The Cure - 4:13 Dream (2008)

Misschien niet het niveau van de trilogie maar evenzogoed wat devel-hunt zegt; goed, degelijk, sfeervol en warm.

Underneath the Stars, The Hungry Ghost en The Scream zijn mijn favorieten.

4*

Faith een goed album ? nee, voor mij niet!! dit album is best wel oké, in vergelijking met hun andere behoort deze denk ik wel tot één van hun beste. Sirensong is geweldig!!!

Effe dimmen he .

Viel het hier iemand ook op dat Robert bij het volgende stukje in Freakshow:

I can't believe it
I must be dreaming
She turns
The sound down
Says "I am heaving
This is a freakshow"

Dat stukje waarin die zij zeg maar aan het woord is, Robert heel laag gaat. Zou er een diepere betekenis achter zitten? Is de vrouw met de baard niet een beroemde attractie op freakshows?

vind hem niet zo erg veel aan. waarom? het pakt me gewoon niet echt. de teksten vind ik niet echt bijzonder. het is goed gespeelt maar het mist de emotie van een pornography,faith,bloodflowers of een disintergration. maar goed alle goede cure albums vond ik naar verloop van tijd ook beter dus deze mischien ook. tot die tijd hou ik het op redelijk.
3*

Ik zie het nu pas.. hahaha! Wel een heel bizarre duiding eigenlijk, zou weer een sterk staaltje absurdisme zijn van Robert.

Deze plaat is een groeier, hem vandaag weer beluistert en doet echt niet onder voor Kiss me, kiss me, kiss me of Wish.

Echt wel.

echt waar

Ben ik het gedeeldelijk met je eens, het deel''deze plaat is een groeier'' dan, persoonlijk vind ik bvb Kiss me, Kiss me, Kiss me toch nog steeds veel beter, maar dat ligt wat persoonlijk dus.. deze nieuwe schijf is zeker en vast niet slecht, de vorige was een beetje een ontgoocheling deze is vooral een blijfertje als je er wat voor open staat

Ik neig er zelfs naar om Switch als sterkste nummer hier aan te wijzen, die bassloop van meneer Gallup is verslavend!

Paar maanden niet gehoord en weer eens opgezet, je weet maar nooit. Ik vind er nog steeds grotendeels niks aan. Mij te overgeproduceerd en schreeuwerig, nog steeds. Ik word er echt moe van, op een paar nummers na. Nergens hoor ik de schoonheid die bijv. op Kiss Me (3x) hoorbaar is, geen juweeltjes zoals Just Like Heaven, If Only Tonight We Could Sleep, Catch, The Snake Pit of How Beautiful You Are, verre van dat zelfs en daarom wat mij betreft absoluut onvergelijkbaar.

Luister trouwens eens This. Here and Now. with You vanaf 0:30 en David Bowie - A New Career In A New Town vanaf 0:30
Niet dat het verder uitmaakt (het zal ook puur toeval zijn), maar het was me gewoon opgevallen.

4.13 DREAM 2008

Is The Cure anno 2008 nog een relevante groep?
Deze vraag weerhield me ervan om hun twee laatste albums te kopen.
Het Ga dat album eens reviewen topic bracht me dan toch hier.

Mijn eerst indruk is: dit album is een fijne luisterplaat.
Hij doet me nog het meeste aan Wish denken.

Maar beklijven de nummers genoeg, hebben ze voldoende spanning
om mij later nog te laten teruggrijpen naar deze zoveelste van The Cure.

Underneath the Stars is een perfecte Cure song, al zitten Roberts vocalen
enigszins vermoeid in de mix van een anders fris gearrangeerde album opener.
Doet denken aan een song van Disintegration, maar met meer zuurstof.

The Only One klinkt als een onvervalste Cure single.
Als de dertiende hit in het dozijn misschien ... (gelukkig niet als The 13th).
Thematisch vlinderen de kussen (Kiss Me Kiss Me Kiss Me) om me heen.
Het nummer zit muzikaal tussen High en Friday I'm in Love.

The Reason Why is een degelijke albumtrack.
Je hoort hoe geölied de groep speelt: geen speld tussen te krijgen.
Hoge baslijn die wat aan New Order doet denken en ritmisch gestroomlijnd.
Met van die typische "onderwater" vocalen van Smith ... (the drowning man).

