Queen + Paul Rodgers - The Cosmos Rocks (2008)

Och ja, dan issie in goed gezelschap

Ik vind dat een goede bandnaam toch wel voor de hand lag: Good Company

Na enkele extra luisterbeurten ben ik bang dat je gelijk gaat krijgen. Het is een zouteloze collectie nummers die nergens eer doet aan de naam Queen. En door het gebruik van die naam leggen ze zelf de lat dus hoog. Alleen in de solo's van May hoor ik af en toe wat herkenbaars, maar als geheel is toch echt een grote teleurstelling.

Daarom heb ik 'm inderdaad ook gekocht. Helaas wordt het dus stofhappen voor deze cd als hekkensluiter in het Queen rijtje.
Halve * eraf.

Nu ga ik heiligschennis plegen, ik vind de stem van Paul R. beter als die van FM, puur om het feit dat ik van het soort stem van Paul Rodgers hou(rock vs theatraal).

Alhoewel ik moet zeggen dat ik tot 1979 een grote Queen fan ben geweest, heerlijke muziek en met name de rockers op de eerste 3 platen( Queen,Queen 2 en sheer heart attack)

Dat gevoel kwam weer een beetje terug in 1989 en 1991 met innuendo was ik terug op het oude nest, jammer dat toen het doek viel.

Wat er daar tussen is gemaakt, snel vergeten.

Nu moet ik zeggen dat ik deze cd(cosmos rocks) een jaartje geleden heb gekocht (uitverkoop)en nog niet heb beluisterd, mijn mening is gebaseerd op return of the champions.

Ga hem toch maar eens beluisteren.

Op Say It 's Not True na, staat er op Return Of The Champions niets wat er hier wel op staat.
Ik begrijp dan ook niet waar je je cijfer op baseert.
Een plaat beoordeel je toch eerst lijkt mij.

Ben het helemaal met bikkel2 eens. Je kunt een album wat je nog nooit gehoord hebt toch niet beoordelen?!

Als jij dat wel kan, kun je dan niet bij het eurovisie songfestival gaan werken. Hoeven we niet 3 avonden dat gejank aan te horen maar kun jij zo de punten geven.

Ben het zeker ook eens met Bikkel, maar aan de andere kant ook heel verstandig om het album niet te beluisteren ... maar laat de stem dan inderdaad achterwege...

En PR een betere stem dan Freddie? Het blijft smaak natuurlijk, maar dit is hetzelfde als beweren dat Britney Spears een betere zangeres is dan Barbra Streisand (of wie dan ook )

Ik baseer mijn cijfer op de stem van Paul Rodgers, die ik beter vind dan die van Freddie, ik baseer me op mijn eigen smaak, ik beweer helemaal niet dat ik de stem van Freddie niet goed vind , integendeel zelfs, die vind ik heel goed, maar de muziek van Bad. co past beter bij me dan de muziek van Queen, waar ik trouwens ook fan van ben.


Ik heb trouwens de cd beluisterd en die vind ik redelijk, niets meer en niets minder , de drie sterren blijven staan, dat ik hier op heb gereageerd kwam van de top 2000, Bad.co (feel like makin love, die trouwens ook op rotc staat),kwam op de radio voorbij en had net musicmeter op de pc vandaar!!!!

Tja, ik blijf het vreemd vinden als je een cijfer baseert op de stem van Paul Rodgers.
Dan vraag ik mij af hoe je uberhaupt albums beoordeelt.
'' Oh Paul Rodgers zingt, dus het is bij voorbaat al acceptabel.'' Zo werkt het volgens mij niet, maar goed.

Ik vind Paul Rodgers ook een geweldige zanger. Een topper in het rockgenre en met bovendien gezegend met een flink portie soul.
Beter dan Freddie Mercury ? Tja, het blijft een smaak kwestie natuurlijk, maar voor mij is Freddie als rockzanger/peformer eigenlijk onovertroffen.
Ik vind dan weer wel dat Rodgers de meeste Queensongs goed uitvoerde.

Deze plaat ? Snel vergeten.

Dit klinkt als Queen zonder bombast, theatraliteit of kitsch maar tevens als Queen zonder ideeën. Er wordt knap gemusiceerd en Paul Rodgers is een goede zanger maar de rock klinkt mij te vlak, te cliché, te standaard in de oren en er blijft nauwelijks wat hangen. Waar dat Queen in het verleden wel eens uit de bocht ging met haar experiment is dit vooral een veilig album geworden dat niet stoort maar ook niet boeit. Eigenlijk een album dat ondanks de publiciteit beter niet uitgebracht werd.

