The Cure - Pornography (1982)

Pas op, zo'n veer in z'n kont gaat kriebelen.

Wij mannen kunnen eigenlijk niet veel meer dan de hele avond over Pornography praten.

Zo is het Deric

...stelletje viespeuken...

Kiss Me Kiss Me Kiss Me ... is voor mietjes.

Pornography ... is voor rukkers.


ps. Ik lul maar wat mee natuurlijk ...

Normaal gesproken 'a bloody shame or waste', maar in dit geval is een beetje vent na Seventeen Seconds klaar!

Hier zijn we daarentegen nog zeker wel one hundred years mee zoet!

Het gaat weer los om 10:15 Saturday Night.

Wat doe je dan om 23:19 nog zo'n post als deze typen? Soulbrother nr 1 zong altijd: "if it's allright, it takes all night" als het dan om 22:15 "los geht" kan je niet om 23:19 al weer posten.

Heb net het derde deel van Millenium, Gerechtigheid, gezien maar dat viel tegen.

Reactie op voorgaande berichten.
Ik ben niet zo snel met typen; begon om 22.15 uur al aan mijn bericht.

@ Mjuman: Jammer dat Millenium al afgelopen is.

Klopt, het meeste ken ik wel (niet van de Deluxe-versie dan), maar heb het allemaal van YouTube moeten hebben, verspreid, en vooral liveversies. Het idee van een totaal album was er domweg nog niet. Maar bedankt voor de wake-upper. Heb deze gisteren besteld en verheug me op volgende week dat ik 'm in huis heb. Want idd, het kán niet anders dan dat ik deze goed ga vinden.

Vandaag deze binnen gehaald en heb 'm nu al voor de tweede keer opstaan. Wat een muziek! Het eerste dat me opvalt dat er geen minder nummer op staat. Het (voor mij) tweede opvallende is de gedateerdheid soms van de sound (drumcomputer aan het begin van 'One Hundred Years bijv.). Die wordt echter overschaduwd door de intensiteit van de muziek. Robert hoeft zijn stem maar te heffen (die ik op deze cd overigens behoorlijk medogenloos vind klinken) of de gitaar begint te snijden, en tijdloze kwaliteit (vooral in sferische aard valt me op) wordt de bepalende toonzetting voor een stevige partij oeverloos genot.
Ik dacht dat 'Cold' de enige was die ik niet kende. Idd, niet bij naam, maar het nummer heb ik beslist al gehoord en is eigenlijk al een beetje favoriet.

Even off-topic: wat me tot nu lijkt op te vallen aan tekst en muziek van Robert &co. is de ongelooflijke oprechtheid. Als Robert ergens haat voor draagt uit hij zich hierin zonder zichzelf enig beperking of nuance op te leggen. Maar hetzelfde geldt voor zaken als vrijheid, liefde en romantiek bijvoorbeeld. Als Robert iets waardevol vindt (zo schijnt het me toe), dan zal er ook een nummer uit voortvloeien zo intens dat de stijl van the Cure zomaar een enorme wending kan krijgen, maar net zo intens. Volgens mij heeft het niet veel te doen met commerciële insteek (van eind jaren '80 - '90) maar meer te maken met een mogelijk mildere kijk door de ogen van Sir robert smith. Dit is iig zoals ik the Cure lijk waar te nemen tot nu.
Momenteel 'Figurehead' door de speakers......waanzinnig lekker!
Gevoelsmatig zou ik nu vijf ster willen geven. Maar wil het eerst laten bezinken voor een iets neutraler oordeel. Voorlopig dan vier ster met hoogstwaarschijnlijk toekomstige opwaardering.
Mensen mensen, hier ben ik echt heel erg over te spreken.

Goed om te lezen jongeman! En Smith is een gevoelsmens, dat lijkt me buiten kijf ja.. of hij nu haat of liefheeft.

The Figurehead is een ontroerend stuk neerslachtigheid. Lange tijd vond ik de pompeuze opener de beste track van het album, maar dat is ondertussen wel veranderd. Het doet verder allemaal niet voor elkaar onder, hoor. Want het album werkt het beste als je het jn zijn totaliteit ondergaat.

Het blijft een mooie vorm van therapie om Faith en Pornography achter elkaar te draaien. Ik word daar op een neerslachtige manier altijd heel vrolijk van. (hmm, dat klinkt typisch, dat onderken ik..)