Freakshow toont een Cure die blijft zoeken naar vernieuwing.
Het zijn schijnbaar onopvallende nummers als dit, die een album
kleur en leven inblazen ... een beetje "Head on the Doorish ..."

Sirensong neemt me weer mee naar een ander album.
The Top met zijn akoestisch, haast folky ondertoon en kaleidoscopisch palet.
Ik dobber mee over de golven en laat me haast verleiden.

The Real Snow White brengt me weer bij Wish.
Een meer mainstream geörienteerd nummer met prominente gitaar.
En eindelijk nog eens een refrein dat er mag zijn (meezingbaarheidsfactor).

The Hungry Ghost drijft opnieuw op puntige gitaren.
Maar jammer genoeg ook wat op schreeuwerige vocalen.
Een nummer dat wil uithalen, maar zich niet genoeg vastbijt.
Misschien moet Robert toch eens wat aan die verkoudheid doen.

Switch doet qua titel wat denken aan Screw (The Head on the Door).
Een tegendraads nummer met een nerveus krassende gitaar.
Ik vind dit album heel sterk in zijn kleurenpalet: elk nummer
laat een ander facet van het muzikale spectrum horen.

The Perfect Boy ... tja, dat leg je als Curefan toch meteen naast The Perfect Girl.
Een lovestory zoals die op Kiss Me Kiss Me Kiss Me vaak te horen waren.
Maar het blijft opnieuw zoeken naar een beklijvend refrein op dit album.
Geen dum dum dum, hoogstens een beetje Let's Go to Bed.

This Here and Now With You brengt me eerst bij Disintegration.
Donkerder van toon en weer met een iets dreigendere golfslag van de bas.
En dan is er plots een meezingbaar refrein, als een zonnestraal bij donkere hemel.
Maar waarom zitten Roberts vocalen zo mistig in de eindmix?

Sleep When I'm Dead rockt recht voor zich uit.
Ik hoor The Walk of The baby Screams in het ritme van een aardig nummer.
Maar hier staat het refrein wat haaks op de song, lijkt het, maar het went wel.
Dit nummer neemt me soundgewijs het verst mee terug in de tijd.

The Scream ... het legendarische debuut van Siouxsie & The Banshees.
Een groep waar de piepjonge Robert Smith zijn hoed voor af nam.
Dit voorlaatste nummer dwaalt dan ook af naar de prille Curedagen.
Een vleugje Pornography zou ik haast zeggen, een album met een hoes
(drie uitgerokken gezichten) die wat aan het schilderij van Munch doen denken.

It's Over ... hoe vaak zou Smith dit al verklaard hebben in interviews.
Ook in dit laatste nummer daalt de groep weer af richting catacomben.
Deze plaat eindigt niet zo opgewekt ... het venijn zit in de staart.
Gif en medicijn ... het ligt dicht bij elkaar in de wereld van deze "Cure".

Wish is het totaalgeluid, al knipogen de verschillende tracks graag
naar andere albums uit het indrukwekkende oeuvre van The Cure.
Zou het kunnen dat de arrangementen sterker zijn dan de songs?
Er staan weinig meezingers op, maar ook geen enkele misser.

Variatie troef, alle kaarten liggen open op tafel.
Bijna een best of met uitsluitende nieuwe nummers.
Dit album is een winnaar, maar zal het ook een blijver blijken?

Mooie recensie Kan me hier ook redelijk in vinden..

de zoveelste cure lp die me niet warm of koud maakt ,

ga nog eens 17 seconds en faith opleggen !

Afgelopen week maar weer eens opgezet, halverwege maar totaal wat anders opgezet (great annihilator - Swans), wat werd ik ziek van dit album. - 0,5 *

Staat nu op en ik snap werkelijk niet waar al die negatieve reacties vandaan komen!!! Deze plaat rockt!!!!


Oh...en Underneath the Stars vind ik dus het minste nummer, het klinkt mij te gefoceerd in den oren, maar goed...

hoe meer ik deze plaat beluister hoe meer ik merk wat een zwakke groep the cure geworden is , nooit koop ik nog iets van dit zeer zwakke gezelschap .

M'n stem verlaagd naar 3,0. Smith en consorten kunnen me blijkbaar niet meer zo boeien...

