The Cure - Pornography (1982)

prachtig album van The cure en goeie band ook, i.t.t die andere re band (joy division) die hier op handen wordt gedragen . raak steeds enthousiaster over dit album en deze band.

En terecht joca

Ik blijf dit toch één van de slechste albums van The Cure vinden. Halfje eraf.

Ik heb al 28 jaar zeer zeer gemengde gevoelens bij dit album.

Ik ook, alle jubel kan ik er al jaren niet aan af horen.

Fijn, hebben jullie nu ineens besloten met zijn allen je berichten te gaan posten?

Ach, die paar mailtjes van ons bij deze cd vallen in het niet bij alles wat jij al hebt geschreven, Orbit. Ik zou haast zeggen: nog geen druppel op een gloeiende plaat.......

Het maakt me niet uit verder, het is meer dat het nogal grappig is te zien dat ineens 3 gasten die hier nooit posten binnen een paar uur van elkaar allemaal even wat laten weten En van mij mag je deze minder vinden hoor, ik kijk er niet van op.

ach ja musician je bent nooit te oudt(of te jong) om pornography te waarderen. Ik doe het al een goed half jaar. Dit album waarderen dan

Ik kijk er eveneens niet van op. Dit is meesterlijk.

Ho ho, hier nooit posten ??
Ik heb nog naar het Pornography T- shirt gezocht voor je maar kon het niet meer vinden

Maar ik heb een afgewogen mening over Pornography, afgezet tegen allerlei ander fraais van The Cure.

Ik vind het album behoorllijk zwakker dan Kiss me kiss me kiss me, 17 seconds, Desintegration, The Head on the door of bijvoorbeeld Boys don't cry/Three imaginary boys.

Voor mij is het eerste divisie in Cure muziek. En ik blijf er bij dat The Cure zelf dat ook zal hebben gedacht,: niet alleen direct daarna maar in de 28 jaar na dit album is nooit meer naar een dergelijk idioom en opzet teruggegrepen. Dat zal mij niet meer gebeuren, zal Smith ongetwijfeld hebben gedacht. En gelijk had-ie!

Zelf ziet Robert Smit de albums Pornography, Disintegration en Bloodflowers wel als een trilogie anders.....

Nou, wat een onzin. Pornography is een artistiek hoogepunt in het oeuvre van The Cure, maar persoonlijk bereikte Smith in deze periode waarschijnlijk zijn dieptepunt. Pornography was een inktzwart, emotioneel uitputtend album. Verder gaan op deze weg zou wellicht het einde hebben ingeluid. Als complete tegenhanger verscheen hierna de compilatie Japanese Whispers en met het succes van de poppy singles Let's Go to Bed, The Walk en The Lovecats kwam er erkenning van een groter publiek en brak de meer commerciële periode van The Cure aan, met als nieuw hoogtepunt The Head on the Door.

Dat Pornography niet ieders cup of tea is mag inmiddels wel duidelijk zijn, maar wie zo'n quintessentieel album als "eerste divisie" bestempelt is voor mij geen echte liefhebber. Als Robert Smith het minderwaardig zou hebben gevonden, had hij het niet het eerste deel van een trilogie gemaakt en in 2003 nog integraal gespeeld. Het is ook voor hem een belangrijk album, maar hij weet eveneens dat hij, als succesvol, welvarend en gelukkig getrouwd man, nooit meer tot zijn state of mind van 1982 (de wanhoop en zwartgalligheid) wil en kan terugkeren, om iets vergelijkbaars af te leveren.

Pornography

Dat Smith Pornography afvallig zou zijn is natuurlijk onzin maar die trilogie was natuurlijk ook gewoon maar een poging om het dodelijk saaie Bloodflowers te promoten door het expliciet te linken aan zijn twee meest gewaardeerde albums.

Ik denk letterlijk dat Smith dit inktzwarte bloed nooit meer door zijn aderen heeft voelen stromen.. weinig te maken met idioom of opzet Ik ben toevallig bijzonder goed thuis in wave, maar ook bands die dat nu proberen te kopiëren, niets komt zelfs maar een neuslengte in de buurt. Gewoon kwestie van alle ingrediënten op de goede plaats en tijd. Dat heet tijdloos en ongeëvenaard.. zo zijn er nog enkele albums, niet veel..

We leven nu simpelweg in een andere tijd, de emotie, het gevoel hoe we toen in het leven stonden is niet meer.
Ik vraag me af of over 25 jaar de muziek tegenwoordig gemaakt nog gewaardeerd zal worden door de jeugd van nu.

