The Prodigy - Always Outnumbered, Never Outgunned (2004)

Deze plaat is zeker de minste van alle albums, maar ik vind dat ze zich met IMD toch aardig herpakt hebben hoor.

FOTL is zelfs niet eens mijn favo Prodigy plaat, dat zijn is MFTJG en kort daarop volgt Experience.
Dus ik durf wel te stellen dat ik ook echt van het oudere werk ben Funky

Dat IMD beter is ben ik helemaal met je eens ik wil ook bestwel toegeven dat ik gewoon teveel verwacht had denk ik, zeker na het horen van de demo versies. Wat mij vooral stoort op IMD zijn de knullige beats in sommige nummers, het neigt net ff te veel naar Pendulum toe. Als geheel gezien is het niet eens zo'n slecht album. Ook vind ik bijvoorbeeld Thunder en TMTTH leuke nummers om af en toe eens lekker hard op te zetten. Dit album daarentegen bevat geen enkel nummer waarvan ik denk, goh die zou ik wel weer eens willen horen. Wat ik altijd wel goed heb gevonden van Liam is dat hij elk album in een andere style heeft gemaakt, maar toch op alle albums de Prodigy sound te herkennen is. Bij dit album had ik dat gevoel veruit het minst. De eerste 3 albums zijn allemaal gewoon erg goed en ook nog steeds leuk om af en toe eens op te zetten.

Ik vind Liam Geniaal. De eerste albums hebben mij geïnspireerd om muziek te maken.

Maar ook als je geniaal bent en je hebt even geen inspiratie, ga dan geen album uit brengen.

Het is net alsof dit een debuutalbum van een slechte Prodigy ripoff is

Gewoon een lekkere knaller. Niet super maar ook zeker niet slecht.

Ik vind dit de minste van de The Prodigy albums. Het hele album klinkt voor mijn gevoel ook niet naar The Prodigy. Alleen Spitfire vind ik strak, maar helaas kan ik me niet vermaken met de rest van de nummers.

Gelukkig komt het met Invaders Must Die weer helemaal goed

Vind dit ook een van de minste, staat weinig goeds op. Heb eigenlijk geen enkele favoriet zelfs.

hier wilde Liam teveel naar zijn jeugdliefde hiphop terug wat tot een wisselvallige plaat leidde.
Op zich was Girls best een OK single om het publiek te verleiden met zn old school feeling maar de andere single keuzes zijn vrij desastreus gedaan (Spitfire hinkt weer naar TFOTL)
Commercieel gezien was de track met Princess Superstar slimmer geweest om uit te brengen.

Invader must die is iets beklijvender maar ik hou het liever bij de eerste 3 albums

More girls is trouwens wel een zeer leuke remix

Blijft het minste album van the Prodigy maar toch zeker niet zo slecht zoals een groot gedeelte van de muziekpers ons destijds wilde doen laten geloven.

Deel 1 van de zin eens, deel 2...toch wel zo slecht
Ik heb meestal altijd wel 1 favoriet op een album ook als die minder is, maar op deze echt geen.

Te laag gemiddelde...erg onderschat hier, want nummers als Girls, Memphis Bells, Spitfire en vooral You'll Be Under My Wheels zijn schitterend. Zie ook mijn bericht bij 'Human After All' van hun collega's Daft Punk, een album uit ongeveer dezelfde periode die ook erg onderschat is.

[quote]Johnny Marr schreef:
Te laag gemiddelde...erg onderschat hier, want nummers als Girls, Memphis Bells, Spitfire en vooral You'll Be Under My Wheels zijn schitterend. quote]

Zijn exact de nummers die ik zelf ook beter vind op dit album. Maar de rest blijft gewoon wat zwak, zeker van iemand als Liam Howlett. Minste Prodigy album, al vind ik nog steeds dat ze na Fat Of The Land beter hadden kunnen stoppen (met het uitbrengen van nieuwe albums, niet met optreden). Dat Liam met uitgerekend dit album kwam 7 jaar na het meesterlijke Fat Of The Land, was het verwachtingspatroon natuurlijk ontzettend hoog. Hij kon bijna alleen maar tegen vallen, en dat deed hij dan ook. Verder zijn ze nooit meer op het niveau van de eerste 3 albums gekomen met Invaders Must Day en de nieuwste The Day Is My Enemy. Begrijpelijk, maar wel erg jammer.

FunkStarr

Invaders Must Die was nochtans een vrij goed album (uiteraard niet vergelijkbaar met eerste 3).
En live komt het nieuw materiaal telkens uitermate goed tot zijn recht. Laat hen dus maar nieuwe albums maken, veel luisterplezier levert het misschien niet op maar dat is live zo vergeten.

In tegenstelling tot jou vond ik de nieuwe tracks juist niet helemaal lekker uit de verf komen live (op een enkeling na). Maar van IMD vind ik Omen of Take Me To The Hospital bijvoorbeeld nog steeds wel ok.

