The Cure - 4:13 Dream (2008)

Laat ik voorop stellen dat deze nieuwe release me geen donder kon schelen ook al bezit ik alle studio-albums van The Cure en was ik er in de jaren '80 een groot liefhebber van (met dank aan een toenmalige vriend die er idolaat van was).
Toch wilde de completist in mij dit uiteraard horen en komt het sowieso naast hun titelloze album uit 2004 te staan.
Dan toch blijft er ook een stukje nieuwsgierigheid over: lukt het ze om me aangenaam te verrassen of niet?
Opener Underneath the Stars heeft iets majestueus zoals Plainsong dat ook wel heeft. Uiteraard is het nog veel te vroeg om te zeggen of dit nummer die vergelijking doorstaat maar toch kan ik wel zeggen dat het dat 'natuurlijk' niet doet. Maar echt eerlijk is het niet gezien het feit ik dat nummer grandioos vind en alles wat daarmee vergeleken wordt veeg ik toch wel van tafel zonder enig pardon.
Feit is wel dat ik iets proef dat me aanstaat: er is wat magie aanwezig en dat vind ik al heel wat.
The Only One laat horen dat The Cure ook prima popnummers kan schrijven. Ik weet dat het vloeken in de vleermuizengrot is maar ik ben altijd dol op de vrolijker nummers van dit gezelschap. Niet alles, en de donkerder nummers staan ook in hoog aanzien bij mij, maar ik ben wel één van de weinige die dit soort popnummers echt heerlijk vind. Een happy Smith vind ik ook een fijne Smith.
The Reasons Why heeft een ruw gitaarrandje met het typische Cure-sausje. Hierdoor blijft het nummer redelijk poppy en catchy maar weet het me minder te overtuigen dan The Only One. Maar hoe dan ook is het best pakkend en verveelt het me niet, wat veel nummers op de laatste albums wel deden.
Freakshow was even wennen toen ik dat voor het eerst hoorde en het gekke is dat ik het bij 1 luisterbeurt hield. Dit wilde ik in de juiste context beluisteren: het hele album dus. Het pas moeiteloos in het rijtje nummers dat tot nu toe te horen zijn geweest. Ook dit nummer valt in de categorie 'luchtiger werk' en zal ongetwijfeld niet door alle liefhebbers gewaardeerd worden.
Sirensong is een nummer uit de categorie Pictures of You. Het heeft een relaxed sfeertje en ik vind het schitterend; schitterend in eenvoud. Hier moet je niet te veel woorden aan vuil maken, hier moet je je gewoon door laten bedwelmen. Persoonlijk favorietje durf ik wel te stellen.
Wat in sprookjes gebeurt is niet echt maar misschien dat dit niet op gaat voor The Real Snow White. Het heeft een wat ruigere gitaargroove maar ook hier hoor ik niet het kenmerkende donkere in terug. Wel de ijselijke gilletjes van Robert Smith en als ik die hoor is dat toch wel een beetje een thuiskom-gevoel.
The Hungry Ghost doet me denken aan nummers van het Bloodflowers album en gelijk heb ik er al veel minder mee. Het blijft (nog) niet echt hangen en het jengelt mij vooralsnog iets te veel door.
Switch doet me dan weer wel gelijk opveren door het opvallende gitaar-intro en de manische drums. Zo jengelig als het vorige nummer doorzaagde zo gedreven jakkert dit nummer voort.
The Perfect Boy heeft een mooie opbouw en omvat een triestig gevoel waar ik mezelf heerlijk in kan onderdompelen. Prachtig zoals dat hier verpakt wordt in een ruime 3 minuten. Die tijden vallen me overigens toch al op: nergens gaat het overdreven lang door en houden de mannen alles kort en krachtig.
This. Here and Now. With You is een momentje waarop ik weer wat terugzak op de bank. Niet onaardig maar ook niet een nummer waar ik heel erg wild van kan worden. Wel mooie gitaarpartijen, dat zeker, en prima zang. Het wordt vast nog wel wat op langere termijn denk ik.
Sleep When I'm Dead doet me denken aan het werk van The Mission. Het schijnt afkomstig te zijn uit The Head on the Door-periode en laat dat nu net een zeer favoriet album van mij zijn.
Dit nummer behoort zeker ook tot één van mijn favorieten van dit album. Het oude vuur laait duidelijk weer op op dit 4:13 Dream. Okee, misschien wat overtrokken maar het komt wat mij betreft toch wel heel dicht in de buurt en daar dragen dit soort nummers ook aan bij.
The Scream is het meest opvallende nummer op deze cd. Het is duidelijk experimenteler en bevat een paar flinke gitaar-uitspattingen.
Smith krijst hier de longen uit zijn lijf. Niet 100% geslaagd bij eerste beluistering, maar zeker niet verkeerd na herbeluistering en dan blijkt het een groeiertje.
Afsluiter It's Over is qua titel natuurlijk goed op zijn plek. Furieus kolkt en draait dit nummer door en door.Het heeft een energieke drive en dat kan ik eigenlijk wel van het album in zijn geheel zeggen.
Het onverwachte is dan toch geschied: The Cure kan zich weer verheugen in mijn aandacht. Na een aantal magere albums is dit een grote sprong voorwaarts (of terug in de tijd zo u wilt).
Ik vind het een zeer geslaagd album en zal hier nog wel een tijdje flink van gaan genieten denk ik zo.
Welkom terug mannen!

