Snow Patrol - A Hundred Million Suns (2008)

Kort, krachtig en voor mijn gevoel helemaal waar.

Dit is mijn enige cd van Snow Patrol, geef ik toe, en toevallig in handen gekregen. Het voordeel is dat ik het dan nog vrij onbevangen kan en wil beoordelen, zonder het af te kunnen zetten tegen ander werk van deze band.

Als dit waar zou zijn


trek ik mij daar meestal toch maar niets van aan, dat is ook maar het beste om te doen. Ik geloof het ook niet zo, als ik de meeste commentaren lees. Aan de andere kant vind ik een gemiddelde van 3,58 voor deze prima cd wel wat aan de lage kant.

Met de winden meewaaien mag natuurlijk nooit een argument zijn voor een bepaalde score. Zo ben ik het ook met je eens musician dat 3,58 aan de lage kant is. Natuurlijk klinkt het allemaal wat gepolijst en liggen de meeste nummers lekker makkelijk in het gehoor, de composities zitten sterk in elkaar, de dynamiek viert hoogtij en de nummers 1,3,5 en 11 behoren tot het mooiste dat de band gemaakt heeft.



Eens! 4.0.

Ik begin Lifeboats en Golden Floor steeds beter te vinden

'Crack the shutters' en 'The Planet between us' zijn geweldig mooie nummers, maar dit is toch wel het minst goede album van The Snow Patrol die ik in mijn platenkast heb staan.

Fijne groeplaat. De eerste luisterbeurt viel mij wat tegen, maar het wordt steeds beter.
Lekker gevarieerd en de irritatie die ik bij de zang had, verdwijnt.
Score zou in de toekomst nog wel eens hoger uit kunnen vallen.

Fijn album voor rond de herfst en ook nog wel deze tijd van het jaar. Ik werd niet van begin tot eind weggeblazen, maar dat hoeft ook niet. De eerste drie nummers zijn gelijk erg sterk. Take Back the City is zelfs het eerste nummer van Snow Patrol dat ik me kan herinneren. Het bleek een fijn visitekaartje en zal waarschijnlijk altijd één van mijn favoriete nummers van de band blijven. Ik kan moeilijk uitleggen waarom, want ik weet dat het vrij 'rechttoe rechtaan' poprock is, maar de sfeer van dat nummer heb ik altijd geweldig gevonden. Schoonheid in eenvoud en gewoon een fijne meezinger.

Na dat nummer kakt het voor mijn gevoel een beetje in, maar vanaf The Planets Bend Between Us wordt de stijgende lijn weer verder doorgezet en vastgehouden. Het eindnummer is mij persoonlijk wat aan de (te) lange kant om echt blijvend indruk te maken, maar het maakt het album niet minder de moeite waard. Vond deze als geheel zelfs nog wat beter dan Eyes Open.

4*

Hoe cheesy en zoet ook, crack the shutters blijft wonderschoon zeg jeez

Take back the city is wel een sterke track. Maar bij mij is Snow Patrol bij lange na niet interessant genoeg om een heel album lang naar te luisteren en voor elke toptrack zijn er 3 kutnummers (zoals Crack the shutters, sorry bovenbuurman), dan is het veiliger om hun greatest hits album erbij te pakken.

Snow Patrol, de Britse band die zich eind jaren negentig vormde, heeft door de jaren heen een reputatie opgebouwd als een van de meest consistente leveranciers van melodische rock. Hun album "A Hundred Million Suns" uit 2008 bevestigt deze status met een verzameling nummers die varieert van introspectief tot bombastisch. Dit album laat de diversiteit van de band zien, zowel in muzikaliteit als in emotie.

Het album opent krachtig met "If There's a Rocket Tie Me to It". Deze song biedt een prachtige melodie die je meteen meeneemt, versterkt door een stevig en meeslepend refrein dat nog lang in je hoofd blijft hangen. Het is een perfecte opwarmer die je doet verlangen naar meer.

"Crack the Shutters" volgt en biedt een net zo fijne melodieuze ervaring. De song straalt warmte uit en de vocalen van Gary Lightbody zijn hier op hun best. Dit nummer voelt als een uitnodigende knuffel op een koude winterdag.

"Take Back the City" brengt een energieke sfeer, ondanks de ietwat voorspelbare "Ow woh woh"-interjecties. Het nummer is een ode aan stedelijke ervaringen en straalt een opzwepende energie uit die je bijna laat dansen."Lifeboats" verlaagt het tempo enigszins, maar blijft een prima track. Het nummer biedt een rustpunt en laat de luisteraar ademen, terwijl het toch een onderliggende spanning behoudt. Met "Golden Floor" komen we bij een track die een beetje uit de toon valt. De song lijkt niet helemaal in de flow van het album te passen, waardoor het lastig is om er volledig in op te gaan.

Gelukkig brengt "Please Just Take These Photos from My Hands" het tempo terug omhoog. Dit nummer zit vol spanning en energie, wat zorgt voor een hernieuwde betrokkenheid van de luisteraar. "Set Down Your Glass" valt helaas wat tegen. De song is te zoet en mist de scherpte die andere nummers wel hebben, wat het minder aantrekkelijk maakt.

"The Planets Bend Between Us" keert terug naar een langzamer tempo, maar doet dit op een fraaie manier. De song is teder en emotioneel, met een diepte die je raakt. "Engines" biedt een opzwepende melodie die perfect de balans houdt tussen energie en emotie. Het is een track die je met gemak opnieuw zou willen beluisteren.

"Disaster Button" is een echt Snow Patrol-nummer. Het heeft die kenmerkende sound die de band groot heeft gemaakt, met krachtige instrumentatie en een pakkend refrein. Het album sluit af met het indrukwekkende drieluik "The Lightning Strike: What If the Storm Ends? / The Sunlight Through the Flags / Daybreak". Dit meesterwerk neemt je mee op een muzikale reis die de perfecte afsluiting vormt van een fijn album.

Al met al is "A Hundred Million Suns" een prachtig samengesteld album dat de veelzijdigheid en het talent van Snow Patrol benadrukt. Van meeslepende melodieën tot introspectieve teksten, dit album biedt een rijke luisterervaring die zowel fans als nieuwe luisteraars zal bekoren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl