The Cure - 4:13 Dream (2008)

Neuh, neuh, het zou geen grap moeten zijn. Is meermaals door Smith gezegd dat er ook een 2de zou komen, vorige zaterdag nodig tijdens het interview dat vooraf ging aan het optreden in Rome. Overigens was hij (Smith) ongeveer een maand geleden zelf aan het spotten met alle vertragingen door "op te roepen" tot de weddenschap dat het depri album nog vòòr zijn verjaardag volgend jaar zou verschijnen (oorspronkelijke bedoeling was rond kerstmis dit jaar als ik me niet vergis... hij was toch altijd bezig over het "dark christmas album")...

Maar aan de andere kant... eerst zien dan geloven Er is al zoveel beloofd geweest. Een maat van me noemt hem al spottend 4:14 Dream On...

Alleszins, ik ben het ermee eens dat deze beter lijkt te worden dan WMS en The Cure, maarreuh... beter dan Bloodflowers, neujeuuh!

Goeie plaat hoor, had ik eigenlijk niet verwacht. Ben al vanaf Three Imaginary Boys een redelijke fan van ze (jaja een ouwe lul dus, haha) maar dit is de beste plaat die ze de laatste 10 jaar hebben afgeleverd denk ik, dus het uitstellen is geen ramp geweest. En uhm Ik vind Lullaby en Love Song juist schitterende nummers van ze, maar idd zoals veel mensen al zeggen, smaken verschillen. Ik was in vergadering met andere Velvet Music winkels en niemand wilde de promo hebben, welnu, ik wel en ben er blij mee Ter info voor jullie, mijn favoritete platen van The Cure zijn Seventeen Seconds, Faith, Disintegration, The Head on The Door........ en beetje Pornography.

Ik vind eigenlijk niet echt dat je kunt stemmen als je enkel de live-nummers hebt gehoord. Studio klinken ze toch heel anders

Dat staat toch ook nergens?

Beste Cure album van de laatste tien jaar? Dat klinkt positiever dan: 'Beter dan de laatste twee albums'

Wat ik van de live opnames heb gehoord, vind ik underneath the stars het beste, lijkt een beetje op plainsong he:)

Freakshow & The Real Snow White vind ik verschrikkelijk!

Sterker nog: Ik vind dat je ECHT NIET moet stemmen als je het hele studio-album niet hebt gehoord. Ik ga er eigenlijk ook vanuit dat niemand dat doet.

Na een eerste, niet erg kritische luisterbeurt toch wel 4*
Het is voor nu z'n cd'tje wat lekker weg luistert

Deze plaat bestaat voor mij uit lekkere en ook mooie nummers...
Echt goed door elkaar gehusseld.
Melodieeen zijn ook zeer goed weer.

Hij is er? Of nog steeds die live-opnamen?

Nog steeds de live-opnamen of je moet persoonlijk contact hebben gehad met een van deze bandleden

edit : vreemd, maar aardig vreemd, hij staat er inderdaad.

Hij is er wel. Ben em nu aan het luisteren

ik ook

Scream is toch wel een geweldig nummer! Het heeft 'n lekker sfeertje, donker maar ook een lekker tempo, echt zo'n nummer wat in hun grootse periode gemaakt zou kunnen zijn (die studio-versie ; WAUW!)

En ik blijf toch maar lekker koppig nog een week wachten tot ik een fysiek exemplaar in mijn handen heb, neh

Slim, eerlijk en nog vanalles wat goed is, maar ik heb die zelfbeheersing niet. En ik weet ook waarom niet nu ik het beluister!