Dit album begint behoorlijk hoopvol met Underneath the Stars, dat me enigszins doet denken aan de betere nummers van het album Wish. Daarna komt met The Only One een ripp-off van hun eigen nummer High (ook van Wish), dat me ook nooit geboeid heeft, maar leuk voor de huppel-Cure liefhebbers, die er nou eenmaal ook zijn.
The Reasons Why.... ik merk dat The Cure me wat begint te vervelen. Ik vind RS's zang meer op gekrijs lijken dan vroeger, het zachte in zijn stem vind ik niet meer terug en ik mis de synths, het trage donkere, de sfeer, het dromerige, eigenlijk alles wat The Cure voor mij altijd zo bijzonder maakte. Freakshow vind ik zelfs ronduit irritant.
Sirensong gaat nog wel, een klein liedje met een akkoordenreeksje dat je bijna als vanzelf heen weer doet wiegen op je stoel.
The Real Snow White is opnieuw niet wat ik graag zou horen (want uiteraard ligt daar het probleem).
The Hungry Ghost brengt me op een punt dat ik eigenlijk alleen maar doorluister omdat ik het album wil horen en een kans wil geven. The Cure is door het ontbreken van de sferen van weleer meer en meer een gewoon indie rockbandje geworden. Hetgeen ze doen doen ze wel goed, maar het is gewoon een andere stijl dan destijds.
Nu ik bezig ben met de 2de luisterbeurt heb ik weinig zin om hem nog helemaal af te luisteren. Azra's favoriet Scream geef ik nog wat speciale aandacht. Heeft inderdaad wel een ouderwets donker sfeertje en klinkt behoorlijk dramatisch, een van de sterkste nummers van het album ondanks het gekrijs van RS, dat hier dan toch wel weer gepast klinkt. Ook de afsluiter brengt nog wat positiefs en spat toch aardig van het doek af beetje a la The Kiss (van Kiss Me (3x) ). Ze kunnen het ook wel, maar ze zouden EP'tjes uit moeten brengen met 3 nummers erop, in dit geval track 1, 12 en 13 op een EP en de rest bewaren voor de deluxe edition van dit album waarvan de releasedatum rond 2028 gepland staat.

