The Cure - Pornography (1982)

Ze gaan meer dan uitstekend samen vind ik

Helemaal mee eens

een zware soms haast deprimerende plaat. maar de mannen van cure weten behoorlijk wat kwaliteit in de composities te verwerken. het klinkt allemaal heerlijk.

Gewoon een topplaat!!

Wat een album !! Was gelijk totaal overdonderd.

5*

Dit is een heerlijk album met The Hanging Garden en Siamese Twins als hoogtepunten.

Grappig, zo heeft iedereen weer zijn eigen hoogtepunten hierop Eigenlijk is het één groot hoogtepunt! Vanaf Figurehead gaat in elk geval bij mij de grove rasp over mijn hersenen heen en weer in toenemende snelheid..

ik weet nog niet helemaal precies wat ik van dit album moet denken.
aan de ene kant is het songwriterschap van dit album erg hoog.
maar ja het album is toch een hele aanslag op je gemoed en dan ook nog eens die foute jaren 80 productie.

aan de andere kant de stem van meneer smith weet als geen ander emotie over te dragen. Er staat gewoonweg geen slechte nummers op dit album. twee uitschieters zijn er wel: the figurehead en het titelnummer.

cocluderend een prima album waar ik waarschijnlijk nog wat aan moet wennen

Ik blijf eraan wennen, maar die paar keer dat ik hem hoor blijft het wel hangen

Het hele album is top, gewoon Cures nr1 (gevolgd door Faith, Wish en The top, nee 4 is pas Dsintegration).
100 years is live de topper van dit album met a Strange day

100 years is idd gruwelijk vet

Een foute jaren '80 productie? Ik hoor het hier niet echt...

De productie is niet fout, maar ik hoor hier geen beklijvende en echte songs zoals op het voor mij quasi perfecte Disintegration.
Ik vind dit niets meer dan noise, de songs heeft men vergeten te schrijven. Ik probeer deze nog wel eens te draaien, maar vààk zal dit niet meer gebeuren....

De songs zijn juist de sterkste kracht van Pornography.

Dan leef ik op Jupiter of een andere dimensie.
De nummers op Pornography zijn allemaal sterk en van hoog nivo, dat heb je niet zo stabiel op Disintegration (Lovesong en Lullaby).
Dat de sfeer je niet aanstaat, dat kan, maar is heel wat anders dan "vergeten liedjes te schrijven".

Ik zal dit album, dat me altijd al het minst van al hun platen is bevallen, binnenkort een "herkansing" gunnen, momenteel geniet ik teveel van Disintegration, dat de kamer vult met rijke, mooie, warme klanken....

@ Castle; een andere dimensie... het kan haast niet missen!

The Figurehead is i.m.o. een van de beste Curesongs! Het apocalyptische One Hundred Years komt daar dicht in de buurt! De rillingen gaan over m'n rug wanneer ik dat nummer hoor...

Het zijn wel degelijk songs hoor, maar idd doordrenkt met noise, machtig

Zo zie je maar hoe smaken verschillen. Hoewel ik disintegration een zeer goed album vind, vind ik deze beter. De sfeer, het slaat je in je gezicht, het schreeuwt. Zeker toen het album net uit kwam. Ik volgde The Cure vanaf dat 17 seconds net uit kwam, na Faith was dit album een gewaagde zet die me raakte met moker...in de goede zin des woords....een 1,5 ster raakt me ook

Precies. En dan geeft hij Disintegration 5* terwijl we het over dezelfde band hebben. Dan kan het best zo zijn dat deze je wat minder ligt, wat ik zelf dan weer met Disintegration heb, maar dan ga je geen 1,5* geven. Maar ja, iemand met Paul McCartney als avatar kunnen we natuurlijk niet al te serieus nemen

OT; zover wil ik niet gaan, vind Father McKenzie een serieus en gewaardeerd MeMe muziek liefhebber.

en zover wil ik dan weer niet gaan

Oei, Lullaby vind ik juist hun meest affe - als ik dat woord bijvoeglijk mag gebruiken - nummer van de hele stapel. Iets dergelijks ontbreekt toch op Pornography, dat - zo vind ook ik- toch meer in het oog moet springen door sfeer en productie.

Tsja, heer Omsk, natuurlijk steekt der Lullaby als een kathedraal in elkander, het werd niet voor niets een hit zowel bij de nietsvermoedende MTV jan met de Madonna-pet als bij de meer alternatief georiënteerde luisteraar. Heeft een nummer kwaliteit, dan heeft het dat. Maar allemegoggels, dat steekt gaar niet af bij het sferische briljant intacte stukje doom en gloom dat professor Smith hier aflevert. Heb vandaag slechts even Figurehead beluisterd (stond tussen een shuffle op mijn ipod) en schuimbekte alweer om de hele plaat te beluisteren! Gevaarlijk verslavend is dit.

