The Cure - 4:13 Dream (2008)

Blijkbaar kijk je niet zo best, 18 recensies die grotendeels goed tot zeer goed beoordelen en slechts 4 die een onvoldoende geven.. Misschien zie je liever je eigen mening weerspiegelt, het valt mij op dat de critici oha overwegend positief zijn, valt weinig aan af te dingen. De twee keer dat ik hem nu geluisterd heb kan ik dat grotendeels ook wel snappen, muzikaal zit dit weer buitengewoon sterk en inventief in elkaar.. moet nog een paar keer horen om een cijfer te durven geven. Ik moet een eerdere review beamen dat dit me erg aan Wish doet denken qua sfeer en sound.

Ik ga hem binnenkort ook weer eens luisteren, denk ik. Ik hecht geen enkele waarde aan reviews in kranten enzo. Zijn altijd maar meningen van individu's die betaald worden om een stukje te schrijven. Ik hecht nog meer waarde aan wat de mume-gebruikers ervan vinden, maar uiteindelijk gaat het er om (bij iedereen neem ik aan) wat je er zelf van vindt. Want ik luister geen muziek omdat Pietje Puk het goed vindt. Wel kan iemands review me er toe zetten iets nog eens opnieuw een kans te geven en door een andere bril te bekijken (of moet ik zeggen met een ander gehoorapparaat in te beluisteren? ).

Ik ben ook niet zo'n fan van de muziekjournaille.. maar aangezien The Cure steevast in de ondergewaardeerde verdomhoek wordt gesmeten door de meeste muziekjournalisten (zeker die ouwe garde) verbaasde de positieve recensies me enigzins.. Nu ik de plaat zelf heb kan ik de recensies gewoon wel plaatsen. Het zit muzikaal sterk in elkaar, goede tempowisselingen en verrassende overgangen van rustig naar 7 kwarstmaat upbeat etc.. het gitaarspel klinkt beter dan het gros van de nu wave kloontje nowadays, kortom een plaat van goede musici (wat we al wisten). Dat schrijven een aantal recensies dus ook.
Of dit werkje me persoonlijk gaat raken, zoals een Cure-album dat kan,.. is een belangrijker vraag en weet ik vooralsnog niet. Ik vind het zeker beter klinken dan bloodflowers/cure/childhood things in elk geval.

Eh neen, onder de 70% op metacritic betekent nu eenmaal 'eerder matig'. Muziekcritici zijn vaker dan b.v. hun tegenhangers in de filmwereld geneigd om toch nog een score van rond de 60 % toe te kennen aan een album dat ze als aan de flauwe kant beoordelen. Kijk maar eens naar de andere actuele recensies, veel echt lage scores ga je daar niet vinden.
Klopt trouwens wel dat de oudere Cure-albums-die-niet-disintegration heten naar mijn perceptie vaak ondergewaardeerd worden door het muziekjournaille (vooral die van aan de andere kant van de Atlantische oceaan), maar da's een andere discussie.

Als ik de recensies lees.. ook die van 60% of 70% vind ik toch dat ze oha concluderen dat het zeker geen crap is. Geen meesterwerk natuurlijk, maar dat is logisch met zo'n score. Verder ook nog veel 80% scores. Ik vind het niet zo beroerd.

Niemand spreekt over een hemeltergend slecht album eh, het is nu eenmaal eerder zo dat dit niet echt laaiend enthousiast onthaald wordt. The Cure (nochtans ook niet direct hun beste album, medunkt) oogstte b.v. door de band genomen meer lof( http://www.metacritic.com/music/artists/cure/cure?q=the%20cure).

Grotendeels met bovenstaande uitspraak eens, dit is helemaal geen slechte plaat.
Al vind ik persoonlijk (puur gevoelsmatig bedoel ik dan) Bloodflowers (4,5*) wél beter dan deze (4*). Veel heeft weer te maken met de gemoedstoestand waarin ik me ten tijde van BF bevond en hoe die plaat daar in zekere zin op leek in te spelen. Maar puur muzikaal gezien voel ik nú al aan dat deze een trapje hoger staat dan BF, dus dat belooft.. Zit nu naar het laatste nummer, It's Over te luisteren en het gitaarwerk van Porl Thompson is hier toch wel redelijk fantastisch te noemen!