Laat ik voorop stellen dat deze nieuwe release me geen donder kon schelen ook al bezit ik alle studio-albums van The Cure en was ik er in de jaren '80 een groot liefhebber van (met dank aan een toenmalige vriend die er idolaat van was).
Toch wilde de completist in mij dit uiteraard horen en komt het sowieso naast hun titelloze album uit 2004 te staan.
Dan toch blijft er ook een stukje nieuwsgierigheid over: lukt het ze om me aangenaam te verrassen of niet?
Opener Underneath the Stars heeft iets majestueus zoals Plainsong dat ook wel heeft. Uiteraard is het nog veel te vroeg om te zeggen of dit nummer die vergelijking doorstaat maar toch kan ik wel zeggen dat het dat 'natuurlijk' niet doet. Maar echt eerlijk is het niet gezien het feit ik dat nummer grandioos vind en alles wat daarmee vergeleken wordt veeg ik toch wel van tafel zonder enig pardon.
Feit is wel dat ik iets proef dat me aanstaat: er is wat magie aanwezig en dat vind ik al heel wat.
The Only One laat horen dat The Cure ook prima popnummers kan schrijven. Ik weet dat het vloeken in de vleermuizengrot is maar ik ben altijd dol op de vrolijker nummers van dit gezelschap. Niet alles, en de donkerder nummers staan ook in hoog aanzien bij mij, maar ik ben wel één van de weinige die dit soort popnummers echt heerlijk vind. Een happy Smith vind ik ook een fijne Smith.
The Reasons Why heeft een ruw gitaarrandje met het typische Cure-sausje. Hierdoor blijft het nummer redelijk poppy en catchy maar weet het me minder te overtuigen dan The Only One. Maar hoe dan ook is het best pakkend en verveelt het me niet, wat veel nummers op de laatste albums wel deden.
Freakshow was even wennen toen ik dat voor het eerst hoorde en het gekke is dat ik het bij 1 luisterbeurt hield. Dit wilde ik in de juiste context beluisteren: het hele album dus. Het pas moeiteloos in het rijtje nummers dat tot nu toe te horen zijn geweest. Ook dit nummer valt in de categorie 'luchtiger werk' en zal ongetwijfeld niet door alle liefhebbers gewaardeerd worden.
Sirensong is een nummer uit de categorie Pictures of You. Het heeft een relaxed sfeertje en ik vind het schitterend; schitterend in eenvoud. Hier moet je niet te veel woorden aan vuil maken, hier moet je je gewoon door laten bedwelmen. Persoonlijk favorietje durf ik wel te stellen.
Wat in sprookjes gebeurt is niet echt maar misschien dat dit niet op gaat voor The Real Snow White. Het heeft een wat ruigere gitaargroove maar ook hier hoor ik niet het kenmerkende donkere in terug. Wel de ijselijke gilletjes van Robert Smith en als ik die hoor is dat toch wel een beetje een thuiskom-gevoel.
The Hungry Ghost doet me denken aan nummers van het Bloodflowers album en gelijk heb ik er al veel minder mee. Het blijft (nog) niet echt hangen en het jengelt mij vooralsnog iets te veel door.
Switch doet me dan weer wel gelijk opveren door het opvallende gitaar-intro en de manische drums. Zo jengelig als het vorige nummer doorzaagde zo gedreven jakkert dit nummer voort.
The Perfect Boy heeft een mooie opbouw en omvat een triestig gevoel waar ik mezelf heerlijk in kan onderdompelen. Prachtig zoals dat hier verpakt wordt in een ruime 3 minuten. Die tijden vallen me overigens toch al op: nergens gaat het overdreven lang door en houden de mannen alles kort en krachtig.
This. Here and Now. With You is een momentje waarop ik weer wat terugzak op de bank. Niet onaardig maar ook niet een nummer waar ik heel erg wild van kan worden. Wel mooie gitaarpartijen, dat zeker, en prima zang. Het wordt vast nog wel wat op langere termijn denk ik.
Sleep When I'm Dead doet me denken aan het werk van The Mission. Het schijnt afkomstig te zijn uit The Head on the Door-periode en laat dat nu net een zeer favoriet album van mij zijn.
Dit nummer behoort zeker ook tot één van mijn favorieten van dit album. Het oude vuur laait duidelijk weer op op dit 4:13 Dream. Okee, misschien wat overtrokken maar het komt wat mij betreft toch wel heel dicht in de buurt en daar dragen dit soort nummers ook aan bij.
The Scream is het meest opvallende nummer op deze cd. Het is duidelijk experimenteler en bevat een paar flinke gitaar-uitspattingen.
Smith krijst hier de longen uit zijn lijf. Niet 100% geslaagd bij eerste beluistering, maar zeker niet verkeerd na herbeluistering en dan blijkt het een groeiertje.
Afsluiter It's Over is qua titel natuurlijk goed op zijn plek. Furieus kolkt en draait dit nummer door en door.Het heeft een energieke drive en dat kan ik eigenlijk wel van het album in zijn geheel zeggen.
Het onverwachte is dan toch geschied: The Cure kan zich weer verheugen in mijn aandacht. Na een aantal magere albums is dit een grote sprong voorwaarts (of terug in de tijd zo u wilt).
Ik vind het een zeer geslaagd album en zal hier nog wel een tijdje flink van gaan genieten denk ik zo.
Welkom terug mannen!

