The Cure - Pornography (1982)

deze cd vind ik eigenlijk best goed. hoewel ik geen grote fan ben van de cure hou ik wel van (zeer) duistere muziek. laat deze cd nou net een van de meest zwartgallige zijn die ik ooit gehoort heb.

*** 1/2 ster

I must fight this sickness
Find a cure
I must fight this sickness


zeer beangstigend einde. pornography is een geweldig nummer. vervreemden door de verschillende onverstaanbare gesprekken op de achtergrond. je pakt af en toe iets mee maar hoord het gesprek niet. je voelt je buiten gesloten en hebt geen mogelijk naar binnen te gaan. hoord bij mij top 100 songs

Die vechtlust is toch in elk geval een erg optimistisch einde!

Nooit gedacht het woord "optimistisch" bij dit album te zien

Tja, natuurlijk is het heerlijk donker, maar er schemert toch echt wel optimisme doorheen: 'I looked in the mirror for the first time in a year.'

Kijk, je ziet, het begin is er. Even doorzetten en je bent er zo weer bovenop.

PS: Ik word altijd vrolijk van deze plaat. Maar misschien spoor ik sowieso niet helemaal, kan daar zef niet echt over oordelen.

Iedereen beleeft het op zijn eigen manier. Ik wordt hier niet echt vrolijk van, maar het is niet zo dat ik na het beluisteren de hele dag in een rothumeur verkeer, anders zou ik hem niet opzetten
Na het beluisteren heb ik meer het gevoel van "wow, wat een plaat!"

De band van de man die een karikatuur van zichzelf werd...

Het zal allemaal wel, die man heeft nog altijd een indrukwekkender oeuvre achtergelaten dan sukkels die zogenaamd correct zijn gebleven

Begrijp met niet verkeerd, hun dark trilogy is perfect ( Seventeen Seconds, Faith en Pornography) en Disintegration is ook best aardig. Maar voor de rest vind ik deze band zwaar overschat...

Overschat?
Een band die genoemde albums gemaakt heeft mag voor eeuwig geroemd worden. Ik zie The Cure zelden de hemel in geprezen worden door de media dus ze zijn niet zwaar overschat. Dat ze veel bands beïnvloed hebben is een feit. Ga maar eens rondneuzen op MySpace en kijk wat voor invloeden bands noemen. The Cure komt vaak terug, gewoonweg omdat ze destijds een vernieuwend geluid hadden en andere daardoor geïnspireerd zijn. Daarnaast hebben ze een groep trouwe fans die hun voor eeuwig in het hart hebben gesloten om al het moois dat ze door de jaren hebben gemaakt. En die fans overschatten de band ook niet, want dat zijn over het algemeen zeer kritische mensen die veelal het werk van na Disintegration de grond in stampen of in elk geval sterk bekritiseren. The Cure en Robert Smith hebben het wat dat betreft zeker niet makkelijk. Het zal niet meevallen om steeds weer te worden vergeleken met die paar albums, die hen zoveel waardering hebben gebracht.
Dus nee, The Cure is niet overschat, maar wordt ingeschat naar waarde.

Hier sluit ik me bij aan.

Een band die drie perfecte albums heeft gemaakt is gewoon een wereldband. Ik zou trouwens seventeen seconds betitelen als best aardig en Disintegration als perfect.

Ik weet dat er veel die-hard fans van The Cure zijn, die echt alles van deze band hebben en ook naar elk concert gaan. Maar zelf ben ik dat niet en heb ik alleen mijn oordeel over de muziek gegegeven.

Sluit me ook bij reptile aan, The Cure is beslist niet overschat.. worden eerder afgezeken in de pers vanwege irrelevante zaken. T/m Disintegration heeft de band wat mij betreft een foutloos oeuvre gemaakt dat een dikke 10 jaar omspant.. daarna is het beslist minder geworden, maar dat is nog altijd beter dan andere zgn. betere of grotere bands het hebben gedaan. The Cure verdient alleen maar respect voor die prestatie en het feit dat het één van de zeldzame echt eigenzinnige bands is.

ik heb op een of andere cure blog een discussie gevolgd over het cure album wild mood swings. terwijl ik het een matig album vond, vonden de fans dat ze, en ik citeer: nog beter het geluid van een schijtende man aan de diaree kunnen opnemen.

dus zijn cure fans kritisch. yup they are

ik zou eerder zeggen dat de cure een underdog status heeft. persoonlijk vind ik het geweldige muziek ondanks dat de stem me soms irriteert.