Tsja, aan de ene kant begrijp ik de reacties van sommigen hier wel over het feit dat het ze niet echt aangrijpt zoals de meesterlijke stuff van The Cure placht te doen.. ik denk dat veel daarvan ligt aan de vaak repetitieve kunstjes die RS hier met zijn stem doet en het feit dat we dat nu al 12 albums lang hebben gehoord en oneindig veel bonusmateriaal meer, de rek is uit de verrassing en het voortglooien op de oude herinneringen aan meesterwerken van weleer en toen die stem ons nog betoverde, beroerde en zelfs angst aanjoeg. Nu klinkt het met name op de olijke springnummertjes te plichtmatig en teveel leunend op het eigen markant effect. Maw.. de magie is voor hen nu écht eindelijk uitgewerkt. Eerlijk gezegd had ik dat al bij Bloodflowers, wat ik een veel ongeinspireerder en vlak futloos album vind. De titel van het nummer 39 met tekst als "the fire is almost out" (hoezo almost?) als indicatief hiervoor.
Deze 4:13 vind ik (heus waar!) een ware verfrissing tov. de laatste drie platen, veel evenwichtiger dan de selftitled poging vier jaar terug en echt een stuk minder zagerig en cliché als het flauwe bloodflowers, over WMS (laten we die titel niet meer voluit schrijven om ons nodeloos lijden te besparen) nog maar te zwijgen. Ten eerste is het een meanderend album, wat niet 8 minuten lang bij zelfbeklag of ander beklag blijft hangen, maar steeds weer na ongeveer maximaal 5 minuten doorschakelt naar een ander (meestal upbeat) nummer met andere inhoud. Daarnaast heb ik The Cure al een hele tijd niet zo goed muzikaal gehoord op de plaat. Misschien is het vanwege het ontbreken van de keyboard en het goede werk van Phil op de gitaar, maar dit klinkt als een band die gewoon lekker staat te spelen en met geestdrift hun nieuwe werk eruit gooit. Ik heb hem een paar keer met hoofdtelefoon geluisterd, misschien maakt dat verschil. Maar kan echt niet zeggen dat ik dit slecht vind. Stomzinnig vrolijk wordt het ook zelden, alleen Freakshow verdient een volle min van me en ook Only One is een beetje onnodig blij, alhoewel ik dat nummer op een of andere manier goed kan hebben. Reasons Why is zo'n nummer waarvan ik vermoed dat sommige luisteraars misschien stoppen en denken "oja, weer een beetje WMS meets Wish", ben het ermee eens dat het geen fantastisch nummer is en hangt erg op de vertrouwde opbouw zoals we kennen van RS en co.
Maargoed, dan is er al een magistrale opener geweest (hoeveel Cureplaten hadden die sinds Disintegration eigenlijk?). Sirensong is misschien ook niks nieuws, maar evenals Only One kan het me niet echt storen (er zit wel een lekker slide-effect in en duurt slecht 2.23). Real Snow White is vervolgens gewoon écht een goed nummer, vette baslijn en lekkere krullende gitaren van Phil terwijl er een mooi zwaar randje zit aan het nummer. Hungry Ghost zit een gitaarriff in die lijkt gekopieerd van een nummer van Ride (kom er even niet op welke, eerste album dacht ik).. maar niet slecht, aangezien The Cure één van de beïnvloeders is van Shoegaze is het overigens poetic justice dat er iets van die stroming in hun eigen nummers terugklinkt. RS heeft zijn liefde voor die "volgers" ook nooit onder stoelen en banken gestopt. Bovendien biedt Hungry Ghost ook nog prima echoende gitaarlijntjes, lekker nummer. Switch vind ik ook echt een heerlijk nummer! Prima Gallop met diepe zware baslijn wordt afgewisselt met een haast "the kiss"-achtig gitaarspel. Een minpunt is wel de tekst, die een beetje even ongeinspireerd klinkt als het soort teksten van Bloodflowers. Maar de muziek heeft het voor mij dan al gered. Perfect Boy kan ik kort over zijn, volkomen onopvallend en misbaar.
Sleep When I'm Dead zal de meesten wel niet zijn opgevallen..maar dit vind ik dus het enige nummer wat een geslaagde keus was als single. Memorabel, catchy en combineert een vrijwel identieke basloop als Icing Sugar van Kiss Mex3.. is dat slecht? Ik vind van niet, refrijn blijft bij mij tenminste lekker hangen en de geluidseffecten hier zorgen voor een nummer wat al met al zeker geen softie is. Here and Now kan ik ook niet slecht noemen. Zelfs atypisch curenummer, zoals RS hier zingt, daarnaast ook geluidseffecten die zorgen voor een lekker catchy melodie die blijft hangen, lekker ritme ook. Robert klinkt hier bijna onder invloed. The Scream is inderdaad bijna een echo van The Cure in hun hoogtijdagen in de 80s, begrijp heelgoed waarom de teleurgestelden hieraan refereerden als enig lichtpunt op de plaat. Misschien kan ik de vele verschillende gezichten van The Cure beter hebben.. wie zal het zeggen? Zoals gezegd, heb veel minder moeite met de catchyness en melodie hiervoor. Ik ken cureplaten waarop dat veel minder goed is uitgevoerd. It's Over tenslotte vind ik ook een beetje atypisch voor The Cure, en zou je samen met Here And Now zelfs als voorzichtige stapjes in ander rockland dan dat typische cureland kunnen beschouwen. Maar daarom eigenlijk wel verfrissend.
Enorm verhaal, maar ik wilde toch even mijn gedachten uitspugen zoals ze bij beluisteren in me opkwamen.