Mee eens met het feit dat het voor Cure-begrippen een substandard album is.. oneens met het feit dat The Cure zich niet kan meten met het gros van de jonge bandjes. Ik hoor weinig beters vandaag de dag.

Na dit album verscheidene keren beluisterd te hebben vind ik hier geen zwakke song op staan maar de magie van weleer is helaas zoek. Het album klinkt te doorsnee en ook wat overgeproduceerd en de songs zijn - hoezeer ze ook van elkaar verschillen - te eenvormig qua sound. Vroegere Cure-albums bevatten songs die je meteen bij het strot grepen en naar andere sferen brachten, hiervan blijft te weinig in het hoofd hangen.
Globaal een redelijk album van the Cure maar ik zet toch liever terug 17 Seconds, Faith of Disintegration op, dat zijn albums die je van de eerste noot tot de laatste meeslepen.

Een user was zo wijs zelf berichten te verwijderen. Reacties op die berichten eveneens verwijderd. Tevens overig getroll en gepikeerde reacties daarop verwijderd.

Gezien het lage gemiddelde had ik hier geen hoge verwachtingen van. Het zal zeker niet mijn favoriete Cure album worden, maar toch wel een voldoende.

Gewoon weer een goed album van een nog steeds hele goede band.

Aan kritiek valt bijna niet te ontkomen als je zoveel klassieke nummers èn albums hebt gemaakt, maar wat mij betreft gaan ze nog wat jaartjes door. Ik wil ze ook nòg een keer live zien.

Niet zo goed als zijn briljante voorganger, maar toch een dikke voldoende.

Zometeen door de regen om één van de drie albums die ik nog niet origineel heb te bemachtigen.

Prima revanche na enkele naar mijn smaak magerder platen.
Hun beste album sinds "Wish" in elk geval, misschien zelfs beter dan dat album, dat ook zijn zwakke momenten kent.
Een erg gelijkmatig album ook, alle liedjes bevallen me wel goed, maar slechts "Sleep when I'm dead" springt er voor mij echt bovenuit en hoort bij mijn all time Cure-favorieten. De rest is gewoon ruim voldoende voor Cure-begrippen, en goed voor algemene begrippen.

Tja, echt goed is deze plaat niet meer. Mij kan ze ook maar zeer matig bekoren. Hun sterkste albums hebben ze voor mij in de jaren tachtig gemaakt. Met Disintegration voor mij als hun absolute meesterwerk.
Deze draai ik nog wel eens, en ik denk.... waar zit jullie inspiratie voor goede memorabele songs toch?

Marginaal beter dan de voorganger. Maar ik kan niet zeggen dat dit album mij echt boeit. Vind het wel enorm jammer. Ik mis de golvende uitgesponnenheid.

Het album heb ik niet, en gaat mogelijk niet gebeuren denk ik.
Hoewel ik de laatste tijd meer en meer Cure aan het ontdekken ben en weinig anders dan lof prijzen kan voor de band, vind ik deze toch wel minder. Niet slecht, maar gewoon te veel 'gewoon'.
Moet nog ff hebben van YouTube, maar de nummers van dit album daar geluisterd kunnen me niet echt raken. Behalve 'UInderneath the Stars'. De opener van het album vind ik magistraal mooi.....als livenummer. Studio heeft het mij betreft een beetje overkill aan exorcistische echozang, en die verdwijnt live naar de achtergrond waardoor de song ironisch genoeg meer 'ballen' krijgt.
Stemmen doe ik nog niet, die zou overigens nu op +/- 2,5 uitkomen. Eerst wachten op een betere kennismaking.

Nog even iets op beaster: de heren van The Cure zijn misschien momenteel niet meer zo sterk, maar ik zie het als een probleem met inspiratie.......denk ik. Want live waren ze vorig jaar gewoon in één woord fantastisch te noemen. En met hun ouvre hebben ze mijns inziens ruimschoots bewezen zeker geen zwakke band te zijn.

[quote="Saldek".............. Want live waren ze vorig jaar gewoon in één woord fantastisch te noemen. En met hun ouvre hebben ze mijns inziens ruimschoots bewezen zeker geen zwakke band te zijn. [/quote]

Even correctie: het concert is intussen twee jaar geleden, in 2008. Zat met me hoofd nog in 2009 denk ik.

De eerlijkheid verplicht mij te melden dat ik wel (veel) betere Cure platen in de kast heb staan.