AC/DC - Black Ice (2008)

De broertjes Young moeten hier met hun spel het zaakje redden. Prima gitaarwerk houdt een fors aantal oerzwakke nummers net overeind. Niemand beoordeeld AC/DC op originaliteit, maar jongens, die titels..(Rock N Roll Train, She Likes Rock N Roll, Rock N Roll Dream, Rocking All the Way)..volgende keer iets beter je best doen.

nie te naief lochermano

ac/dc stoelt al vanaf het begin om allerlei rockcliches, ook in titels en muziek, tot zover geen enkel nieuws

willen we ook niet

we willen dat ac/dc doet waar ze goed in is en dat doen ze op deze plaat met verve

ok, iets creatievere titels dan:

bloodcells on the dancefloor, beer in my nose, brains with skills , Nietzsche's adopted son in law, why does a leaf fall down and splatters, etcetc

Joy doet een stukje Brusselmans..

er begint me zowaar te dagen dat enkele titels werkelijk brusselmans zijn

niets maar dan ook niets uit den mensch geest is origine

gene id welk boek meer trouwens

Echt AC/DC-titels.

Pure rock, zoals het in essentie hoort te zijn. Godzijdank zijn er nog bands die dat in deze tijd de wereld in slingeren ! Als liefhebber van het betere gitaarwerk kom ik hier helemaal aan m'n trekken. Ik was tot nu toe redelijk onbekend met het werk van AC/DC, maar ben aangenaam verrast. Ik ga zeker nog 's wat van vroegere werk proberen op te disselen...

Dit is AC/DC `s beste cd na Back in Black. Nummer 4 vind ik 10 keer niks, maar de rest is echt pure ROCK. En de songtitel`s? Tja...dat is nou AC/DC

Dan vergeet je toch zeker Highway To Hell!

Welnee, eerder Let There Be Rock, Powerage, Dirty Deeds en High Voltage.

Highway To Hell is 1 van de minderen uit de Bon Scott tijd.

Een andere en smeuigere sound met maar 3 echt goede nummers.

Deze vind ik ook na Back In black het beste AC/DC album met Brian Johnson Als Zanger.

Samen met de bovengenoemde 4 albums heb je de beste 6 studio albums van hun wel in huis denk ik.

Dus jullie vinden Bon Scott veel minder dan Brian Johnson?

nope

en al helemaal niet qua personality

al is die verdwaasde zeerover ook wel sympathiek

Vanwaar je dat haalt, snap ik niet. Ricardo zegt enkel dat Highway to Hell één van de minste is uit de Bon Scott-tijd, niet dat de Bon Scott-tijd minder is. Persoonlijk vind ik dat de stem van Brian wel krachtig is, maar na verloop van tijd wat kan gaan storen. Toch vind ik het goed dat hij tenminste niet probeerde om Bon te imiteren.

Ik vind de Bon Scott tijd een veel betere en romantischer tijd.

Hij zingt ook met zijn echte stem, zonder geforceerd stemgeluid.

AC/DC heeft echte hardrock back to basic en lekker rauw op de kaart gezet met Bon Scott als zanger.

Natuurlijk vind ik Highway To Hell ook een goed album, maar omdat de sound er wat gelikter op klinkt vind ik hem voor mij persoonlijk gewoon iets minder.

De eerste 4 met Bon Scott vind ik gewoon betere albums.

Met Let There Be Rock en vlak daarachter Powerage als onbetwist hoogtepunt.

Met Brian Als Zanger hebben ze verder op een goede manier op die periode voortgeborduurt.

Back In Black vind ik van die periode het beste album, met deze daar net achter.

Met Brian hebben ze ook een paar minder goede albums gemaakt vind ik: For Those About To Rock, Fly On The Wall en Blow Up Your Video. Al vind ik wel dat er ook op die albums nog 2 goede nummers staan.

Een miskoop is er met een AC/DC album dus niet bij.

Ik heb ze allemaal, maar draai de door mij genoemde 6 veruit het meest.

De live albums zijn ook geweldig en onmisbaar.