Samengevat voor de luie lezer: De plaat kent een jammerlijke inzakking na het eerste nummer, waardoor m.i. veel mensen afhaken, maar klimt dan toch echt weer op naar meer dan acceptabel niveau! Daarom krijgt hij vooralsnog toch een dikke voldoende. Tijd moet uiteraard uitwijzen of ik hier op terugkom.

4.13 DREAM 2008

Is The Cure anno 2008 nog een relevante groep?
Deze vraag weerhield me ervan om hun twee laatste albums te kopen.
Het Ga dat album eens reviewen topic bracht me dan toch hier.

Mijn eerst indruk is: dit album is een fijne luisterplaat.
Hij doet me nog het meeste aan Wish denken.

Maar beklijven de nummers genoeg, hebben ze voldoende spanning
om mij later nog te laten teruggrijpen naar deze zoveelste van The Cure.

Underneath the Stars is een perfecte Cure song, al zitten Roberts vocalen
enigszins vermoeid in de mix van een anders fris gearrangeerde album opener.
Doet denken aan een song van Disintegration, maar met meer zuurstof.

The Only One klinkt als een onvervalste Cure single.
Als de dertiende hit in het dozijn misschien ... (gelukkig niet als The 13th).
Thematisch vlinderen de kussen (Kiss Me Kiss Me Kiss Me) om me heen.
Het nummer zit muzikaal tussen High en Friday I'm in Love.

The Reason Why is een degelijke albumtrack.
Je hoort hoe geölied de groep speelt: geen speld tussen te krijgen.
Hoge baslijn die wat aan New Order doet denken en ritmisch gestroomlijnd.
Met van die typische "onderwater" vocalen van Smith ... (the drowning man).

Freakshow toont een Cure die blijft zoeken naar vernieuwing.
Het zijn schijnbaar onopvallende nummers als dit, die een album
kleur en leven inblazen ... een beetje "Head on the Doorish ..."

Sirensong neemt me weer mee naar een ander album.
The Top met zijn akoestisch, haast folky ondertoon en kaleidoscopisch palet.
Ik dobber mee over de golven en laat me haast verleiden.

The Real Snow White brengt me weer bij Wish.
Een meer mainstream geörienteerd nummer met prominente gitaar.
En eindelijk nog eens een refrein dat er mag zijn (meezingbaarheidsfactor).

The Hungry Ghost drijft opnieuw op puntige gitaren.
Maar jammer genoeg ook wat op schreeuwerige vocalen.
Een nummer dat wil uithalen, maar zich niet genoeg vastbijt.
Misschien moet Robert toch eens wat aan die verkoudheid doen.

Switch doet qua titel wat denken aan Screw (The Head on the Door).
Een tegendraads nummer met een nerveus krassende gitaar.
Ik vind dit album heel sterk in zijn kleurenpalet: elk nummer
laat een ander facet van het muzikale spectrum horen.