Voor de rest:

1) Helemaal akkoord dat het allemaal beter klinkt dan de self-titled 'The Cure', al had je daar toch een aantal pareltjes die niet te versmaden zijn: Anniversary, Alt.End en Going Nowhere. [SCORE: toch nog een ruime 3,5*]

2) Hij is zéker beter dan die 'Mild Wood Crawley Swingers' of hoe heet 'm nu ook alweer juist ) [SCORE: een krappe 3,5* - voor The Cure ben ik áltijd mild]

3) Ook al kan je 'm er totaal niet meer mee vergelijken, zou je kunnen zeggen dat hij scoregewijs een beetje op hetzelfde niveau staat als 'Three Imaginary Boys/Boys Don't Cry'. [SCORE: beide 4*]. De ene een debuut met enkele sterke songs, blijvers zelfs - maar eveneens nog zoekende nummers en veel fillers. Hier ook een aantal verrassende nummers die we duidelijk niet meer gehoord hadden sinds Wish, maar toch ook enkele mindere goden. Draken zou ik nog niet durven noemen... vooruit dan toch één... Freaksong lijkt het ook bij mij niet te gaan doen.

Denk dat een 4* hier wel kan. Ga mij ook meer eens aan een recensie wagen binnenkort.

Tsja, aan de ene kant begrijp ik de reacties van sommigen hier wel over het feit dat het ze niet echt aangrijpt zoals de meesterlijke stuff van The Cure placht te doen.. ik denk dat veel daarvan ligt aan de vaak repetitieve kunstjes die RS hier met zijn stem doet en het feit dat we dat nu al 12 albums lang hebben gehoord en oneindig veel bonusmateriaal meer, de rek is uit de verrassing en het voortglooien op de oude herinneringen aan meesterwerken van weleer en toen die stem ons nog betoverde, beroerde en zelfs angst aanjoeg. Nu klinkt het met name op de olijke springnummertjes te plichtmatig en teveel leunend op het eigen markant effect. Maw.. de magie is voor hen nu écht eindelijk uitgewerkt. Eerlijk gezegd had ik dat al bij Bloodflowers, wat ik een veel ongeinspireerder en vlak futloos album vind. De titel van het nummer 39 met tekst als "the fire is almost out" (hoezo almost?) als indicatief hiervoor.
Deze 4:13 vind ik (heus waar!) een ware verfrissing tov. de laatste drie platen, veel evenwichtiger dan de selftitled poging vier jaar terug en echt een stuk minder zagerig en cliché als het flauwe bloodflowers, over WMS (laten we die titel niet meer voluit schrijven om ons nodeloos lijden te besparen) nog maar te zwijgen. Ten eerste is het een meanderend album, wat niet 8 minuten lang bij zelfbeklag of ander beklag blijft hangen, maar steeds weer na ongeveer maximaal 5 minuten doorschakelt naar een ander (meestal upbeat) nummer met andere inhoud. Daarnaast heb ik The Cure al een hele tijd niet zo goed muzikaal gehoord op de plaat. Misschien is het vanwege het ontbreken van de keyboard en het goede werk van Phil op de gitaar, maar dit klinkt als een band die gewoon lekker staat te spelen en met geestdrift hun nieuwe werk eruit gooit. Ik heb hem een paar keer met hoofdtelefoon geluisterd, misschien maakt dat verschil. Maar kan echt niet zeggen dat ik dit slecht vind. Stomzinnig vrolijk wordt het ook zelden, alleen Freakshow verdient een volle min van me en ook Only One is een beetje onnodig blij, alhoewel ik dat nummer op een of andere manier goed kan hebben. Reasons Why is zo'n nummer waarvan ik vermoed dat sommige luisteraars misschien stoppen en denken "oja, weer een beetje WMS meets Wish", ben het ermee eens dat het geen fantastisch nummer is en hangt erg op de vertrouwde opbouw zoals we kennen van RS en co.
Maargoed, dan is er al een magistrale opener geweest (hoeveel Cureplaten hadden die sinds Disintegration eigenlijk?). Sirensong is misschien ook niks nieuws, maar evenals Only One kan het me niet echt storen (er zit wel een lekker slide-effect in en duurt slecht 2.23). Real Snow White is vervolgens gewoon écht een goed nummer, vette baslijn en lekkere krullende gitaren van Phil terwijl er een mooi zwaar randje zit aan het nummer. Hungry Ghost zit een gitaarriff in die lijkt gekopieerd van een nummer van Ride (kom er even niet op welke, eerste album dacht ik).. maar niet slecht, aangezien The Cure één van de beïnvloeders is van Shoegaze is het overigens poetic justice dat er iets van die stroming in hun eigen nummers terugklinkt. RS heeft zijn liefde voor die "volgers" ook nooit onder stoelen en banken gestopt. Bovendien biedt Hungry Ghost ook nog prima echoende gitaarlijntjes, lekker nummer. Switch vind ik ook echt een heerlijk nummer! Prima Gallop met diepe zware baslijn wordt afgewisselt met een haast "the kiss"-achtig gitaarspel. Een minpunt is wel de tekst, die een beetje even ongeinspireerd klinkt als het soort teksten van Bloodflowers. Maar de muziek heeft het voor mij dan al gered. Perfect Boy kan ik kort over zijn, volkomen onopvallend en misbaar.
Sleep When I'm Dead zal de meesten wel niet zijn opgevallen..maar dit vind ik dus het enige nummer wat een geslaagde keus was als single. Memorabel, catchy en combineert een vrijwel identieke basloop als Icing Sugar van Kiss Mex3.. is dat slecht? Ik vind van niet, refrijn blijft bij mij tenminste lekker hangen en de geluidseffecten hier zorgen voor een nummer wat al met al zeker geen softie is. Here and Now kan ik ook niet slecht noemen. Zelfs atypisch curenummer, zoals RS hier zingt, daarnaast ook geluidseffecten die zorgen voor een lekker catchy melodie die blijft hangen, lekker ritme ook. Robert klinkt hier bijna onder invloed. The Scream is inderdaad bijna een echo van The Cure in hun hoogtijdagen in de 80s, begrijp heelgoed waarom de teleurgestelden hieraan refereerden als enig lichtpunt op de plaat. Misschien kan ik de vele verschillende gezichten van The Cure beter hebben.. wie zal het zeggen? Zoals gezegd, heb veel minder moeite met de catchyness en melodie hiervoor. Ik ken cureplaten waarop dat veel minder goed is uitgevoerd. It's Over tenslotte vind ik ook een beetje atypisch voor The Cure, en zou je samen met Here And Now zelfs als voorzichtige stapjes in ander rockland dan dat typische cureland kunnen beschouwen. Maar daarom eigenlijk wel verfrissend.
Enorm verhaal, maar ik wilde toch even mijn gedachten uitspugen zoals ze bij beluisteren in me opkwamen.