Al met al zou dit een waardige afsluiter van hun carriere zijn vind ik.

Anything Goes is nou net één van de beste nummers!

Maar hoe kan je Highway To Hell nu niet goed vinden? Het is juist de beste uit de Scott-tijd. Nuja doet er niet toe. Dit album is ook sterk

tja, hun album Flick off the switch ging aanvankelijk I like rock'n'roll heten. Dat zou pas erg geweest zijn.

Verder vind ik dit toch een meer dan behoorlijke plaat van AC/DC. Het begint vooral heel goed, die eerste vijf nummers zijn uitstekend. In Rock'n'roll train klinken ze bijna zoals in hun gouden jaren, Skies on fire heeft een pracht van een riff en Big jack is enorm aanstekelijk (wat een refrein!). Over Anything goes zijn de meningen bijzonder verdeeld, maar ik vind het wel geslaagd. Feit is natuurlijk dat dat nummer nix meer te maken heeft met hardrock, maar goed, als je je daarover kan zetten heeft het toch een hele leuke riff. War machine is weer zo'n goeie ouwe stamper die helaas wat kort is.

Na deze vijf tracks gaat het niveau wat naar beneden, zonder evenwel in te storten. Songs 6 t.e.m. 8 beklijven niet zoals de eerste vijf, maar zijn wel erg aangenaam om naar te luisteren zolang ze duren, en dan vooral Wheels, dat bij mij op een of andere manier origineler overkomt dan de andere twee.

Dan komen twee moeilijke gevallen. Decibel heeft wel een toffe riff en zo, maar vind ik toch iets te sober naar AC/DC-normen. Nu, nummers als Ride on zijn ook sober natuurlijk, maar dat is wel een ballad waardoor het veel beter werkt. Wat She likes rock'n'roll betreft, ben ik er ook nog niet helemaal uit. Het is weliswaar heel aanstekelijk, maar het klinkt ook niet echt als AC/DC. Het klinkt wel wat als een filler vind ik, maar goed.
Gelukkig wordt het hierna weer wat beter, met Stormy may day, waar vooral de intro bijzonder mooi is. Young slaagt erin om van in het begin heel veel sfeer te scheppen, en het nummer blijft van hoog niveau. Goeie zet dus van Angus om er eens een slidegitaar bij te halen. Maar opnieuw is het wat aan de korte kant.

Money made is ook de moeite: ook vrij atypisch AC/DC, maar hier voor mij wel zeker geslaagd. Hierna is het weer wat minder, met Rock'n'roll dream als dieptepunt op deze cd. Voor mij tenminste, want anderen vinden dit nummer het beste dat AC/DC uitgebracht heeft sinds hun prachtplaat Back in black. Nu ja, ik vind het veel te serieus voor een band als dit, maar de intro is wel weer heel goed. Na die 6 seconden is er niks meer aan. En dan bolt de plaat gezapig richting einde. Rocking all the way riep bij mij geen kritiek op, noch positief noch negatief. Het titelnummer wel: aanvankelijk komt de riff niet zo geslaagd over, maar na een paar luisterbeurten liep dat wel los.

Alles bij mekaar dus een tof plaatje dit, met genoeg hoogtepunten om de 15 euro die ik eraan gegeven heb te verantwoorden. De gouden jaren komen voorlopig nog niet terug, maar van de sombere periode die de eighties voor AC/DC waren zijn we ook ver verwijderd.

De vaste succesformule
Black ice vind ik de best van het album

Verlaagd met een half sterretje, misschien wel mijn meest overbodige aankoop ooit. Deze gaat de deur uit.

Oei, mi loco hermano, als deze al de deur uitgaat, moeten alle andere platen sedert Back in Black (behalve misschien The Razor's Edge) dan ook niet de deur uitgaan? Deze vind ik alleszins de meest consistente AC/DC-plaat sedert 1980, met een paar knallers en een hoop stevige nummers die de middenmoot van AC/DC-nummers zeker voorbijsteken (zeker de AC/DC-nummers met Brian Johnson). Als je deze al zo weinig geeft, hoe weinig krijgen Flick of the Switch of Fly on the Wall dan niet? Want in gelijk welk opzicht is Black Ice al superieur aan die 2, zonder enige twijfel. (Denk ik toch, en volgens mij ben ik niet de enige die er zo over denkt?)