Hmmm. Ik heb er moeite mee om jouw typering te onderschrijven. Ik zie namelijk niet waarom dit perse een geluidsexperiment zou zijn. Het is een album vol redelijk (ik zeg redelijk, ik hoor nergens atonale uitbarstingen e.d) gangbare popnummers overgoten met een behoorlijk sombere wavesaus. Experimenteel is het wat mij betreft in ieder geval geenszins...

Qua sfeer en ook instrumentarium (hoor ik hier niet de eerste experimenten met distortion, reverbs e.d.?) is het een redelijk extremistische plaat, misschien nog wel gewoon als popplaat te beluisteren, maar daarin dan wel ver en ver doorgeschoten richting darkwave, industrial en no compromises! Nu misschien al wel geaccepteerde sounds, toen nog niet. Bovendien ken ik geen plaat die zo absoluut op breken of barsten afstevent als deze, daar zijn de Interpols of Editors van nu echt lachertjes bij.

The Cure is een kameleon die op bijna elk album weer anders klinkt. Het hart blijft echter hetzelfde. Het is altijd herkenbaar The Cure. Ik beschouw Pornography dan ook wel als een popplaat. De songstructuren zijn vrij helder te ontwaren. Het is voor mij de combinatie van poppy nummers met die uitzichtloze somberheid die het album zo geweldig maakt. Want daar is niets gemaakt aan. Smith laat horen hoe hij zich voelde op deze plaat. En daarin laat hij menig stijlgenoot ver achter zich.

Schrikken dit....: teveel bombast en galm, terwijl ze op 17 seconds en in iets minder mate Faith een veel betere sound/plaat hebben gemaakt. Terwijl Joy Division tenminste nog bij haarzelf bleef, gaat The Cure hier volledig over de top met het titelnummer als dieptepunt.

Je moet deze plaat dan ook op zichzelf zien en niet als een noodzakelijke voortzetting van Faith of het geluid van Joy Division, daar had Robert Smith namelijk maling aan.. hij deed hier gewoon zijn eigen ding! Plaat die verslavend werkt na meermaals luisteren, het is maar een tip.

Na het donkere maar prachtige Faith kwam Pornography. In het begin kon ik er weinig mee. Was toen in het jaar 1993 geloof ik. Een grote teleurstelling. Ik heb deze plaat dan ook jaren laten liggen. Vreemd want Faith en Seventeen Seconds zijn immers heel sterk. Nog eens met goede moed erin gevlogen. Helemaal de plaat herontdekken en na enkele beurten was het vooral The Hanging Garden die plots fantastisch begon te klinken. Doorheen de plaat kwam het fantastische drumwerk helemaal naar boven. Zalig drumwerk en zeker een belangrijke rol doorheen deze plaat. Blijven vast houden en niet loslaten was dus de boodschap. En ja, toen greep deze Pornography me helemaal en ik ben zwaar verkocht aan deze unieke en aparte Cure-plaat.

Voor mij het allerbeste wat Smith en co maakten. En dan spreken we nog niet over die mooie huiverende hoes.

Pornography

Een donkere juweel om nooit meer los te laten

Amen! De Nederlandse vertaling zou "De Wurggreep" kunnen zijn van deze plaat

Eveneens bij jou. Op het allerhoogste schavotje. Lijkt me totaal niet gek gevonden.

Met dit album werd The Cure echt beter. Llang niet zo kaal meer en lekker enerverend, hoewel Faith ook al wat beter was. Mooi naar het hoogtepunt Disintergration vanaf hier.

Geweldige plaat, van begin tot eind goed, hoogtepunt is voor mij toch wel het eerste nummer, wat een paranoia gevoel draagt dat over zeg.

Momenteel zelfs beter bevonden dan het album Disintegration

Kijk kijk kijk.. het innestelingsproces is begonnen

Ik had voor mezelf afgesproken maar 1 plaat van dezelfde band in mijn top 10 te zetten maar deze plaat is te goed voor een plaats naast de top 10 dus nu 2 platen van The Cure in m'n top 10!

Van The Cure in mij, of van mij in The Cure?

Allebei misschien wel.. is een onontwarbaar proces na verloop van tijd