Moby - Play (1999)

Ongelooflijk goed album, ik kan hem wel 3 keer achter elkaar luisteren zonder me te vervelen.

Echt een aanrader.

Mijn associaties zijn eigenlijk redelijk vaak Massive Attack en bij vlagen ook Blur then tijde van 13. (Een nummer als Trailer Park daarop bijvoorbeeld.)

Een goed album met een paar ontzettend sterke nummers.
Procelain, Why does my heart feels so bad, Everloving en Natural Blues. Allemaal erg goed. De rust die de nummers hebben spreken mij echt ontzettend aan. Het zachte gemompel in Everloving en de welkbekende intro van Porcelain geven je het bekende gevoel, wat Moby je altijd geeft. Maar het allermooiste nummer blijft voor mij toch wel Natural Blues. De vocals van Vera Hall(klopt dat?) ondersteund door het muzikale talent van Moby maken dat nummer tot een muzikaal hoogstandje. De opbouwende intro opgevolgd door de herhalende haast onverstaanbare teksten met een ontzettend sterke beat eronder: werkelijk prachtig.

Wat een geweldig album! Why Does My Heart Feel So Bad is geweldig, Porcelain, Find My Baby en Southside doen daar amper voor onder. Jammer dat hij er naar mijn mening een paar opvullers bij heeft gestopt, maar toch zeker het beste album van Moby!

Leuke nummers, de wat snellere (Honey), tot de wat rustigere nummers. Moby beheerst duidelijk verschillende genres, op een goed niveau.

Why Does My Heart is zo'n mooi nummer, hele mooie FX effecten ook door het hele nummer heen. Samen met Porcelain steekt die er echt bovenuit. Alle andere nummers zijn gewoon lekker om naar te luisteren, maar meestal wel echt achtergrondmuziek. Heel sterk album, absoluut de beste Moby

Fantastisch album, met een heerlijk pure, organisch aanvoelende sound. Hoogtepunten opsommen is onbegonnen werk.

Onbegrijpelijk lage score!

Tja, in 1999 vond ik dit echt een overdonderend album.
Anno 2010 klinkt het album als geheel toch minder spannend.
Ik ga van 5/5 naar 4/5. Toch een mooie score.

Redelijk album maar wat mij betreft springt het er niet zo uit als de waardering en top 250 positie doen vermoeden. Ik heb het gevoel dat Moby hier zichzelf wat kopieert en in herhaling valt.

Uiteraard is dit Moby op zijn allerbest. Daarna werd het stilaan minder hoor. 18 is nog een goed gelukte doorslag van dit album, maar daarna hoefde hij niet meer voor me;
Begrijp de relatief lage gemiddelde score voor dit topalbum ook niet erg. Kijk maar wat de betaalde pers hiervan dacht, en terecht!

Beste Moby album EVER !

Prima cd hoor, maar op een of andere manier kan de muziek van Moby me niet al te lang boeien. 18 nummers is dan ook aardig aand e lange kant. Bovendien vind ik het 2e gedeelte duidelijk minder.

Goede cd, maar ik vind dat elk nummer hetzelfde is opgebouwd. Smaple, drum erbij, bass + gitaar, Climax, einde...
De eerste twee zijn mijn favorieten van Play

Wat een lekker album blijft dit toch met echt zeker 5 kneiters van hits.
Heeft bij mij een diepe indruk achtergelaten toen ik het voor de eerste paar keer hoorde.
Nog steeds hoor ik dit graag terug.
Daarna werd het inderdaad wel wat minder, helaas.

Wat mij betreft werd het hier vooral al minder. De Moby van voor Play was een lekker recalcitrant mannetje die niet wist wat hij wilde en daarom maar alles deed. Sfeervolle club, rock,ambient, bloedcommerciele rave en nog veel meer. Soms met geweldige resultaten, vaak ook niet, maar altijd verrassend. Deze van vaak nogal kitscherige samples voorziene oude folk en bluessamples, uitgezocht uit de Lomax-opnames (afgewisseld met Moby-originals in dezelfde stijl) vind ik vooral makkelijk, vlak en saai. En als er dan ineens af en toe iets heel anders voorbij komt (Bodyrock) is dat veel minder goed dan veel ouder spul van Moby. Verbazingwekkend groot succes, dat wel. Heb het in 1999 nog wel even veel gedraaid, maar het ging me vrij snel vervelen en de tand des tijds en mijn eigen smaak deden de rest. Het merendeel van dit album vind ik nu strontvervelend.

Na Play kwam het nooit meer goed en doofde de carriere van Moby na nog meer grotendeels slaapverwekkende muziek, langzaam uit.

Wat een geweldig album! Ik was eerst wat bang om teleurgesteld te worden, maar dit was niet zo. De betere nummers zijn nog altijd de drie hits (Porcelain, Why Does My Heart Feel So Bad? en Natural Blues) op dit album, maar de rest is ook prima verteerbaar. Wat wel wat jammer is de duur van dit album. Op een gegeven moment begon het me wat lang te duren.

Dit is absoluut een van de beste albums in het Downtempo/Chillout genre. Ik kreeg deze destijds in 1999 van de Sint. Sindsdien vind ik Play alleen maar beter geworden. Er is veel afwisseling tussen de nummers, de volgorde van liedjes op het album is goed over nagedacht. Dat maakt Play een van de weinige albums die ik vrijwel altijd helemaal afluister van begin tot eind.

De stijl van Moby hier is lastig te omschrijven. Grotendeels is het Downtempo met het gebruik van samples en soms wordt een en ander aangedikt met piano en strijkers.

Soms komt er ineens een raar nummer binnenvallen zoals Machete, welke overigens wél erg goed gelukt is. Het ontpopt zich langzaam tot een gestrest en krankzinnig lied.