The Perfect Boy ... tja, dat leg je als Curefan toch meteen naast The Perfect Girl.
Een lovestory zoals die op Kiss Me Kiss Me Kiss Me vaak te horen waren.
Maar het blijft opnieuw zoeken naar een beklijvend refrein op dit album.
Geen dum dum dum, hoogstens een beetje Let's Go to Bed.

This Here and Now With You brengt me eerst bij Disintegration.
Donkerder van toon en weer met een iets dreigendere golfslag van de bas.
En dan is er plots een meezingbaar refrein, als een zonnestraal bij donkere hemel.
Maar waarom zitten Roberts vocalen zo mistig in de eindmix?

Sleep When I'm Dead rockt recht voor zich uit.
Ik hoor The Walk of The baby Screams in het ritme van een aardig nummer.
Maar hier staat het refrein wat haaks op de song, lijkt het, maar het went wel.
Dit nummer neemt me soundgewijs het verst mee terug in de tijd.

The Scream ... het legendarische debuut van Siouxsie & The Banshees.
Een groep waar de piepjonge Robert Smith zijn hoed voor af nam.
Dit voorlaatste nummer dwaalt dan ook af naar de prille Curedagen.
Een vleugje Pornography zou ik haast zeggen, een album met een hoes
(drie uitgerokken gezichten) die wat aan het schilderij van Munch doen denken.

It's Over ... hoe vaak zou Smith dit al verklaard hebben in interviews.
Ook in dit laatste nummer daalt de groep weer af richting catacomben.
Deze plaat eindigt niet zo opgewekt ... het venijn zit in de staart.
Gif en medicijn ... het ligt dicht bij elkaar in de wereld van deze "Cure".

Wish is het totaalgeluid, al knipogen de verschillende tracks graag
naar andere albums uit het indrukwekkende oeuvre van The Cure.
Zou het kunnen dat de arrangementen sterker zijn dan de songs?
Er staan weinig meezingers op, maar ook geen enkele misser.

Variatie troef, alle kaarten liggen open op tafel.
Bijna een best of met uitsluitende nieuwe nummers.
Dit album is een winnaar, maar zal het ook een blijver blijken?

Persoonlijk vind ik dit een teleurstellend album van de heren. De lichtpuntjes vind ik Sleep When I'm Dead, The Only One en The Real Snow White.

Ligt het aan mij of doet The Cure vooral een poging om te klinken als de Britse bands die populair waren rond 2008? In elk geval klinkt dit album heel druilerig en heeft The Cure eigenlijk nog maar weinig te melden.Het loopt gewoon niet lekker en er worden paden verkend die eigenlijk niet passen. Slecht is het niet hoor. Robert Smith is nog goed bij stem. Het album is vooral rommelig en ongeïnspireerd. Een voldoende zit er voor dit slotstuk van The Cure niet in. Voor een band die eigenlijk vaak net niet mijn ding is, heb ik maar weinig onvoldoendes hoeven uitdelen. Ik snap de populariteit wel. Het moet ook wel echt een fenomeen geweest zijn. In deze eeuw is daar nog maar weinig van over helaas.


Eindstand:
1. Disintegration
2. Pornography
3. Faith
4. Seventeen Seconds
5. The Head On The Door
6. Wish
7. The Cure
8. Three Imaginary Boys
9. Wild Mood Swings
10. Bloodflowers
11. 4:13 Dream
12. The Top
13. Kiss Me, Kiss me, Kiss me

Dit laatste album doet me dan weer bijna helemaal niets. Buiten de latere tracks Sleep When I'm Dead, It's Over en The Scream vind ik het zelfs een opvallend lichtvoetige plaat met vooral ongevaarlijke nummers. Op deze nummers komt ook weer iets van de klassieke inspiratie terug, maar verder vind ik deze toch behoorlijk missen. Geen grote ramp, op de achtergrond luistert het prima weg, maar het is geen plaat die ik bewust snel nog eens op zal zetten.

The Cure is wel een hele fijne band gebleken. Ergens had ik het ook verwacht dat het me allemaal zou gaan bevallen, maar zulke pareltjes als Pornography en Disintegration had ik niet durven dromen. Ik heb de komende tijd nog een hoop aan te schaffen.

