Queen + Paul Rodgers - The Cosmos Rocks (2008)

Made in heaven een gedrocht?

Oef, ik gebruik een 0,5 voor albums waar ik fysiek ziek van wordt, ik kan me dan ook echt niet voorstellen dat je met het gitaarwerk van May en de prachtige zang van Rodgers hier dit zou ervaren. Maar goed, ieder zijn eigen ding.

Okay, mijn reactie is wat ongenuanceerd misschien. Maar ik vind het album niet te beluisteren. Op zich is Paul Rodgers een goeie zanger, heb hem diverse keren live gezien. En Brian May is, of was, een uitstekende gitarist. Zijn spel hier is.... mwah. Weinig bijzonder eigenlijk. Net als op Made In Heaven is het vooral heeeel veel gitaar, en heel weinig creativiteit in zijn spel.

Het grootste probleem is echter het niveau van de nummers. Werkelijk niet één van deze nummers was het waard geweest om te mogen verschijnen op platen als Jazz en The Game, wat mij betreft. Okay, het is nog net geen Jantje Smit niveau, maar veel meer waardering kan ik er niet voor opbrengen.

In zekere zin heb ik ook wel respect voor deze "marathons". Ik denk echter wel dat sommige albums wat langer tijd nodig hebben om gewaardeerd te worden. De tijd die nu besteed wordt aan het beluisteren is denk ik nu even lang als de tijd die besteed wordt aan het schrijven van een recensie.

Overigens, musician, ik geloof dat één van de reviewers toch duidelijk vermeldt dat hij al medio jaren '80 Queen leerde kennen. Verder, om me door mijn wellicht wat stevige mening over "Queen +" maar weg te zetten als "Mercury-fanboy" is zelfs voor jouw doen wel erg goedkoop.

Ik ben dan iets milder betreft mijn cijfer, maar ik ga een heel eind mee met De buurman.
Ik vind het vooral een plaat die bol staat van cliche's.
Het is duidelijk een wat krampachtige onderneming geworden.
"Geef het vooral een rocksfeertje want we hebben Paul Rodgers aan boord", was misschien de gedachtengang.
Dat geeft niets. Taylor en May mogen van mij best een rockalbum schrijven.
De beste Rodgers zal ook wat mee geschreven hebben.
Maar het gros van wat hierop staat is m.i niet goed genoeg. Ik vind het zelfs gemakzuchtige composties.
De teksten raken sowieso weinig wal ( titelsong...vreselijk.)
Taylor's Say It's Not True vind ik een vrij aardige song.

De klik live was er wel, maar ik hoor de magie tussen deze drie legends amper hier.
Oppervlakkigheid troef.
En dat heeft niets te maken met de afwezigheid van Mercury en Deacon.
Ik heb het nooit als zodanig beluisterd.

Dat heb ik helemaal niet over je gezegd, wie de schoen past trekke hem hier aan! De vraag is alleen of je je aangesproken voelt bij de opmerking ja of nee.
Ik las overigens bij hun gegevens dat de reviewers 31 waren daaromtrent, dus halverwege de jaren '80 Queen leren kennen leek me vrij onwaarschijnlijk.

Goh, het leek er toch echt op. En feitelijk doe je het nu weer. Nogmaals, goedkoop.

Het is prima hoor, dat je je aangesproken voelt als ik inderdaad schrijf "Niet iedereen is fanboy van Freddie Mercury met een constante herhaling van zetten in standpunten".

Nergens heb ik geschreven: "De buurman is fanboy van Freddie Mercury met een constante herhaling van zetten in standpunten". Ik zou niet durven. Dus lees nog eens goed.

Ik schrijf een algemene reactie op het werk (beoordelen) dat Lennert & RuudC bij alle albums van Queen hebben gedaan. Daarna wordt het een kwestie van "wie de schoen past...".

Paul Rodgers is een totaal andere frontman/ zanger dan Freddie.
Niet te vergelijken. Gelukkig deed ie ook niet zijn best om dat te doen.
Er is op dit album ook niet getracht om de hele Queengeschiedenis te herhalen om songs zodanig te verpakken.
Je hoort het vooral in de individualiteit van de uiterst herkenbare Taylor en May.
Over het gebruik van de naam Queen wil ik het niet eens meer hebben.
Objectief gezien hoor ik in ieder geval vrij matige songs.
Her en der kleine lichtpuntjes en dat Paul Rodgers een hele goede zanger is, horen we ook allemaal.

