The Cure - Pornography (1982)

Toch jammer dat je je zo negatief uit, Father M. Ik snap best dat een naargeestig en deprimerend album als dit niet voor iedereen is weggelegd, maar om het dan als kwaliteits- en richtingsloos lawaai te omschrijven... Pornography is, net als Garlands van de Cocteau Twins, somber en afstandelijk, voornamelijk leunend op diepe baslijnen en agressieve drums. De uitzichtloze wanhoop die uit de nummers spreekt raakt me nog altijd vol in het hart, veel meer dan Disintegration. Pornography is een album waarin je je moet kunnen verliezen. Veel mensen zijn echter te sceptisch om zich daarvoor open te stellen, hebben moeite met de stijl en kunnen of willen daardoor het goede dat er achter schuilt niet zien. Loveless van My Bloody Valentine heeft daar ook last van. Je kunt een hekel hebben aan de overdaad aan geluid, of er zenuwachtig van worden, maar met de melodieën op zich is gewoon echt niets mis. Voor mij blijft dit het absolute meesterwerk van The Cure, gevolgd door Seventeen Seconds en Faith.


Het titelnummer is juist een van mijn lievelingsnummers van The Cure, prachtig! Dat einde, waarin het volume geleidelijk toeneemt tot de muziek abrupt stopt, hebben ze later bij Wish herhaald. The Hanging Garden is een prima nummer, maar ik vond het altijd een beetje uit de toon vallen bij de rest door dat snelle, bijna opgewekte ritme. De steunpilaren van Pornography zijn in mijn optiek One Hundred Years, The Figurehead en het titelnummer. Verder ben ik waarschijnlijk een van de weinigen die altijd een voorliefde heeft gehad voor A Short Term Effect (op 9 in mijn Cure top 10).

@ Strangeways; Ons vader zaliger zei "Elk zijne Meug" en zo is dat maar net;
Ik hou absoluut niet van deze plaat, ik vind het gemekker en gemijmel, het gaat muzikaal geen enkele richting uit, maar voor elk wat wils neem ik aan.
Je kunt niet van alles houden, zo is dat.
Ik heb het altijd al voor goed gestructureerde rocksongs gehad, songs met een sterke melodielijn, memorabele songs, songs die je zo in je gedachten kunt oproepen.
In Between Days is er zo één, of Close To Me, of A Forest, ach ze hebben er zo veel gemaakt, maar als ik van deze band, die toch ooit geniaal bezig was een zelfgemaakte "best of" samenstel om in de vrachtwagen van te genieten.... tja, dan zit er geen half nummer van deze plaat tussen, ik kan het niet helpen.
Sommigen houden van witloof, ik wurg erop.
Smaken verschillen nu eenmaal, deze is niet aan me besteed, ik begrijp nog steeds niet waarom ik hem toch gekocht heb, waarschijnlijk méér melodieuze muziek op verwacht, de band kennende....

Even goede vrienden, Father M. Nogmaals, het is logisch dat niet iedereen hiervan gecharmeerd is, zeker als je totaal andere muziek verwacht had; ik ben het alleen niet eens met de term richtingsloos, want ik vind er juist een erg duidelijke lijn in zitten en er is zoveel cohesie tussen de nummers dat de grimmige sfeer van One Hundread Years tot het einde van de cd wordt vastgehouden. Ik weet ook niet of ik zelf veel van Pornography op een verzamelaar zou plaatsen, het is toch een kliekje dat samen juist het sterkst is. De door jouw genoemde, meer poppy hits zijn natuurlijk ook geweldig!

Richtingloos zou ik het zeker niet noemen, maar ik vind het album gewoon te overproduceerd met een overdaad aan effecten en galm dat het bij momenten over de top is en de songs vind ik ook niet allemaal geslaagd op melodisch vlak. Ik heb niets tegen bombast op zich (bij Queen bv. past dat perfect) maar hier klopt het totaalplaatje niet helemaal.

