Marillion - Happiness Is the Road (2008)

Dat geconstateerd hebbende valt het mij op dat er van de lage waarderingen nergens een bijbehorende review staat, dus ook geen onderbouwing. Voor die van de hogere waarderingen wel.

Ik vind 5* sterren ook wat overdreven.
Hoe kan je nu al binnen een paar maanden deze als zo belangrijk bestempelen.
Deze plaat roept dan toch amper herinneringen op, oid.

Mijn 4,5 zal in de loop der tijd ook wel zakken.

Een stem zou dan ook verplicht vergezeld moeten gaan van een onderbouwing. Met dit soort ''grappenmakerij'' krijgt men een compleet fout beeld van de werkelijkheid.

De eerste cd is duidelijk beter te pruimen dan de tweede vind ik nog steeds. Het blijft muzikaal een wat onbestemd karakter houden deze laatste Marillion.

Dan zou iedereen evenveel (of zelfs meer) berichten moeten geplaatst hebbed, dan ratings.
Volgens mij, is dat nog geen enkele maal voorgekomen.
En vooral door de fucntie 'genereel stemtabel', zijn ratings sneller geplaatsts dan berichten.

Ach ja, het is in de praktijk ook moeilijk te realiseren. Maar als iemand niks aan een album vindt, vertel dan meteen even waarom, das wel zo verhelderend.

Al loopt dat soms, hier, weleens op ruzie uit.
Het is een beetje taboe om een top250 album niet goed te vinden (welk genre dan ook).

Dat is niet alleen hier Kingsnake

No# 23 beste plaat van 2008 volgens MuMe.

Alles wat hierboven staat ken ik niet eens (allen Coldplay, maar dat vind ik k*t)

Het is heel logisch dat slechte scores minder onderbouwing kennen. Je gaat een CD niet in detail ontleden als deze je niets doet, kortom als je het gewoon maar matigjes vindt. En als je een CD goed vindt zul je constant willen uitleggen wat je er goed aan vindt. De hoeveelheid tekst zegt niets over de geldigheid van een oordeel. Sterker nog, alle oordelen zijn geldig, natuurlijk, je hoeft het er alleen niet mee eens te zijn.

Ik denk dat het minstens zo informatief is te weten waarom een cd zo ''slecht'' is als ''goed''. Iets kritiekloos afschieten is toch wel bijzonder goedkoop. Als het je niet raakt laat het dan gewoon links liggen zou ik zeggen. Blijkbaar is dat niet het geval voor degenen bij wie een cd zo laag scoort omdat ie irriteert, verveelt of niet goed valt en daardoor dus toch emoties oproept die voor uitleg vatbaar zijn. Welk een wonderbaarlijke en onvoorspelbare uitwerking kan muziek toch hebben.

:Y

Tevens schijnen er gebruikers te zijn die Marillion (en andere bands) uit principe op een 0,5 tracteren. Zo hier ook. Al is het nog zo kinderachtig, mij boeit het niet, m.i. is deze site allang niet meer geloofwaardig qua stemmen. Dat is nou eenmaal niet te vermijden op sites die het gehele muzikale spectrum omvatten.

Je moet inderdaad met je eigen subjectieve bril naar kijken, dan kun je er in elk geval nog muziek uitfilteren die je nog niet kent en voor jou waarschijnlijk wel interessant is.

Dat heb ik dus gedaan bij Nursery Crime van Genesis.
Werd me niet echt in dank afgenomen, blijkens de berichtren na mij

En ik bleek er als enige zo over te denken, van degenen die er een commentaar achtergelaten hadden.
De anderen waren allemaal heel erg positief.
Dus ja het klopt wel heel erg vaak dat mensen die een album niets aan vinden (of wat ik afkeur puur 0,5* geven als tegenstem) meestal geen reden vermelden.

Uitleggen waarom je iets niks vindt is soms erg moeilijk. Neem nou deze van Marillion. In vele opzichten is het kwalitiatief beter dan het werk met Fish. Je kunt duidelijk horen dat deze band gegroeid is, ook de stem van Hogarth is qua bereik en timbre indrukwekkender dan die van Fish. De teksten zijn transparant vergeleken met het 'oude werk', de productie is subliem en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar het pàkt me niet. Heel simpel. Maar vraag me niet waarom.