Damn, een schijtende man nog wel, als het nou nog om een schijtende vrouw ging was het nog enigszins verzachtend geweest, maar dit gaat inderdaad ver....

Als Cure-fans al kritisch zijn, waarom mag ik dat dan niet?
Nee, grapje...

Kritisch zijn is juist ok, maar waar sommigen een beetje over vallen is denk ik dat je het hebt over een overschatte band zonder dat te onderbouwen met feiten. Als Wild Mood Swings nou een bestselling en opgehemeld album was geweest had je gelijk gehad, maar het is door zo'n beetje iedereen de grond in geboord. Het is ook niet zo dat The Cure massaal nieuwe fans heeft gekegen na de jaren 80. Ik was bij het concert in Ahoy in maart en het overgrote deel van het publiek was toch echt dik boven de 30, van de generatie die de hoogtij dagen van de band nog hadden meegemaakt. The Cure telt echt niet meer mee voor de massa in deze tijd. Dus de vraag is dan: door wie worden ze dan overschat? Door die 8000 mensen die in Ahoy zijn geweest?

Misschien was ik wel verkeerd, maar t' is gewoon... ach. Ik denk kritisch, maar toch. Al die emo's en nep-goths die Smith zitten voor' t te trekken en dan nog eens het feit dat vanaf de 90's hun werk niet meer zo veel voorstelt ( volgens vele ) hebben mij een beetje van de band afgekeerd.

Kan me dat goed voorstellen hoor. Op Wish vond ik nog wat goede nummers staan maar daarna heeft The Cure me eigenlijk niet meer geboeid. Maar ik heb respect voor hetgeen ze hebben afgeleverd en ook voor muzikanten die doorgaan tot ze er dood bij neervallen, omdat ze gewoon muzikant zijn in hart en nieren, ook Robert Smith is er zo één.
Wat emo's en nep-goths doen weet ik niet en dat boeit me ook niet. Kan me eigenlijk niet eens voorstellen dat die RS op een voetstuk zetten met de muziek die ze de afgelopen jaren hebben voortgebracht, tenzij ze rond de 40 zijn, dan zijn het gewoon ouwe post-punkies die RS waarderen voor zijn vroegere brouwsels.
Overigens moet je je niet laten beïnvloeden door wat anderen denken, vinden of doen.

Op waarde geschat lijkt me toch beter passend. In politiek correcte kringen zal deze band ( en zeker deze plaat ) altijd wel taboe blijven, maar er zijn voldoende mensen die deze band wel degelijk op waarde kunnen schatten. Ik heb ook niet de indruk dat The Cure enkel oudere fans heeft, naar mijn mening is het net een band waar ook nog voldoende jonge mensen naar op kijken. Een album als Disintegration komt nog bij behoorlijk veel jonge muziekliefhebbers in huis, althans dat denk ik toch. Ook zoveel jonge bands laten duidelijk horen dat ze The Cure als één van hun voorbeelden zien. Met wat geluk hoor je ze toch nog regelmatig op de radio, hun albums zijn nog goed verkrijgbaar, wat als gevolg heeft dat het als jongeling nog perfect mogelijk is ( en goed doenbaar ) om je te verdiepen in het oeuvre van The Cure. Helaas ligt dat anders voor tijdsgenoten als The Chameleons, The Sound, Clan Of Xymox of The Comsat Angels; bands waarvoor je al behoorlijk diep moet gaan om ze te leren kennen, en waarvan het zelfs nog moeilijker is om hun materiaal te verkrijgen. Bovendien zijn dat bands die in wereldwijde samenspraak verbannen zijn van de radio. Hier lijkt me de term onderschat meer op zijn plaats.

Dit album werd in 1982 neergesabeld door de muziekpers. Een onderzoek in Vinyl, hét muziekblad van hip altenatief Nederland (en België?) en zeker van de arty grachtengordel, wees uit dat de lezers van het blad Pornography als één van de beste albums van de jaren tachtig beoordeelde. Hoezoe politiek correct, de pers zat en zit er gewoon finaal naast en diep in hun muzikaal-correcte pit vinden ze dit ook nog steeds een geweldig (en waarschijnlijk ongemakkelijk) album...

het probleem van dit album zit hem bij de eerste luisterbeurt, de eerste keer dat je hem luistert heb je een beetje een ongemakkelijk gevoel. na een paar keer luisteren ebt dat wel weg

La'k met de deur in huis vallen, bij mij ebde niks weg, de golf bleef. Voor mij zijn waardering van muziek op een aantal elementen gestoeld: geluid/productie, uitvoering/artistieke prestatie, innovatie/creatie en sfeer en waarschijnlijk vergeet ik nog een component.