De bombast op dit plaatje valt reuze mee zou ik zeggen. Misschien ben ik er doorheen geluisterd of ben ik meer gewend. Nummers als Figurehead en Siamese Twins spelen met je eigen gevoelens omdat ze door de tekst en de emotie in de stem zo goed voor te stellen zijn. Enkel het laatste nummer is erg bombastisch. Maar iedereen zijn eigen smaak, als je meer van de poppyliedjes houdt dan zit het er dik in dat je hier niets aan vindt.

Het meest gave nummer op dit album is voor mij Pornography, gevolgt door Cold, The Figurehead, Siamese twins, A short term effect, euheuheuheuh, vooruit, de overige nummers zijn even gaaf dan de eerder genoemde, lastig een volgorde aan te geven. Okee dan, Pornography is nog net ietsje-pietsje gaver dan de overige nummers. Geluid vol open en je weet niet wat je meemaakt.

Het titelnummer deelt gewoon de ultieme mokerslag uit aan het eind, zoals het een plaat van dit kaliber betaamt! Onmogelijk aan dit nummer te ontkomen..

I must fight this sickness.. find a cure.. I must fight this sickness!

Huiveringwekkender kan bijna niet.

Ha, mooi om zien dat er toch nog liefhebbers zijn van de title track. Was het nummer dat me een goede 10 jaar geleden toen ik de eerste maal bewust een volledige album van The Cure hoorde (direct begonnen met Pornography dus ) finaal over de streep wist te trekken. Blijft dan ook tot op de dag van vandaag één van de meer beklijvende nummers uit hun repertoire.

Veel meer dan Disintegration of welke plaat van The Cure dan ook is dit gewoon een directe aanval. Dit is geen muziek voor op de achtergrond, hierdoor wordt je vastgegrepen en niet meer losgelaten, terwijl de plaat maar voort gaat en voort gaat. Voor mij zijn hier geen hoogtepunten of mindere nummers te noemen, dit is gewoon een erg consistent album met een enorme aantrekkingskracht, ondanks de zwaarte. Daarom neemt deze de plek van Disintegration in mijn top 10 over en ik ga er niet vanuit dat hij die plek nog een keer af moet gaan staan.

Pornography, het laatste album uit het zogenaamde drieluik van The Cure, bestaande uit deze, Seventeen Seconds en Faith, is het meest donkere van hun albums en wordt gekenmerkt door wanhoop, sprekend uit zinnen als Is it always like this(Siamese Twins) en Must fight this sickness. Find a cure. Must fight this sickness(Pornography). Vreemd genoeg wordt dit aan de ene kant vaak als het magnum opus gezien van The Cure, tezamen met Disintegration, maar aan de andere kant wordt dit hier veel minder gewaardeerd.

Het album begint met de magnifieke opener One Hundred Years, met erg sterke percussie en synths, zoals het hele album eigenlijk. Uit de stem van Robert Smith klinkt zelfs hier al wanhoop, terwijl deze gedurende het album alleen maar toe zal nemen. Ook tekstueel is dit van zeer hoog, zoals, alweer, het hele album.
A Short Term Effect heeft ook zo'n voortstuwende percussie, ondersteund met een paar van de mooiste stukjes op de synthesizer die ik ooit gehoord heb. Diezelfde stem van Robert Smith zoals ook op One Hundred Years al te horen was komt ook hier weer terug en trekt me nog dieper het album in.
Het eerste echte grote hoogtepunt van Pornography volgt dan met The Hanging Garden, alweer met dank aan de strakke percussie. Het mooiste moment in dit nummer volgt dan rond de 3:00, wanneer de synths even wegvallen, om vervolgens weer terug te komen. Dit vind ik echt waanzinnig gedaan en hoewel het best simpel is, klinkt het echt geweldig.
Hierop volgt het naar mijn mening beste nummer van het album, namelijk Siamese Twins. Deze opent iets rustiger en minder stuwend dan de voorgaande nummers, maar weet veel sterker op te bouwen en vooral de zang vind ik hier mooier dan op de voorgaande nummers. Als het nummer dan tot de rustig gehouden climax komt met het herhaalde Is it always like this, kan het album voor mij eigenlijk al niet meer stuk.
The Figurehead opent weer met die ijzersterke percussie en weet het niveau van Siamese Twins grotendeels vast te houden. Vooral de stukjes waar niet gezongen wordt zijn buitensporig goed, met de geweldige stukjes op de gitaar(?).
Vervolgens komen we bij A Strange Day, wat ook absoluut onder de beste nummers van The Cure valt. Het gevoel wat de intro alleen al oproept is moeilijk te evenaren en weet dit album naar een nog hoger plan te trekken. Vooral de gitaarsolo vanaf 3:32 is geweldig en een van mijn favorieten.
Cold zie ik dan vooral als de opmaat naar Pornography. Het nummer is niet zo geweldig als de rest, maar weet de sfeer goed vast te houden en laat het niveau ook niet te ver zakken. Wel erg mooi aan dit nummer zijn de synths op de achtergrond.
Pornography is dan een heel ander nummer dan de rest van het album. Het begint met een apart radiofragmentje, waarop eerst op de achtergrond de synthesizer invalt, waarna dit samen met de percussie steeds meer naar voren komt. Hierna wordt steeds meer naar een climax toegewerkt, die uiteindelijk komt in de vorm van de al eerder aangehaalde tekst:
Must fight this sickness
Find a cure
Must fight this sickness
Al bij al dus een waardige afsluiter van een geweldig album van The Cure.

Ik vind dit zelf dus een absolute topper en ook veruit het beste album van The Cure. Ik zie dan ook geen goede reden voor de mindere waardering die ik eerder al een keer aangehaald heb. Feit is wel dat dit album stukken moeilijker is dan Seventeen Seconds en Disintegration, mede door het ontbreken van een echt prijsnummer als A Forest of Fascination Street. Deze zouden op dit album echter volledig misstaan, want dit is veel meer dan die albums een geheel. Van mij dus de volle 5* en een vijfde plaats in mijn top 10.

Mooie recensie Luk
Na zo vaak luisteren zijn er trouwens steeds meer subtiele en geniale details te horen op deze plaat.. En de bittere vrieskou die de sneeuwstorm van Cold is ben ik steeds en steeds meer gaan waarderen. Het intro met die cello is zelfs het eerste wat vaak in mijn hoofd opduikt als ik aan dit album denk, daarnaast perfect gelocaliseerd tussen de uitschieters Strange Day en de afsluiter, maar eigenlijk amper minder.

drie beste nr.s: One Hundred Years, Strange Days en Cold.

Dat zijn geweldige nummers! Vergeet niet The Figurehead. Wat mij betreft het mooiste liedje van dit album!

Ik heb het al een keer eerder gezegd; als ik dit album in mijn top 10 zie staan, denk ik altijd "Wat doet die daar?." Maar als ik m dan afspeel weet ik weer waarom. Toch is ie al een paar keer uit mn top 10 verdwenen.

Maar nu is ie weer terug en gaat ie niet meer weg! Wat een geniaal album is dit. Ook beter dan mn andere favoriete Cure-albums: 'The Cure' en 'Disintegration.' Waar die albums constant blijven of misschien wel minder worden, groeit dit met iedere luisterbeurt.

Er zijn maar weinig albums die zo'n impact hebben! Dit album staat volledig op zichzelf en er is geen speld tussen te krijgen!

Nog een geweldig album van The Cure. Songs als Cold en One Hundred Years laten mij vanaf het begin niet meer los. Voor mij 5*****

Mooi dat je Cold noemt. Voor mij het beste Cure-nummer (maar niet met afstand, want er zit zo'n massieve ijsberg aan andere toppers achter). Dat intro kan ik again and again and again horen.

Ja, de intro van Cold maakt het helemaal prachtig. Cold zal nooit mijn favoriete nummer worden, want daarvoor zijn er nog teveel andere, maar vanaf het moment dat het door de kamer galmt kan ik het niet meer afzetten.