Mooi geschreven

Zo die aERodynamIC is er snel bij met zijn review In ieder geval een stuk tekst dat me alvast lekker maakt. Ik ga ook eens luisteren.

geen heel uitebreid gereview van mij in ieder geval. Hulde voor de inhaalslag van The Scream en Its Over! 2 super nummers die op een plaat terecht zijn gekomen, die me vorlopig nog weinig kan boeien. Het is aardig en The Switch vind ik dan ook nog zeer goed te doen.

Goed, let niet op mij, want dit commentaar komt niet van een grote The Cure fan. Met Pornography op 5* en Faith op 4.5*, heb ik de rest (voor zover bekend) altijd een heel stuk minder gevonden. De ECHTE dusiternis mis ik dan.
Ik blijf nog wel even doorluisteren, misschien. Slecht is het ook niet. 3* lijkt me op zijn plaats.

Ben vooralsnog een beetje teleurgesteld in dit nieuwe Cure Album en dan met name Freakshow . Underneath The Stars steekt er met kop en schouders bovenuit,de rest is beduidend minder.In tegenstelling tot aERo vind ik The Hungry Ghost wel een leuk nummer.The Only One had ook op het album Kiss me, Kiss Me, Kiss me kunnen staan. Het riedeltje in It´s Over komt mij overigens erg bekend voor.

Dit album begint behoorlijk hoopvol met Underneath the Stars, dat me enigszins doet denken aan de betere nummers van het album Wish. Daarna komt met The Only One een ripp-off van hun eigen nummer High (ook van Wish), dat me ook nooit geboeid heeft, maar leuk voor de huppel-Cure liefhebbers, die er nou eenmaal ook zijn.
The Reasons Why.... ik merk dat The Cure me wat begint te vervelen. Ik vind RS's zang meer op gekrijs lijken dan vroeger, het zachte in zijn stem vind ik niet meer terug en ik mis de synths, het trage donkere, de sfeer, het dromerige, eigenlijk alles wat The Cure voor mij altijd zo bijzonder maakte. Freakshow vind ik zelfs ronduit irritant.
Sirensong gaat nog wel, een klein liedje met een akkoordenreeksje dat je bijna als vanzelf heen weer doet wiegen op je stoel.
The Real Snow White is opnieuw niet wat ik graag zou horen (want uiteraard ligt daar het probleem).
The Hungry Ghost brengt me op een punt dat ik eigenlijk alleen maar doorluister omdat ik het album wil horen en een kans wil geven. The Cure is door het ontbreken van de sferen van weleer meer en meer een gewoon indie rockbandje geworden. Hetgeen ze doen doen ze wel goed, maar het is gewoon een andere stijl dan destijds.
Nu ik bezig ben met de 2de luisterbeurt heb ik weinig zin om hem nog helemaal af te luisteren. Azra's favoriet Scream geef ik nog wat speciale aandacht. Heeft inderdaad wel een ouderwets donker sfeertje en klinkt behoorlijk dramatisch, een van de sterkste nummers van het album ondanks het gekrijs van RS, dat hier dan toch wel weer gepast klinkt. Ook de afsluiter brengt nog wat positiefs en spat toch aardig van het doek af beetje a la The Kiss (van Kiss Me (3x) ). Ze kunnen het ook wel, maar ze zouden EP'tjes uit moeten brengen met 3 nummers erop, in dit geval track 1, 12 en 13 op een EP en de rest bewaren voor de deluxe edition van dit album waarvan de releasedatum rond 2028 gepland staat.

Zozo.. behoorlijk negatieve recensie reptile. Evengoed ben ik wel benieuwd, zoals aERo het beschrijft klinkt het toch als een soort redelijke poging tot Head On The Door, een plaat die me zeer kan bekoren. Ga hem snel toch luisteren.