Wat is dit toch een geweldig album, misschien wel de beste van The Cure.
Duister, chaotisch, claustrofobisch, noem het maar op, het zit er allemaal in en dan heel erg goed.
Het openingsnummer is meteen het beste, en staat in mijn top 5 van The Cure songs.5*
Dan volgt A Short Term Effect, die ik toch iets minder vind, een van de mindere nummers op de plaat maar nog steeds goed.3,5*
Dan komt een volgend hoogtepunt met The Hanging Garden, Creatures kissing in the Rain, geweldige text, net als One Hundred Years.
Dit nummer vind ik iets minder duister dan de toon die de eerste 2 nummers word gezet maar hij is zeker goed.4*
Dan Siamese Twins, een langzamer nummer, kan me voorstellen dat mensen dit wat minder vinden.3,5 *
Het volgende hoogtepunt breekt aan, een nummer dat ik steeds beter ga vinden, namelijk The Figurehead, zo gauw Robert zijn zang inzet ben ik helemaal verkocht. 4,5*
A Strange Day is ook alweer een hoogtepunt, door velen beschouwd als een van de beste nummers op dit album, en terecht. 4,5*
Dan komt voor mij het op een na beste nummer van de cd, Cold, super bombastisch en die synths maken het helemaal af, prachtig nummer. 5*
Het laatste nummer vind ik het minst van de cd, het doet me niet zoveel, te weinig melodie ofzo, ik weet niet precies, het brengt de dreigende sfeer van het album wel naar een hoogtepunt, maar is niet zo aan mij besteed. 3*

Siamese twins is net het hoogtepunt van deze plaat vind ik

Maar het belangrijkste blijft volgens mij wel de sfeer. Hoe zalig om met de gordijnen dicht deze lekker luid te beluisteren!

Ik vind dit echt van wat ik van ze ken de beste Cure plaat, beter dan zijn voorganger en beter dan Disintegration.
Maar ik kan me heel goed voorstellen dat er mensen zijn die dit niet trekken... en die het wel wat vinden, die zijn gewoon bevoordeeld met dit pronkstuk van een album!

Helemaal mee eens, als je dit trekt trek je weinig anders meer zou ik zelfs willen zeggen/ claimen!

Ik heb de laatste tijd eens het cure euvre doorgespit. Ik kom tot de ontdekking dit zeker niet hun beste plaat te vinden. Dit album is hoe goed ook iets te opzichtig in zijn opzet. Het venijn van deze plaat zit hem te veel in de grote gebare terwijl het venijn van voorganger faith in de kleine details zat.

En wat is precies het probleem met grote gebaren?

geen probleem, slechts een persoonlijke voorkeur. Faith heeft voor mij meer zeggenskracht dan Pornography.

De LP indertijd nieuw gekocht toen ik in militaire dienst zat, jawel in 1982, lp nog op de kazerne gekocht weet ik wel, en deze behoorlijk grijs gedraaid

Da's toevallig ik ook, was van lichting '81-6 heb in Duitsland gelegerd gezeten (Seedorf)

hahaha ok hier 81-3 Schoppingen Duitsland) 12GGW.
We hadden op de kamer een pickupje, en daar is ie veel gedraaid.
2jr geleden deluxe edition aangeschaft.

Intense, emotionele plaat. Aangrijpende songs.

Ken dit album vanaf dag 1 dat het uitgekomen is en destijds verguisd door de 'echte' Cure fans toen.
Die hadden het lekker allemaal mis, want er is eigenlijk niet 1 album meer geweest die het 'duister' zo goed vertegenwoordige, maar die mij weer helemaal opbeurde.
The Emperor leerde Anakin Skywalker dat de Force pas echt begrepen kon worden als the Dark Side verkend was.
Pornography is hier een echt voorbeeld van.
Anderen die iets in de buurt komen met deze lading zijn misschien Wolfgang Press met het nummer Water wat ik live aanschouwde en Gavin Friday bij zowel Coil als the Virgin Prunes.
Toch is The Cure in staat gebleken in 1 lange adem de sfeer te behouden en zijn de zware basaanzettingen van Simon Gallup magistraal.
Robert Smith was op zijn 23e al op zijn hoogtepunt en heeft dit wat mij betreft nooit meer geevenaard.
Ik luister het zelden meer, maar af en toe is het weer heerlijk om mee af te reageren en even later als herboren de koptelefoon weer neer te leggen

, geef die man een medaille