Die lijst hier en op het filmforum helemaal neem ik niet serieus.
Op moviemeter is het helemaal treurig.

Dat probleem heb ik ook met dit album. Ik hou zeker van de muziek van Marillion en het maakt niet uit of dat met Fish of Hogarth is. Dit album is me allemaal wat te slapjes en geforceerd vrolijk, zo ervaar ik het. Het lukt me ook niet om de hele plaat in een keer te luisteren, terwijl ik dat bij bijvoorbeeld Marbles wel had. Deze plaat is zeker nog wel van een goed niveau en zal hem zeker nog wel een kans geven, maar zal nu eerst Marbles er maar eens in gooien

vrolijk? Dat heb ik nog niet eerder van iemand vernomen.

Ja ik heb nog niet erg goed op de tekst gelet, maar als ik de hele tijd achter elkaar de tekst 'happiness is the road' hoor krijg ik kromme tenen.. Ik zal de volgende keer dat ik luister wat beter op de teksten letten, misschien dat ik mijn mening dan bijstel

Veel hoge waarderingen.. tot nu toe vind ik het wat slapjes...

In tegenstelling tot velen vind ik Half Empty/Half Full Jam wel een goed nummer.
Wat een brok heerlijke energie plots op het eind van cd1 (Essence).

Ja...tot nu toe (gelet op een aantal luisterbeurten) kan ik daarin meegaan. Het album raakt mij nog steeds niet.

Dit is toch echt wel een hele mooie plaat van Marrilion. De sfeer begint al goed met 'Dreamy street' met daarachteraan 'This train is my life' ook een prachtig nummer. Deze hele cd is gewoon top!
'The hard shoulder' moet je zowiezo ook beluisteren als je deze plaat mooi vindt.

4,5

Zit pas in mijn eerste luisterbeurt, dus ben eigenlijk nog erg voor mijn beurt aan het spreken. Maar vooralsnog klinkt het allemaal mooi, zoals ik van de heren gewend ben maar pakt het me nog niet.
Het titelnummer had door bovenstaande reacties waarschijnlijk een te hoge verwachting bij me opgeroepen, want dat valt me tegen.

Maar zoals eerder gezegd ben eigenlijk nog voor mijn beurt aan het spreken, dus zoals Arnold ooit zei: I'll be back !

I'll Be Back !!

Ik ben sinds 82 een marillion volger,dit is geen meesterwerk alias alle 4 de albums met fish,en brave,marbles en aos..helaas fans

Niet zo goed als Marbles en Brave, dat klopt.
De drie platen met Fish na het debuut zijn onevenaarbaar, klopt.

Maar het debuut en Afraid of Sunlight halen het niet bij dit pseudo-messterwerk. Sorry Juventino.

Interressante stelling daar waar ik Afraid of Sunlight erg goed vind. Ik denk wel dat deze laatste Marillion zich wat moeilijker prijsgeeft en meer verkennende luisterbeurten nodig heeft. Of de plaat dan ook een langere houdbaarheid gaat hebben zal de tijd voor mij in ieder geval nog moeten uitwijzen.

Maar weer eens draaien, dit plaatje.
Ben dit album eigenlijk weer helemaal vergeten.
Dat zegt ook weer iets....

Nou, hier is het niet anders. Het zal best aan mij liggen, maar ik vind Marillion nogal de vage kant op gaan de laatste tijd. Ik denk dat ik Radiation, Marillion.com, Somewhere Else en deze laatste miskleun maar uit de collectie ga gooien. Met name die albums doen me weinig tot niks meer. Ik heb ook geen zin nog langer interessant te doen en goed te praten wat me nooit heeft aangesproken. De rest is dik in orde wat mij betreft. Het wordt weer hoog tijd voor een nieuwe Season's End, Brave of Marbles en ik denk/hoop dat de heren dat zelf ook nog wel eens in gaan zien.