Het middel(the Cure)

Midden in de koude januari maand. Het ijs en de sneeuw is bijna weg en ik zit wat doelloos naar mijn cd kast te kijken. Het cdtje dat ik op had staan(Dream theater) loopt ten einde. Ik doe de cd weer in het kastje, ik zucht: ik heb wel eens zin in iets anders(verandering van spijs doet eten). Ik kijk omhoog en zie een rood gevaarte bij de c staan. Even links en rechts kijken. Niemand die het ziet. Ok draaien die hap.

Een intens plaatje deze van de Cure. Een ruim 40 minuten lang album vol met de diepste frustraties van Robert Smith en maten. Een album wat zeker bij de eerste draaibeurt erin hakt, misschien wel iets te veel. De eerste luisterbeurt was vreselijk, een verschrikkelijk ongemakkelijk album vond ik het. Nu vind ik het album weliswaar nog steeds wat moeilijk om naar te luisteren maar f.ck wat een gave nummers staan hierop. Vooral de stem van meneer Smith is bij mij in waarde gestegen: wat een emotie legt die vent in zijn stem. Ook tekstueel is dit album erg goed.

Om optimaal van dit album te kunnen genieten is het eigenlijk belangrijk dat je de voorgaande twee albums(17 Seconds,Faith) ook beluisterd hebt. Dit album is namelijk de uitbarsting waar de Cure vanaf 17 Seconds naar toe werkte. Waar 17 Seconds depressie van een afstandje bekeek en Faith een heel introverte subtiele depressie beschrijft laat pornography ons de depressie in als zijn uitbundigheid en hysterie voelen en HOE.

Toen dit album uitkwam waren de meningen verdeeld. Er waren de reacties van de fans die dit album als hoogtepunt van de new-wave en gothiccultuur bestempelde maar er waren ook de muziekrecensisten die dit album maar niks vonden. Het zou muzikaal gehuil en gejammer zijn en over 20 jaar zou niemand meer ook maar aan dit album denken. Dat dit album nu ruim 20 jaar na dato op no. 110 van de top250 staat en nu nog ontdekt wordt door muziekliefhebbers zegt volgens mij genoeg. Ik hou in ieder geval van dit album hoewel ik niet onverdeeld positief ben.

Het album per nummer

One hundred years: "It doesn't matter if we all die" het is bij de eerste zin al duidelijk dit gaat geen blij album worden. Ook een van de weinige nummers van dit album waar ik wat moeite mee heb. Het duurt mij namelijk iets te lang. Voor de eerste 4 minuten is dit nog helemaal interessant. Het nummer is een geweldig podium voor Robert Smith zijn gitaar en stem. Ik had het alleen mooier gevonden als er iets meer variatie zat bij het gitaarspel of als het nummer een minuut ingekort was.

Short term effect. We bevinden ons in de krochten(grotten) van de aarde. Alles galmt: Robert zijn stem, zijn gitaar, het nummer het pulseert in het donker. Het springt op en neer. Dit nummer werkt langzaam zijn weg naar mijn hoofd en hart. Vooral de gitaar die haast verdraaid lijkt is het herinneren waard. Een prima nummer.

Hanging gardens begint met een gave drumpartij al snel gevolgd door een even memorabele gitaarpartij. Waar de echte hangende tuinen een wonderschonen oase bleken te zijn bevangt mij hier een andere droombeeld. De planten verrot, de dieren weg. Cover my face as the animals die. Prachtige tekst ook erg pakkend op momenten. Het ritme heeft iets weg van een oorlog mars. Leuk nummer.

Siamese twins: Het gevoel altijd ergens aan vast te moeten zitten. Blijft het altijd zo. De gitaren lijken terug te willen keren naar vroeger. toen zat je nog niet vast toen was je nog vrij en kon je nog overal heen. De drums dreinen door in een bezwerend ritme en je wordt meegenomen door de woorden van RS. Zijn woorden beginnen kracht te krijgen en zijn stem zwelt aan. Is it always like this. Ten minste zolang dit nummer duurt Robert en maar goed ook. Wat een prachtnummer.

The figurehead: voor het eerst kijken we de depressie recht in de ogen. Robert schuift ons een spiegel voor waar hij sinds jaar en dag niet meer in durft te kijken. De dreunende drums en gitaren lijken ons te vragen om Robert met rust te laten.

Een mooi nummer zeker maar net als one hundred years iets aan de lange kant.