Je verwoord het prima Luc. Ik heb hetzelfde inzicht aangaande dit album. Ik vind het vrij obligaat allemaal. Het woord zielig ligt op het puntje van mijn tong.
Niet zozeer muzikaal, want musiceren kunnen ze zeker nog wel, maar songmatig is het echt heel mager.
Ik begrijp eigenlijk ook niet dat perfectionisten als deze mensen, dit aan het publiek hebben durven tonen. Onbegrijpelijk eigenlijk.

Sluit me daar volledig bij aan.

Als ik even heel kritisch mag zijn: sinds FM is overleden hebben Taylor en (vooral) May onophoudelijk geprobeerd om de aandacht vast te houden. OK, met Made In Heaven hadden ze nog enig recht van spreken, maar het slaat nergens op dat ze op dit wanproduct het Queen etiket geplakt hebben. Zielig, zoals Bikkel terecht opmerkt.

Wat een verschil met een band als Led Zeppelin. Ik moest hieraan denken toen ik hun huldiging in het Kennedy Center zag (aanrader). Als Queen enige controle hadden gehouden op het aantal totaal overbodige verzamelplaten, en niet bij iedere gelegenheid hadden geroepen dat ze drukker dan ooit zijn, dat de band zogenaamd 40 jaar bestaat (treurig), noem maar op, hadden ze nu dezelfde legendarische status gehad. Queen had hierin een voorbeeld moeten nemen aan artiesten als Zeppelin, Beatles, zelfs Abba. Weten wanneer je moet kappen.

Deze plaat is het dieptepunt.

Ja, je hebt volkomen gelijk. Ik begin zelfs een beetje te twijfelen aan de oprechtheid van May en Taylor, toch gasten die ik hoog heb zitten.
Is dit hele circus rondom de band Queen ook niet omdat de heren graag willen blijven acteren in grote stadions en levensgrote zalen? Gewoon voor de kick en geen afscheid kunnen en willen nemen ?
Gewoon meeliften op het succes wat de band ooit had en niet weten wanneer het tijd is om te stoppen.

May en Taylor hebben zeker bijgedragen aan het succes van Queen, geen twijfel daarover, maar dit is iets in stand houden wat er niet meer is.
Ik hoop ook dat het duo zich meer bezig gaat houden met zinnige releases ( gun de fans die de jaren 70 omarmen ook eens wat bijvoorbeeld) en laat het actieve Queen(?) zo zachtjes aan voor wat het is.

And no more musicals please... ik kan er niet meer tegen.

Ik heb een poging gedaan hiernaar te luisteren, maar na een nummer of 3 viel ik zowat in slaap, zo slap als dit is.

Een wat stuurloze en overbodige plaat.Rodgers is een prima zanger ,maar niet voor Queen.Hij mist de uitstraling om als blikvanger te fungeren voor de bombast die Queen zijn eigen gezicht geeft.Daarbij zijn de nummers op dit album ook niet echt memorabel.Het oogt allemaal wat flets en geforceerd.Daarbij werd natuurlijk ook de suggestie gewekt dat Mercury kon worden vergeten ,maar had men er kennelijk niet op gerekend dat Freddie in de harten van de fans was gesloten en dat Rodgers die status nog moest verdienen.Al met al een gemiste kans en dat is jammer want de heren hadden hun sporen afzonderlijk natuurlijk allang verdiend. 2 sterren

De stemverdeling die je vindt onder 'stemmen' is volstrekt uniek: elk balkje doet volop mee... volgens mij zitten er wel wat veel snel gegeven hate-stemmen tussen, maar ja: dat is juist hier weer verklaarbaar.

Ik geef toch gewoon 3,5***.

Ik beschouw dit als een 3,5*** ster voor een soloalbum voor Paul Rodgers, met medewerking van Roger Taylor en Bryan May.
Dat is een kwestie van het omzetten van een knop.

De grootste fout is geweest om dit Queen te noemen. Queen zou alleen nog kunnen, als May, Taylor en Deacon met z'n drieëen nog eens een album zouden maken.

Beschouw je dit album echter als een Paul Rodgers soloalbum, dan vind ik het alleszins verdienstelijk. Niet briljant, maar zeker ook geen onvoldoende.

Het gitaarwerk van May is ook helemaal niet slecht, er is weinig op aan te merken.
Het probleem is, dat Freddie M. toch teveel zijn stempel drukte op Queen albums om zijn overlijden nog enigszins te kunnen ondervangen.