Samengevat voor de luie lezer: De plaat kent een jammerlijke inzakking na het eerste nummer, waardoor m.i. veel mensen afhaken, maar klimt dan toch echt weer op naar meer dan acceptabel niveau! Daarom krijgt hij vooralsnog toch een dikke voldoende. Tijd moet uiteraard uitwijzen of ik hier op terugkom.

Ik ben het bijna 100% eens met je mooie recensie, Orbit. De enige punten waar ik een andere mening over heb zijn Freakshow en de kwaliteit van de album-openers sinds Disintegration. Vond je Want, Lost en met name Open dan geen sterke openers?

Grappig dat jou dezelfde dingen zijn opgevallen als mij. Ook ik hoor The Kiss in Porl's gitaarspel in Switch. En The Hungry Ghost deed me meteen denken aan Vapour Trail van Ride.

Keislecht album, zo ver had de heer Smith echt niet moeten gaan. Dan vond ik de vorige, die ook niet denderd was, stukken beter. Als je geen inspiratie meer hebt dan hoef je echt niet verder te doen. Ze hebben genoeg mooie platen gemaakt en geld hebben ze ook zat. Daarbij kunnen ze gewoon enkel live concerten geven, er zijn nog bands die dat doen. Geef mij maar het nieuwe tribute-album: Perfect as Cats.
1 voor de moeite.

Nou nou, een 1... En dat terwijl je het vorige album 4* geeft, daar snap ik dan helemaal niets van.

ik denk dat hij net wil zeggen dat de opener van dit album sterk is, net zoals al die anderen vanaf disintegration.

Ahh, je zult gelijk hebben. Ik nam de zin anders op. In dat geval ben ik het 99,9% met de recensie eens...