Dit is eigenlijk helemaal niet zo'n verkeerd album! Sterker nog: Het is een feest van herkenning na jaren in de kast gestaan te hebben. sommige tracks zijn wat te schreeuwerig, maar Liam's electrokledder komt lekker binnen. Voor een 14 jaar oud album klinkt het helemaal niet zo gedateerd als dat ik verwachtte.

Bij herbeluistering helemaal zo slecht nog niet. Destijds bij release vond ik het album een flinke tegenvaller, vol lompe, eentonige en weinig memorabele tracks. Nu, bijna vijftien jaar later, blijkt de schade eigenlijk enorm mee te vallen. Het songmateriaal heeft de tand des tijds prima doorstaan en naar nu blijkt steekt het album best sterk in elkaar. De songs, hoewel geen hoogvliegers, rammen lekker door en bevatten genoeg leuke elementen om de boel fris en energiek te houden. Absoluut niet zo goed als de twee voorgaande albums, maar alsnog de moeite waard.

Tegenvaller, het 4e Prodigy-album na 7 jaar afwezigheid. Te weinig ideeën, te eentonig, te weinig opwinding, het klinkt als een band die teert op zijn verleden maar zonder veel inspiratie.

Ja met/ na dit album was het wel voorbij met the Prodigy.

Oneensch. Dit heb ik altijd een leuk album gevonden. Jeugdnostalgie voor mij dit. Die eerste drie nummers en (vooral) You'll Be Under My Wheels!!

Ik blijf die Michael Jackson plaat geweldig vinden

Schijnbaar is dit album afgelopen week voor het eerst op vinyl verschenen.

Hoe kom je daar bij? Just a moment... - discogs.com

Memphis Bells lekker luid, is gegarandeerd een succes.

Zoveel jaar na dato eerder een mee- dan tegenvaller. Zitten gewoon lekkere tracks tussen. Aan het niveau van 1, 2 en 3 tipt het nergens, maar dat is oik gekkenwerk.

Het was in die tijd ook een beetje kuddegedrag van allerlei figuren om dit af te zeiken.

Het is inderdaad minder goed dan hun hoogtijdagen. Maar wat hier zo slecht aan was heb ik toen nooit begrepen.

Dit kuddedier vindt het een slecht album met geen enkele track die er positief uitspringt en een heleboel dieptepunten. Al hetgeen wat Prodigy boven modaal maakte is er uit gehaald, waardoor het album geminimaliseerd is naar een weinig inspirerend dance groepje met vergetelijke tracks tot slechte.

Ik keer nog regelmatig terug naar dit album. Heerlijke flow zit erin. Luistert makkelijker weg dan de voorganger wat mij betreft. En ik krijg er altijd een heerlijk zomerse vibe van. Begreep toen maar nu nog steeds niet wat er zo slecht aan is.

You'll Be Under My Wheels is toch een pareltje. Of het zou mijn NFS Most Wanted nostalgie kunnen zijn. Doch een heerlijk nummer altijd.

Sterker nog, toen ik deze voor het eerst hoorde wilde ik gewoon niet geloven dat dit Prodigy was, en was ook zeker niet de enige. Er was niemand die het geloofde....Snap niet zo goed wat dat met meeloop gedrag te maken heeft. Als je het hele oeuvre van de heren erbij pakt, is dit met afstand het minste album. Ook was de teleurstelling extra groot omdat het maarliefst 7 jaar duurde na Fat of The Land dat ze hiermee kwamen. Is het dan echt allemaal slecht? Nee zeker niet, Spitfire en Memphis Bells zijn wel aardig, maar ik zou dit album nooit meer opzetten. Overigens zet ik alleen de eerste 3 albums nog op, de rest boeit me gewoon niet zo veel. Voor mij is muzikaal gezien Prodigy dood na Fat of The Land.

Als dit over No Tourist gaat zijn we het met elkaar eens

Ik blijf het een album met allerlei goede ideeen vinden en een soort donkere computergame sfeer.

Bij Action Radar, hoe het nummer al begint. En daarna die schreeuwerige slissende zang.

En dan Wake Up Call en Get Up Get Off die wat trager en hiphop-achtiger zijn maar gewoon lekker bot en lomp beuken.

En het jatwerk is ook leuk. Phoenix weet een lekker spookachtig klinkend nummer van Shocking Blue ruwer en vetter te maken. En ook The Way It Is is geweldig. Van een klein stukje Michael Jackson een totaal nieuw nummer weten te bouwen.

Die was ook niet echt best nee, vond het openingsnummer al niet veel maar ook geen enkele noemenswaardige track (misschien Timebomb uitgezonderd) maar zelfs die gaat al snel vervelen. Het zegt ook wel veel dat de melodieen in bijvoorbeeld We Live Forever (maar ook andere tracks) zo verschrikkelijk standaard en afgezaagd zijn, dat je bijna zou denken dat Liam hersendood is. En dat idee had ik dus ook een klein beetje toen ik dit album voor het eerst hoorde, nogmaals kon al niet geloven dat dit van de geniale Liam Howlett was.