Met de overgebleven drie leden die het uit hun tenen zouden moeten laten komen, zou het nog kunnen. Een rondje I'm in love with my car, '39 etc is in principe goed op een album van 40 minuten te krijgen. Maar dan moeten ze wel op dreef zijn.

Paul Rodgers is een vreemde eend in de bijt die terecht niet wordt geaccepteerd als opvolger van Freddie Mercury.

Daar deze plaat op afrekenen is daarom begrijpelijk maar m.i. niet terecht. Daarvoor heeft het bij tijd en wijle toch teveel aardige momenten.

Daarom: een solo-album van Paul Rodgers. Even opschuiven met de cd in je opbergkast: van Q naar R. Het zit dicht bij elkaar en het zal waarschijnlijk het enige album van Rodgers in je bezit zijn. Maar verder heel aardig te verteren.

aardige insteek musician, ik zal het eens proberen...

Onder wat voor naam dan ook........... Ik vind het echt niet goed genoeg. Zeker als je weet wat deze veteranen artistiek in huis hadden.

Mijn probleem met die insteek is dat ik Rodgers geen schim meer vind van de zanger die hij bij Free was. Ergens bij Bad Co's Straight Shooter is hij de weg kwijtgeraakt en heeft die nooit meer terug kunnen vinden .........

Je moet het natuurlijk wel afzetten tegen het feit dat dit een album is uit 2008 en dat van Paul Rodgers (en de heren van Queen) geen jaren '70 aanpak meer kan worden verwacht

Ik vind het ook echt klinken als Rodgers, May & Taylor in de wat meer moderne tijd. Zonder dat het verder van invloed hoeft te zijn op de beoordeling.

De muziekschrijvers van Bad Company/Free en Queen zijn natuurlijk ook niet dezelfde. Als Rodgers al de weg kwijt was (ik ken maar heel weinig van hem) dan heeft hij die hier onder leiding van May/Taylor weer redelijk gevonden. Zijn vocalen op zich zijn niet slecht. Hij is natuurlijk wel afhankelijk van wat er wordt aangedragen.

De enige Queen plaat die ik nooit heb durven kopen. Made in Heaven heb ik ook 15 jaar lang niet durven aanschaffen. Ach, ik zie wel.

Deze zou ik lekker laten liggen. Made in heaven is wel de moeite waard vind ik!

En na de zomer kan er nog een de kast in

Made in Heaven is een verzameling demo's, die ik nooit echt heb kunnen vatten.

Weet je waar ik bang voor ben, bij deze plaat? Dat Queen links en rechts allang is ingehaald door betere en frissere rockbandjes. Dat ik deze plaat luister en het zo ouderwets en stoffig vind klinken.

Ik zal alleen nooit een 1* score geven. Dat doe ik bij nazi-punk en absolute miskopen.

Verspil je geld niet Ozric. Het is genant.

Queen komt eind dit jaar met wat "nieuw" oud materiaal. Las ook ergens dat het Rainbow concert uit '74 uitgebracht gaat worden. Dat lijkt me een veel betere investering.

Het is echt niet goed.. en die 1 die ik heb gegeven is nog hoog (vind ik) Had t niet de naam Queen gedragen was het vast anders geweest, maar May en Taylor hebben hiermee echt de plank mis geslagen mijn inziens.

Dat vind ik toch wat apart. De muziek verandert niet door er een andere naam op te plakken.

Deels mee eens, maar als Brian May een solo plaat maakt, hoor ik wel de Queen sound in de gitaar, en daar geniet ik van, maar ik beoordeel m dan als Brian May album. Als je de naam Queen er op plakt, ga ik 'm als zodanig beluisteren, en dan mis ik al heel snel één heel duidelijke sound: de stem van Freddie, en daar gaat het toch echt heel erg mis.

Had dit album May, Taylor & Rodgers geheten, dan was het een totaal ander verhaal geworden. Dan nog had ik 't geen sterke plaat gevonden, maar is er wel een bepaalde lading vanaf, of praat ik echt onzin?

Tja, ik lees hier vaker dat verwachtingsmate bepalend is voor de beoordeling. Ik vind het raar dat deze plaat wellicht een 3 zou krijgen wanneer er alleen Paul Rodgers ofzo op de hoes zou staan en 1 omdat er Queen & Paul Rodgers (niet eens alleen Queen dus) opstaat.

Vind het prima hoor. Iedereen heeft zo zijn eigen criteria. Maar ik volg de redenering persoonlijk niet zo.