Mensen, alle mensen, heb ik effe een serieus weirde droom gehad... Om een lang verhaal kort te maken (weet trouwens alle details zelf al niet meer), zat ik em daar op een bepaald moment een bloederig zwaar gevecht te leveren tegen een boom van een kerel waar ik compleet niet tegen opgewassen was, in één of andere ruimte van 10x10, waar een paar Egyptische standbeelden stonden. Anyway, ik was daar niet de enige, er waren daar blijkbaar nog wat gevechten aan de gang (weet zelf al niet meer waarom...), en op het einde van een gevecht (het was daar dus pure chaos) moest de winnaar een formulier invullen (wtf?). En nu komt ie... De persoon die daar stond op te kijken om alle formulieren te verzamelen was... Robert Smith!! Wooot?? Mary stond er trouwens ook bij. Enfin, ik na lang zwoegen dan toch de bovenhand kunnen halen in mijn duel, en toen ik rustig die kerel zijn kleine teen aan zijn pink aan het vastbinden was (wederom: wtf?), zag ik het niet meer zitten, en was ik al mijn kracht kwijt. Maaaar... toen liet iemand mij A Forest horen, en jawel, ik voelde mij als Popeye die net een blik spinazie binnen had gewerkt! Dus, mot mot mot, die kerel dood, ik dat formulier moeten invullen bij Ome Robert. Echter, Ome Robert was tegen dan al zijn potloden en stylo's kwijt, dus ik kon niet schrijven! Waarop hij zoiets zei als: Wacht effe 2 seconden, ik ga er snel boven één halen. Toen liep hij weg, en een fractie van een seconde later bedacht ik: "Hey, het is nu mijn kans om hem eens uit te vragen over de slechte klank van 4:13 Dream!". Ik hem dus achterna gehold, gevraagd of hij het oké vond dat ik effe met hem meeliep om hem een vraagje of 2 te stellen, en hij stemde daar na even aarzelen mee in. Dus, ik liep mee, en begon daar mijn verhaal te doen over de slechte klank van 4:13 Dream. Ik herinner mij vooral nog: "It sounds so harsch." Waarop Robert zei: "Compared to other recent albums?". Waarop ik met tegenvoorbeelden begon. Echter, net toen er wat verder en dieper op de materie ging ingegaan worden... werd ik wakker! Aaaaaaaaaaaaargl!!!

En te zeggen dat het allemaal begon met een gemiste kapper afspraak...

Wat een geweldige droom

Ik kijk nu al uit naar je verhaal van morgen.

Zie trouwens dat ik Porl met Phil heb vervangen in mijn recensie.. al die line-up switches ook

Die droombeschrijving van Suicidopolis zou zo uit een boek van Murakami kunnen komen.

Jaaa, ik wil iedere dag een Cure-droom van je lezen (en anders verzin je ze maar). Erg vermakelijk!

Helemaal mee eens!! Heerlijk om te lezen

Ppfffffff........ Nu eerst een Bavaria

Eergisteren vond mijn vrouw het nodig toch mijn Cure collectie compleet te houden.
Na alle wat minder positieve berichten, moet ik zeggen dat ik vrij negatief de cd in de speler heb gedaan. Later in de autoradio, lekker volume open. En ik moet zeggen op 3 zwakke songs dat ik me zowaar regelmatig genietend over de weg scheur (lees in de file staat).
Wish en The Top inspiraties en een degelijker opbouw van meeste nummers dan bij Bloodflowers en titeloze cure, moet ik zeggen dat de meeste songs toch groeien.
Voor de rest kan ik me goed vinden in het boekwerk analyse (een smeuig testament) van Orbit.
Toch mijn vrouw bedankt ze de collectie graag cmpleet houdt.

Inderdaad, dat had een 3 moeten zijn.

Ik ben heel benieuwd naar dit album.

Zeker als ik zie dat het gemiddelde hoger is dan het vorige album, wat ik een wereldalbum vind.

3.42 tegenover 3.36 zijn nu niet meteen cijfers waarvan je stijl achterover valt.

Nee, maar ik vind die al zo goed.

The Cure heeft weer een nieuwe plaat uitgepoept. Kijk, dan heb je mij al enthousiast. Eindelijk kan ik de release van een Cure-plaat meemaken en ik ben dan ook behoorlijk in mijn nopjes met deze plaat. Tegenwoordig kies ik liever voor een originele invalshoek voor een recensie, maar aangezien dit wel The Cure is bespreek ik het album per nummer.