Honey is een van de meest vreemde nummers die ik ooit heb gehoord. Vooral vanwege de onlogische entrees in de maat van de instrumentatie, terwijl het gewoon vierkwartsmaat is. De samples in het nummer zijn ook uiterst lelijk. Oftewel: een interessant maar onaangenaam lied om naar te luisteren.

Ook Natural Blues is voorzien van een uiterst lelijke zang- sample, ware het niet dat dit nummer halverwege een prachtige climax heeft.

Waar Moby voor wat mij betreft het best in geslaagd is zijn de rustige nummers met piano, gitaar en strijkersondersteuning (met name nr. 3 & 4). Het contrast tussen de sfeer in deze twee nummers is toch heel groot. Porcelain straalt een soort warmte, tevredenheid en genot uit. Why Does My Heart Feel So Bad? is weer een uiterst droevig nummer. Bekijk de cartoon videoclip maar eens op het internet.

Highlights: Porcelain, Why Does My Heart Feel So Bad?, Rushing, Natural Blues & Machete.
Maar hier had ik er nog wel meer bij kunnen zetten.

Doet het altijd goed, een briljant album!

Vind dit een erg goed Album van Moby, rest van de albums spreken mij niet zo aan. misschien nog wat extra luisterbeurten gunnen. Honey voor mij wel het beste nummer van het album!

Veel leuke nummers, niet grensverleggend. Aan het einde een paar suffe kabbelnummers. Deze plaat was in de jaren 90 alomtegenwoordig, populair bij mensen die één cd per jaar kochten (andere offenders: Manu Chao, Norah Jones, Alanis Morisette, Buena Vista...)

Ontdekt toen ik 18 jaar was. Dit was de plaat die ik opzette na een nachtje stappen, om vijf uur 's nachts met de ramen open om toch maar die plakkerige hitte uit de slaapkamer te jagen. Op de achtergrond zoemde altijd wel een mug. Moby brengt hier een variatie van ambient (Inside), soul (Find My Baby), techno (Machete), rock (Bodyrock) en atypische pop. Een veelvuldigheid aan stijlen die in principe meer botsen dan ze samengaan, maar hij maakt er een mooi synergetisch geheel van. Leker zwoel, warm en met poëtische teksten - bijna oneliners - die weken door je hoofd spoken. Moby heeft veel dingen vanuit het gevoel gemaakt, maar dit is misschien wel zijn meest melancholische werk, met nummers die erg avontuurlijk aandoen en andere nummers waar de eenzaamheid en ontreddering vanaf druipen.

Porecelain is wel een pareltje, de rest is een beetje saai na verloop van tijd

Het is inmiddels al een jaartje geleden dat ik er nog naar heb zitten luisteren, maar nu ik dat wel weer gedaan heb moet ik terug mijn mening bijschaven. Het blijft een aardige plaat, maar als je het inmiddels al hebt gehoord dan verrast deze plaat weinig en is de magie blijkbaar verdwenen. De hits blijven wel geweldig, die zijn dan wel meer tijdsbestendig, maar de rest zwakt af.

Deze afwisseling beschouw ik als het grote minpunt. Van de droevige rustige nummers kan ik nog altijd enorm genieten. Neem een Porcelain, Everloving of Inside, prachtig. Maar de lekkere trance waar je dan in raakt wordt telkens robuust verstoord door snelle drukke nummers, welke ook kwalitatief een heel stuk minder zijn overigens. Erg jammer.

Bevat zeker 12 geweldige nummers. Heerlijk.

My Weakness
Hoorde dit nummer voor het eerst toen ik dit album opzette om te gaan slapen. Iets waar ik dus absoluut geen spijt van heb gehad! Onderschat nummer.

Play is wat mij betreft een leuk album, maar niet meer dan dat. Ik tel zo'n elf goede nummers, en zeker drie á vier beduidend mindere. De goede nummers zijn dus wel in de meerderheid, maar het album duurt te lang en kent geen constant hoog genoeg niveau voor een hogere waardering. Daar moet ik wel bij zeggen dat ik ook weinig binding heb met de nummers, ik kan me wel heel goed voorstellen dat omdat de nummers zo catchy zijn, je ze blijft associëren met prettige herinneringen. Daarvoor ken ik het album in ieder geval nog niet lang genoeg.

Weer eens beluisterd, en dit is nog steeds, na vijftien jaar, een topalbum.
Er zit sfeer in, definieert een stijlvorm, en bevat bovendien veel goed gemaakte nummers.
Natuurlijk kan het wat gedateerd klinken, voor de jeugdigen onder ons, maar dat geldt vaak voor mijlpalen in de popmuziek. Bij dit album hoor ik meer dan alleen "nieuwe" fratsen, en het vormt wel degelijk een geheel.

Te saai voor woorden. Ik kan mij voorstellen dat dit mensen aantrekt/raakt, maar in mijn geval slaat hij volledig de plank mis. Alleen Porcelain is geweldig! Maar dat is ook meer een buitenbeetje op dit album.

Eigenlijk moet ik bij Play vooral aan The Blues Brothers film denken.
James Brown als priester die Gospel met de nodige Soul weet te brengen.
Wetende dat Moby best wel een fanatiek Christen is, zou dit zo zijn heilige mis kunnen zijn geweest.
Een gezegend huwelijk tussen verschillende muzikale stijlen, met die kleine kale veganist in rol van ceremoniemeester.

zeer leuk album om een louche-mix van te maken !
absolute klassieker en zijn tijd vooruit...aan de andere kant ook wel veilig....3,5 ster.
als je uitgedund hebt: 4,5 ster