Er zijn ook zoveel andere inderdaad. En de titel 'beste Cure-nummer' wil váák veranderen. Vandaag heb ik Lullaby bijvoorbeeld weer eens op de repeat gezet, en dan denk ik: verdorie, eigenlijk is dat de beste. Morgen kan hetzelfde gelden voor The Drowning Man, Fascination Street, Disintegration. Maar Cold draait toch wel altijd mee in de bovenste regionen.

Ja, is zo. Ik ben op dit moment het album Disintegration aan het luisteren, gisteren vond ik Pictures of You echt prachtig, nu blijf ik steken bij Last Dance en Homesick. Hangt misschien af van de tijd en de 'moodswings'. Hoewel Cold toch wel bijna altijd toepasbaar is. Ja, het is en blijft een speciaal nummer

Cold grijpt je als een monster uit het duister om je strot en laat je tot het einde naar adem happen.. ofwel: beklemmend

Intressant Orbit , je maakt me nieuwsgierig .
Deze cd staat op mijn verlanglijstje en als ik hem tegenkom bij `n willekeurige platenzaak dan is ie van mij maar ik heb hem nog nergens zien liggen of moet ie besteld worden .
Aangezien ik de laatste tijd erg veel van de Cure heb aangeschaft mag deze zeker niet ontbreken .

Top album van the Cure.
Bij blah 4,17 + 1,- porto, wat let je

Simon de multi-instrumentalist

Op zich zijn beide riffs die hij met handen en voeten moet spelen voor een bassist van zijn kaliber vrij simpel, maar gezien het feit dat S. daarnaast ook een drankorgel van de buitencategorie was, toch knap!

Hoe is die jongen toch zo mager gebleven? Wat het geheim dan ook mag zijn, hij heeft het met Bob S. in ieder geval niet gedeeld.

Nadat Disintegration mij zo ontzettend goed bevallen was ben ik als een razende gek achter dit werk aangegaan. Nee dat is niet waar ik doe alles graag langzaam aan en ben Pornography pas een hele tijd later gaan beluisteren. En dat is zonde, ik had een aantal maanden eerder al in aanraking moeten komen met opnieuw een The Cure meesterwerk. Heb al erg veel plezier gehad van Pornography in eigenlijk nog maar de korte tijd dat ik haar ken. Robert Smith is misschien wel mijn favoriete zanger binnen het genre rock, hij legt zoveel gevoel in zijn stem en klinkt nooit schreeuwerig (daarmee wil ik overigens niet zeggen dat veel rockers schreeuwerig klinken ). Hij zorgt met zijn stem eigenlijk al voor een prima sfeer en dat maakt het voor mij al heel prettig om naar te luisteren. Tsja wat wil ik dan nog meer. Nou wat dacht ik van goede instrumentatie? Oowja, dat mag ik ook niet vergeten. Nou, met de instrumentatie zit het wel goed hoor. Het zorgt voor nog meer sfeer en het biedt prima ondersteuning aan de zang van Robert Smith. Om het al 5* te geven vind ik echter nog wat vroeg, ik weet ook niet zeker of dat er ooit van gaat komen. Voor nu: 4,5*.

Je zegt net dat hij min of meer alcoholist is. De grootste alcoholisten zijn echt mager hoor!

Behalve dan op hun laatste album, daar klinkt hij mij te vaak schreeuwerig.

Smith kan erg veel gevoel (wanhoop) overdragen ja, juist zonder zuiver of gemaakt te klinken. Knap. Ben hem inmiddels als zanger steeds meer gaan waarderen, naast als gitarist.. Mijn favoriete zanger solo zou het nooit zijn, maar in combinatie met deze muziek is het de gouden combinatie!

YouTube - The Cure - The Cure Are Dead (Live at Bruxelles 11/06/1982)

Ik ben het volledig eens met orbit dat Robert Smith erg goed gevoelens kan uiten en sfeer kan creëren. Echter, op "Pornography " en het latere "the Cure" gaat dit gebukt onder overproductie en te zware begeleiding wat de (romantische en melancholische) sfeer soms breekt. The Cure en bombast, ze gaan nu eenmaal niet samen.