Tja, en daar begint bij dit album meteen het probleem. Muziekgenoten alhier hadden me op dit album geattendeerd - dat ik destijds had 'overgeslagen' vanwege deceptie in de heilzame werking van de kuur.

En ik vond mijn weg terug, naar Kiss Me (3*), Disintegration en Pornography. Deze laatste ligt mij wat zwaar op de maag - zie ook mijn opmerkingen daarover bij Disintregration: ik hou van gevarieerd, lekker, ongemaskeerd voedsel - ook voor de geest. En daar wringt nou de schoen.

Bij deze plaat staat het geluid/de productie tussen mij en de muziek; ik kan de muziek niet beleven omdat de galm en de echo me dat onmogelijk maakt. Al doomend begin de plaat in galm en echo en hetgevoel bekruipt me dat compositorische armoe door geluidseffect wordt gemaskeerd.

Pas bij "Hanging Garden" worden mijn verdoofde zintuigen wakker en "Siamese Twins" beleef ik als een "In Your House pt2". De volgende track staat weer stijf van de galm - en meer nog dan bij Closer neig ik ernaar een afscheidsmail per tutti te willen dichten - hoezo cure; niets helpt - maak er maar een einde aan!
Strange Day brengt me weer een beetje bij de mensen en die laatste track is helemaal niet slecht. Geluid staat tussen mij, mijn beleving en de muziek; ik kan me ook niet aan de indruk onttrekken dat dit album onder spanning tot stand is gekomen. Allmusic ziet dit als het slot van een Gothisch drieluik dat bij 17 seconds begon. Vreemd genoeg - ondanks de implicatie van de titel - vind ik dat een album dat veel meer lucht biedt, veel meer uitwijk. Pornography was en is dus gewoon niet mijn ding.

Toen ik hierover nadacht, zag ik steeds wethouder Hekking (Koot) voor me, als wethouder van Juinen - verantwoordeljk o.a. voor cultuur. Hij raadde de burgemeester (Bie) af om "Pornography" aan te schaffen voor de bibliotheek van de gemeente Juinen. Zijn verdediging was: "Burgemeester, doen we dat, krijgen we al die Gothen hier en u weet toch wat er gebeurde, de laatste keer dat die Gothen Europa binnenvielen?"

Duidelijke opinie en goed onderbouwd, ik ben het er enkel niet geheel mee eens. Die galm waar jij op afgeeft is in mijn opinie juist een sfeerversterker in plaats van een masker voor beperkt compositorisch vermogen. Songs als One Hundred Years en the Figurehead zijn juist gebaat bij deze toevoeging, omdat het een versterkt gevoel van oneindige wanhoop teweeg brengt. Compositie is een ding, maar ik heb geleerd dat de manier van produceren even veel gewicht in de schaal legt. Maar goed, over smaak valt te twisten, wat we dan ook lekker doen

Ik heb al vanaf 1982 een haat liefde verhouding met dit album in tegenstelling tot alle andere albums van de heren.
Maar The Figurehead vind ik het absolute prijsnummer op deze plaat.

Eens, behoort tot mijn favoriete Cure nummers.

Ik had er meer van verwacht, maar achteraf moet ik concluderen dan Desintegration toch mijn favoriete Cure album is. De duisternis van deze plaat fascineert mij enorm, maar niet alle nummers halen hetzelfde niveau. De hoogtepunten zitten voor mij in het begin en aan het eind, daartussen zakt het wat weg.

Voor mij blijft het beste Cure album "Pornography" = jeugd-sentiment.
Muziek is tenslotte gevoel, sfeer en emotie.
Er is een klik of het is er niet. En dit album heeft het.
Laten we de kwaliteit vooral niet wetenschappelijk gaan benaderen.
Just like heaven is voor mij het beste nummer van the Cure, WAT EEN SUBLIEM INTRO, kei-kei-gaaf.
Ik ben Simple-Minds fan en dan met name van het oudere werk, maar Just like heaven, men, it feels just like that. Het beste pop-nummer aller tijden ??.