Wordt met elke luisterbeurt beter. Ik zie niet waarom dit een miskoop zou zijn. Anything Goes vind ik een formidabele single.

Die twee heb ik nooit gehoord. Van de Brian Johnson-periode ken ik alleen Back In Black en the Razor's Edge. Die vind ik beide (met afstand) beter dan dit wanproduct, maar weer minder dan de Bon Scott-platen. Heb Black Ice vanochtend in de auto naar het werk weer een kans gegeven, maar ik vond het gros wederom om te janken.

Ik vind Black Ice ook niet horen tot de 5 beste uit de Johnson periode. Back in Black, For Those About to Rock, Flick of the Switch, Ballbreaker en Stiff Upper Lip zijn stuk voor stuk beter.

Dit is zeker geen miskoop. Op basis waarvan dan? Dit album staat bol van de pakkende lekker in het gehoor liggende songs. Brian is hier eindelijk weer eens erg goed van stem, en benaderd het niveau qua zang zowat van Back In Black. Ik vind dit album echt een verademing, en heel wat beter dan diverse andere late albums van andere rollator (hardrock) bands. Als dit album niet als AC/DC ten voeten uit klinkt, dan klinken de voorgaande 5 dat al helemaal niet.

Deze vind ik op Back In Black na de beste van AC/DC met Brian als zanger, daarna komt Flick Of The Switch, dan Stiff Upper Lip en dan Ballbreaker. The Razor's Edge vind ik ook erg goed nog. For Those About To Rock, Fly On The Wall en Blow Up Your Video vind ik gewoon mindere albums. Maar zelfs op die albums staan altijd nog wel een paar lekkere songs op. Geeft het niveau van AC/DC door de jaren heen maar even aan. Ik vind deze beter dan de door mij laatste 4 genoemde albums bijelkaar.

Deze plaat staat gewoon vol clichés er iets niets vernieuwends aan. Na een periode van heel wat nieuwe bands te leren kennen verlang je echt naar een nieuw geluid en vooruitgang, met deze plaat is het dus helemaal andersom, er is niets innoverend aan.

Bij AC/DC wil je helemaal niets vernieuwends horen, dat is nu juist net de kracht van AC/DC, je weet gewoon wat je te wachten staat. Op dit album allemaal lekkere en rockende songs zoals we dat uit het verleden gewend zijn van deze band. Dit is een prima album. Als je iets vernieuwends wilt horen dan zit je hier gewoon niet goed, en bij AC/DC in het bijzonder. Als je gewoon lekkere bluesy hardrock wilt horen, dan zit je met dit album zeker goed.

Dat AC/DC blijkbaar als enige band een vrijbrief heeft om zich altijd maar te herhalen, zonder dat je een wanklank van fans en critici hoort, deert me niet. Maar de herhalingen moeten dan wel goed zijn (lees: goede songs) en daar hebben ze naar mijn mening de kracht niet meer voor (tering, ik lijk gerard joling wel).

Nou ken ik van alle AC/DC-albums wel een aantal nummers, en enkele volledige albums. En ik begin zowaar het idee te krijgen dat ik dit het beste AC/DC-album vind!

Moe jij weten, ik vind dit wel een topalbum, zeker na 8 jaar wapenstilstand. Als ik eerst Fly On The Wall of Blow Up Your Video afspeel, en daarna deze. Dan is dit echt een verademing t.o.v die 2 albums zeker. En deze is ook nog een stuk beter dan de 3 voorgangers vind ik. Hoewel ik Ballbreaker wel erg leuke texten vind hebben.

Ieder moet voor zich weten wat zij/hij goed vind.

Ik denk dat ik dit, op Powerage en Let There Be Rock na, de lekkerste productie vind hebben. Ballbreaker en Stiff Upper Lip heb ik nog niet, trouwens.

Cd begint niet verkeerd, maar is uiteindelijk te lang.