijzonder nummer. Voor de rest vind ik de plaat prima in orde (met name One Hundred Years en A Strange Day blijven geweldig), maar ik vind het geen 5* waard. Dit neemt niet weg dat het een bijzondere plaat is, natuurlijk

Dit album laat mij maar niet los en begint steeds beter te bevallen. Wat een sfeer.

Ik verhoog naar vier sterren.

En zo kruipt het langzaam naar de 5

idd 5*

Hier niet. Maar dit is wel misschien een van de meeste zwaarmoedige makende platen ooit. Je gaat er gewoon rot van voelen.

Neen, rot is een verkeerde benaming. Als je je er rot door zou voelen dan zou hij zeker geen 4 sterren krijgen van jou. Het is een album met schoon die wat aan de duistere kant ligt, je voelt je er minder opgelaten door en misschien een tikkeltje verdrietig. Maar denk je dan maar in dat je een prachtige plaat hebt mogen horen, en dan voel je je zeker niet meer rot hoor

Rot is niet slecht bedoelt, alleen het album hakt er bij mij altijd in als een hakbijl op een houtblok. Dan ben ik even 2 uurtjes droevig...

Wordt er ook altijd droevig van maar dan op een positieve manier, als ik deze plaat opzet als ik me zelf droevig of depri voel schieten de tranen me bij sommige nummers gewoon in de ogen, het samenspel van de band is subliem en de stem van Smith is er een uit duizenden. ieder nummer is op zijn eigen manier goed en de donkere sfeer weet me iedere keer weer te overdonderen en me even drie kwartier lang naar een andere plaatst te brengen, prachtig. Later zouden ze het met Disintegration allemaal nog eens over doen al was die plaat een stuk minder zwaar.

5 sterren

Siamese Twins is een van de betere nummers van de cd. Het herhalen van: Is it always like this? is gewoon geweldig.

Hij heeft mij inmiddels in zijn greep. 'The Cure' pakt je hier bij je nek. 'The Figurehead' moet uit de diepste krochten van de menselijke ziel komen, neerslachtiger kan muziek bijna niet zijn. En de titeltrack is een soort sonische apocalypse.. daar wordt je bang van.

Wanneer ik naar dit album luister heb ik ook geen ongelukkig gevoel. Pornography slaat je eerder met verstommig, en laat je na afloop verdwaasd achter. Alsof je tijdens een hevig onweer midden in een bos staat, wat best aangenaam en indrukwekkend kan zijn, en de storm dan plots gaat liggen.

Dit wordt steeds beter!

En dan te bedenken dat ik met 3 studio albums, 2 best of en 1 live album dacht dat ik alles had wat ik moet hebben.

Mooi niet! Van deze band ga ik alles luisteren. Wat een plezier!

Heel lekkere ontdekkingstocht gewenst haveman!

Oja, vermijd Wild Mood Swings en The Cure (hun voorlopig laatste)

Haha!

Kijk eens naar mijn beoordeling bij The Cure.

Nouja, zo slecht is ie ook niet.. maar dan heb je al helemaal een prachtige tocht voor de boeg

Nu ik me (nog) meer in het repetoire van deze band verdiep en hun laatste optreden in Ahoy heb mogen bijwonen, kan ik wel zeggen dat The Cure inmiddels tot mijn top 5 favoriete bands is doorgedrongen.

Dit album draagt hier een behoorlijke steen aan bij. De eerste luisterbeurt deed mijn wenkbrauwen wat fronsen, maar alle muziek wat mij enigszins aanspreekt krijgt meerdere kansen. Gelukkig maar want dit album vind ik na iedere luisterbeurt beter.

One Hundred Years zet meteen de toon. In a high building there is so much to do. Imo de beste opener ooit.

Waar ik A short term effect en Siamese twins in het begin de mindere tracks vond heb ik deze nu ook omarmd.

En als je dan denkt dat je alle gekte wel een beetje gehad moet hebben, krijg je een track als Pornography in je mik.

Bij deze gaat dit album naar 4,5 ster en komt ie mijn top tien binnen.

Een prachtig album van The Cure dat ook wel wat zwaar op de maag ligt. Maar als je ervoor in de stemming bent, dan kun je er helemaal in verdrinken. Net zoals in Disintegration. Toch is mijn favoriet van The Cure Seventeen Seconds. Iets minder zwaar op de hand dan deze. En 17 seconds is wat mij betreft een geweldige mystieke sfeerimpressie van de jaren 80 dat in pure schoonheid alleen nog wordt benaderd, zelfs overtroffen door New Gold Dream van de Simple Minds. Dus een 4 van mij.

Of je dit album nu goed of slecht vindt, men moet toegeven dat er in een hoog gebouw inderdaad best veel te doen is.

Ik begrijp niet dat veel mensen het titelnummer zo chaotisch en kakafonisch vinden. Voor mij is het een nummer dat vervreemdend begint en waar heel langzaam de spanning en druk opgevoerd wordt, net tot de druk niet meer dragelijk is en dan... stilte.

Deze CD aangeschaft vanwege alle waardering hier op MuMe. Ik heb de CD nu diverse malen geluisterd, maar kom toch niet verder dan een waardering van 3 sterren. Tot nu toe niet meer dan een aardige CD. Het doet me weinig en het kan mijn aandacht in elk geval niet vasthouden. Het klinkt me allemaal te vlak.

Ik ben ook geen liefhebber van dit album, maar het laatste wat je dit album kunt noemen is "vlak". Het album heeft juist een (te) vol en (te) vet geluid......maar ja, iedereen luistert weer anders...

Ik vind juist dat door al die galm de dynamiek verloren gaat. Is over het algemeen zo trouwens. Galm zet de stiltes vol waardoor er minder dynamiek in het geluid zit en het soms een grote deken van galm wordt die over de muziek heen ligt.

Bij deze vehoogd naar 5 sterren en een plekje in mijn top5.

Ik heb al jaren een top 3 met favoriete albums waarvan het bijna ondenkbaar is dat ze uit die top 3 verdwijnen. Daarachter volgen The Doors en nu ook Pornography.

Goed werk! Mooie top3 ook trouwens
Tsja, Pornography is echt een absolute love/hate plaat. Blijkt wel uit de uiteenlopende meningen en stemmen. Veilige rockmuziek is het in elk geval niet..

Alweer een tijdje geleden dat ik deze heb beluisterd, ga daar eens verandering in brengen.