A strange day: Aanzwellende synths die al snel onderbroken worden door de meedogenloos harde drums. Een soort onbeschrijfelijke dromerig sfeer die dit nummer doet opvallen. Het is alsof robert de duistere gedachten uit zijn hoofd probeert te zetten maar hierdoor alleen maar diepere de depressie inkomt. Het gitaarspel valt voornamelijk op in dit nummer. Ook de tekst is erg gaaf

De drums echoën weg

Cold: Ik kijk naar buiten en meteen vriest alles weer dicht bij het horen van dit nummer. De drums zijn in de lijn van de voorgaande nummers weer erg diep. Een bezwerend haast spookachtige Synth verblijd me. De titel is zeker niet verkeerd gekozen. Een zwaar afstandelijk nummer maar ook een nummer met geweldig sfeertje. Een van mijn lievelingsnummers van dit album.

Pornography: ok dit nummer is gewoonweg briljant. Je voelt je door dit nummer haast buitengesloten door de buitenwereld. Je begint stemmen te horen. Zijn het delen van een gesprek, gaan de gesprekken over mij, hebben zij het tegen mij? Wie weet het?. De drums slaan er lekker op los. De paranoïde sfeer komt los. De Synth voert het tempo op en de spanning is niet te houden. De gitaren zijn als messteken. Het geschreeuw van de stemmen wordt haast geheel overstemd door de gitaar drum en Synth. Niemand kan ze horen. Dan komt er een stem heel duidelijk naar voren. De muziek is zo zwaar alsof je de adem ontzegd wordt. de duistere teksten zijn als kanonschoten ze komen hard aan. dit nummer is een haast perverse(wellicht daarom de titel) drang ter uiting van de duisterste emoties. Zoals de teksten ook laten zien.


Slechts een klein sprankje hoop komt er omhoog. De drang om te leven onze enige verlossing in deze(stijlvolle) nachtmerrierit

Kippenvel over mijn hele lichaam.

Conclusie, een erg prachtig album dat bol staat van de persoonlijke nummers met depressieve bombastische thematiek. De teksten zijn geweldig de nummers op zich goed geschreven en de drums en gitaar klinken prachtig. De stem van RS is het vermelden waard(wat een prachtstem). Een paar kleine nadelen zijn er helaas wel. Sommige nummers zijn te lang(one hundred years,figurehead) en op momenten kan dit album een hele zit worden. Voordeel voor mij is hierbij dat de beste nummers de 3 op het eind zijn. Werkelijk waar een klassieker van zijn tijd hoewel het niet mijn favoriete cureplaat is dat blijft toch Faith als album stukken subtieler.

Mooie recensie Misterfool! Kan me er prima in vinden, vooral die ijzersterke trilogie aan het einde van Strange Day t/m Pornography, ik zou daar Figurehead nog bij optellen eigenlijk.. bij vele keren herbeluistering toch wel een zwaar briljant nummer ook.

Dit album doet mij erg denken aan het werk van Joy Division, met name de songstructuur. Siamese Twins is hier een voorbeeld van. Ook de mechanische drums hebben er behoorlijk wat van weg.
Over het algemeen vind ik dit niet het sterkste album van The Cure. Het lijkt allemaal op een truukje wat ze herhalen, een sterk trucje maar het houd mijn aandacht niet altijd vast.
Ik betrap mezelf erop met beoordelen van bands met een uitgebreide discography dat ik mezelf de vraag stel; als ik zin heb in de band in kwestie, heb ik dan zin in deze of zet ik wat anders op? Het laatste is het geval; The Top, Head On The Door en uiteraard Disintegration zal ik veel sneller opzetten, hoewel die niet geheel met Pornography te vergelijken zijn.
Vooralsnog *3.

Hoewel ik met de 'mooiere' muziek van the Cure ben ingestapt ben ik schuimbekkend nieuwsgierig naar deze. De nummers die ik op div. tubes van dit album heb kunnen vinden vind ik alle zéér heftig.
Tot nu heb ik twee favorieten van deze: Cold en Pornography.

Beiden ook zo'n beetje de heftigste nummers van dit meesterwerk! Maar je doet jezelf tekort door niet de gehele plaat binnen te slepen, blinde aanschaf op cd waard, lijkt me duidelijk.

Hahaha, aanstaande zaterdag wordt mijn dag. Ik ga denk ik naar Plaatboef en mezelf op wat Cure tracteren, gewoon op de gok.
Cure van voor mij momenteel niet kapot. Wat ik ook kopen zal, het kan haast niet anders dan de moeite waard zijn. Zelfs de albums die hier op MM worden afgekraakt heb ik met Tuben toch minimaal kunnen waarderen. Intussen ook The hanging garden gehoord, en 100 years, en Siamese Twins.........nog vier naggies slapen en dan brouw ik een eigen Cureparty........wat een band.........