Ook met Freddie en Deekie was niet alles even sterk.

Wat mij betreft geen album dat volledig tot de Queen discografie behoort. Een volledig andere bandnaam of als gelegenheidsproject had tot andere inzichten geleid. Een Queen zonder Mercury is al vreemd maar ook nog zonder Deacon (die altijd op compositorisch gebied een grote inbreng heeft gehad) vind ik jammer en onnodig. Nu ga je onwillekeurig vergelijken met de oude periode.
Paul Rodgers vind ik 1 van de beste zangers binnen het rock genre, de beste man heeft een geweldige stem maar zijn bereik klinkt veel aangenamer in een blues/soul achtige setting. Taylor en May zijn grotendeels verantwoordelijk voor de nummers maar lijken zichzelf ook niet helemaal senang te voelen in deze combinatie. Time to Shine klinkt nog wel lekker, Cosmos Rockin is wat simpel van aard, Still Burnin' had zo op een soloplaat kunnen staan van Rodgers, Call Me en Some Things That Glitter maken echter weer geen enkele indruk op mij. Say It's Not True had natuurlijk gewoon gezongen moet worden door Rodgers. Wat ik overigens wel waardeer in deze schijf is dat het welbekende theatrale aspect waar Queen bekend om staat maar een geringe rol speelt, dat komt het 'spontane' in deze plaat wel ten goede. Rodgers liefhebbers zullen deze schijf vermoed ik eerder kunnen waarderen dan Queen fans. Voor mij toch nog wel een voldoende omdat ik een Rodgers adept ben. De bonustrack en tevens cover Runaway is trouwens een gedrocht van een nummer, hoe verzin je het om deze song te coveren.

Dit album is zo slecht nog niet. Het is ook geen super album.In ieder geval beter dan het gedrocht
Made in Heaven.

Made In Heaven een gedrocht? Ik vind het jammer dat je het zo ziet.
De overgebleven drie hebben met naar mijn idee met de beste bedoelingen de wens van hun betreurde frontman in vervulling doen gaan.
Met enig plak en knipwerk, maar dan nog hoor ik meer kwaliteit dan dit mislukte project.

+1

even een vraag: is dit niet hetzelfde concert / dvd als Queen + Paul Rodgers - Super Live In Japan (DVD, DVD-Video, NTSC, Multichannel) | Discogs
Alleen volgens mij staan er op Cosmos rocks 14 a 15 nummers op en op die van Japan wel 29 ?
Weet iemand of dit hetzelfde concert is?

aangezien deze cd/dvd maar 15 euro kost en de Japan dvd 75 euro

Volgens Wikipedia gaat het om een "best of" van dat optreden: Limited edition bonus DVD (Super Live in Japan – Highlights)

Lekker plaatje hoor...

Ik houd van Queen en van Paul Rodgers. Veel live-uitvoeringen van Queennummers met zang van Paul Rodgers pakken erg goed uit, zoals The Show Must Go On. Ik ben niet anti-Paul Rodgers en niet anti-Queen+Paul, zoals veel Queenfans wél zijn.

Maar dit album? Nee, het is net niet. De nummers stralen geen inspiratie uit en de teksten zijn pover. Er is potentie, er zijn een paar aardige momenten, het gitaarwerk van Brian May is geniaal zoals altijd, maar dit album had niet gemaakt hoeven worden. Ze hadden het achteraf gezien beter bij liveoptredens kunnen laten.

Wél vind ik het goed dat ze het in elk geval geprobeerd hebben, een album en niet alleen live optredens. Wetende dat er kritiek op zou komen van mensen die dit met Queen met Freddie gingen vergelijken, en van fans die vonden dat Queen post-Freddie niet zou mogen bestaan. Om dan toch dit album te maken, vergt lef. Dat kan ik waarderen, ook al pakt het niet goed uit. De chemistry die Queen en Paul Rodgers live hebben, hoor je nauwelijks op deze plaat.