Dat er geen nieuwe inzichten worden getoond, maakt niet uit. The Cure is vroeger wel afwisselend en avontuurlijk genoeg geweest. Afijn, ik las eens ergens dat alle Cure-platen ná Disintegration samenvattingen zijn van wat ze daarvoor hebben gedaan. We zien dat al in de eerste paar nummers. Opener “Underneath the Stars” is het hoogtepunt van het album. Wat is dit een prachtig nummer, zeker een van mijn Cure-favorieten. Had zo op Disintegration kunnen staan, in plaats van “Plainsong” waar het wel veel van weg heeft. Dezelfde sfeer, dezelfde sterretjessynth, een intro van zo’n twee minuten en een subtielere echo op de vocalen.

“The Only One” is dan weer een heel erg catchy, poppy liefdesliedje. Zeker een van mijn favorieten, want dit is echt een heerlijk nummer naar mijn mening. Het kan natuurlijk ook aan mijn stemming liggen, maar ik vind hem heerlijk.
“The Reasons Why” is dan weer iets minder upbeat, maar nog steeds een popliedje. Eerder een aardig dan een goed nummer, dat wel.

“Freakshow” is ook weer super. Hoor Jason op de koebel slaan! Heerlijke tekst ook weer. Roberts stem domineert dit nummer en hij zingt naar mijn mening echt subliem. Toonvast is anders, maar hij brengt het heerlijk excentriek en enthousiast.
“Sirensong” doet me niet altijd wat. Ik vond eerst het slide-intro behoorlijk palingsound klinken, maar ook doet het nummer me vaak wel wat. Dit is dan weer zo’n gedragen treurliedje, waar The Cure óók patent op heeft.

“The Real Snow White” zette me eerst op het verkeerde been. Ik dacht eerst dat dit zo’n Pornography-achtige samenpersing van negativiteit zou zijn. Nee, dit is ook een soort popliedje. Iets donkerder dan “The Reasons Why”, dat er enigszins op lijkt. “The Hungry Ghost” heeft ook wat van die nummers, maar is iets catchier.

Dan komen we weer bij een uitschieter. “Switch” is een chaotisch rocknummer, dat ongeveer in het midden tussen The Cure en een Sonic Youth-light zit. Werkelijk waar subliem is het kinderkoor, dat zo ingemixt is dat het eerder lijkt of er gesuggereerd wordt dat je dat koor hoort, dan dat je het echt hoort.
“The Perfect Boy” vind ik persoonlijk de minste single van het album. Het is poppy, maar niet zo heel catchy. Ik krijg hier een soort Foo Fighters idee bij soms. Ik hoor wel dat veel mensen het erg catchy zullen vinden, maar het glijdt me een beetje voorbij.
”This Here and Now. with You” heeft een ontzettend kitscherig intro, maar verder is het wel een aardig nummer.

“Sleep When I’m Dead” heeft weer een afwijkend intro, maar ik vind het wel een zeer sterk nummer. Het lijkt wel alsof er een sitar in is gemixt en dat geeft het nummer zeker meerwaarde. Bovendien is de tekst net zo sterk als het nummer zelf.
“The Scream” is het donkerste nummer van de plaat. Robert lacht, Robert huilt, maar in dit nummer klinkt hij vooral boos. In combinatie met een lekker akelig klinkende wah-wah, is dit weer een heel sterk nummer. Die effecten mogen wel eens vaker gebruikt worden.
“It’s Over” eindigt de plaat en vind ik toch wel een beetje lichtelijk misplaatst hier. Met zijn scherpe punkdrive had dit beter de plaat kunnen openen en had “Underneath the Stars” het album af kunnen sluiten. Het is wel een redelijk nummer.

Mijn eindconclusie dan maar. Dit is een plaat met alleraardigste nummers en heerlijk sterke nummers. Daardoor schommel ik dus tussen een *3,5 en een *4,5, dus dat wordt logischerwijs een *4.

Ik snap de vergelijkingen tussen plainsong en underneath de stars niet???

Wat is er toch mis met me

Opbouw, twinkle geluidjes, het wordt door Kid A(cid) goed uitgelegd.

Zelf heb ik door de wah wah gitaar en twinkle geluidje (High) meer neiging naar Wish.

Ja doet mij eigenlijk ook vooral denken aan Wish, had een van de betere nummers op Wish kunnen zijn.

@Suicidopolis: Heb je RS nog gesproken vannacht? Ben wel benieuwd naar zijn verhaal.