Tussenstand:
1. Pornography 5*
2. Disintegration 4,5*
3. Faith 4,5*
4. Kiss Me, Kiss Me 4*
5. The Head On The Door 4*
6. Seventeen Seconds 4*
7. Bloodflowers 4*
8. The Cure 4*
9. Wish 4*
10. The Top
11. Three Imaginary Boys 3*
12. 4:13 Dream 3*
13. Wild Mood Swings 2,5*
Gemiddelde: 3,81*

Met 4:13 Dream maakte The Cure een gitaarplaat met een prominente rol voor Porl Thompson. Je zou het enigszins met het debuut van The Cure kunnen vergelijken. Daar klonk echter koele postpunk-new wave en hier scheurt Thompson vooral.
Gelukkig ontbreekt psychedelische muziek met schreeuwzang; Smith zingt vooral. Toch ben ik blij dat dit oorspronkelijk als 2-cd bedoelde schijfje een enkele is geworden. Dit omdat pakkende melodieën schaars zijn, net als de toetsenpartijen van voorheen. Deze maakten de muziek warmer en dieper, of zelfs heavy zoals op Pornography (1982). Het drumgeluid is evenmin iets wat me bevalt met zijn te prominente potten-en-pannenstijl in de stijl van de jaren ’90 en ’00. Een bewuste keuze van producer Keith Uddin met co-producer Smith.

Mijn hoogtepunten: het vrij ingetogen Sirensong, plus de refreinen van The Real Snow White en The Perfect Boy. Zijn expliciete liefdesverklaring in The Only One, Smith is dan inmiddels alweer twintig jaar getrouwd met zijn Mary, is sympathiek in zijn openhartigheid.
Vrijwel gelijktijdig met het album verscheen een remix-EP, die ik gezien mijn voorkeur en de reacties op MuMe liever oversla…

4:13 Dream blijft ondanks alle beloften tot op de dag van vandaag het laatste reguliere studioalbum dat The Cure uitbracht. Desalniettemin zat en zit de groep verre van stil. Begin 2011 keerde toetsenist Roger O'Donnell definitief terug, vanaf mei dat jaar tijdelijk vergezeld door verloren zoon Laurence “Lol” Tolhurst, de verzoening tussen Tolhurst enerzijds en Smith en de anderen anderzijds definitief makend. Bij de daaropvolgende Australische tournee, gefocust op de albums Seventeen Seconds-Faith-Pornography, fungeerde Tolhurst als tweede toetsenist, waarover hij een ontroerend hoofdstuk wijdt in zijn biografie 'Cured' (2017).
Reeds jarenlang woonachtig in Hollywood deed de terugkeer in Engeland, met name Brighton, veel met hem. De tournee in Australië werd gevolgd door concerten in Londen, New York en Los Angeles.
Hierna ging hij weer zijns weegs, met zijn band Levinhurst in de periode 1999 – 2014 drie albums en drie EP’s uitbrengend, deels op streaming te vinden. Ook die groep is nu dus al geruime tijd stil, waarbij ik de grijzende Tolhurst vermoedelijk niet zou herkennen als ik hem op straat zou tegenkomen.

In mei 2012 verliet Thompson opnieuw de groep. Zijn tijdelijke vervanger was Reeves Gabrels, die ik leerde kennen bij David Bowies Tin Machine. Al spoedig werd hij vast bandlid met een stijl die ik veel liever hoor dan die van zijn voorganger.
Afgelopen november speelde The Cure in Amsterdam een fantastische show. Hierin was niet één nummer vanaf 1996 opgenomen, dus niets van Wild Mood Swings, Bloodflowers, The Cure of 4:13 Dream.
Wél (als ik goed heb) vijf nieuwe nummers: Alone opende het concert, later achtereenvolgens And Nothing is Forever, A Fragile Thing en Endsong, waarna I Never Can Say Goodbye de eerste toegiftenset opende. Bovendien kwam Burn voorbij, in 2004 te vinden op cd3 van verzamelbox Join the Dots. Genoeg pareltjes voor een opvolger van dit matige 4:13 Dream !