Ik ben het wel eens met viking; Underneath The Stars is het beste nummer. De rest nog in laten werken. Waarschijnlijk koop ik hem niet. De laatste 2 albums wel nog gekocht, maar die zijn vrijwel nooit gedraaid. Ik ben bang dat met dit album het zelfde gebeurd.

The Cure II

Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee...eeeeeeee!!!

Althans, ik hoop van niet...

Na twee luisterbeurten is er nog geen echte 'klik' aanwezig. Geen ramp uiteraard, alles ligt nog vers in het gehoor en ruimte voor verbetering is er zeker wanneer alles wat beter inwerkt. De plaat luistert eigenlijk wel vlotjes weg, vooralsnog zonder veel overweldigende of opvallende momenten. Maar of dat een goed teken is? Bij de betere Cure platen die ik ken hoorde ik meteen dat er iets bijzonders aan de gang was. Het hoefde me niet meteen te pakken, maar altijd was er meteen een bepaald gevoel dat er meer in het vatje zat bij die platen. Dat gevoel is er hier helaas voorlopig nog niet. Maar goed, we geven de hoop zeker nog niet op en luisteren vrolijk (ja een relatief vrolijke Cure plaat weer) verder Het startbod is een optimistische 3,5*

Van mijn kant alles behalve een negatieve recensie. Ik heb het album zojuist geluisterd en ik ben echt een beetje weggeblazen door dit geweldige muzikale geweld. Er staat geen enkel matig nummer op deze cd. The Cure heeft zich nooit beperkt tot één stijl, en ik proef eindelijk weer vernieuwing en een heleboel frisse energie. Wat me opvalt is dat Robert's stem ook ineens een stuk 'jonger' klinkt dan op de vorige twee albums. Ook probeert hij vocaal zo nu en dan weer eens wat anders dan we van hem gewend zijn. Niet zo hevig als destijds op The Top, maar wederom hoor ik vernieuwing, een band die zijn muzikale grenzen opnieuw aan het verkennen is. Ook de teksten zijn eindelijk weer heerlijk geinspireerd en zo nu en dan behoorlijk venijnig (It's Over, Switch etc).

Wat betreft de keyboards; die worden geen moment gemist want Porl Thompson's gitaarspel vult alles geweldig op. Wat mij betreft is deze plaat een aaneenschakeling van hoogtepunten, ik moet er echt nog even van bijkomen. Ik heb zelden zo enorm veel energie op een Cure album gehoord...

Over een deel van de singles was ik in het begin niet zo te spreken, maar binnen het geheel 'klikken' ze plotseling stuk voor stuk. Tegen al mijn verwachtingen in. De albumversie van Sleep When I'm Dead klinkt sowieso al een heel stuk beter!

Wat dit album tevens anders maakt dan de vorige Cure releases zijn de vele vocale effecten. En toch klopt het allemaal op de een of andere manier. Voorlopige hoogtepunten: The Hungry Ghost, The Real Snow White, Sirensong, Switch, This Here And Now. With You (erg origineel) en natuurlijk Underneath The Stars. Maar ook de singles Freakshow en The Perfect Boy blijf ik goed vinden, ondanks de verdeelde reacties op Freakshow. Maar goed, ik vond Hot Hot Hot destijds ook een goede zet. Funky Cure is altijd leuk.

Deze plaat verslaat met gemak The Cure-The Cure, Bloodflowers en Wild Mood Swings. Ik durf bijna te zeggen dat ik dit zelfs beter vind dan The Head On The Door.

En nu ga ik nog even een keer of tien luisteren

Voor mij nog 6 dagen w88....en ben zoooo bang dat hij tegen valt...ik ken alleen de singels en daar zaten een paar gedrochten tussen en een paar parels!!! Vind het verd*mde moeilijk om niet te pindakazen!!! Maar wil de magie van de cd blind de speler in schuiven en "hopelijk" weggeblazen te worden.

Ja energie genoeg op dit album, maar slechts weinig energie waar ik wat mee kan. Een poging tot Head on the Door zou ik maar niet op rekenen, orbit, want dan kom je bedrogen uit. Hier staat echt geen In Between Days, Kyoto Song, Push of Sinking op. Sinking is juist van het type nummer dat The Cure blijkbaar niet meer kan maken.

Gelekt , ,maar eens najagen.