Tim Buckley - Lorca (1970)

mijn stem
3,84
133 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Folk
Label: Elektra

  1. Lorca (9:53)
  2. Anonymous Proposition (7:43)
  3. I Had a Talk with My Woman (5:55)
  4. Driftin' (8:10)
  5. Nobody Walkin' (7:30)
totale tijdsduur: 39:11
110 BERICHTEN 8 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Don Cappuccino
 
0
geplaatst: 4 oktober 2013, 11:31 uur [permalink]
Mijn moeder had de 5-cd box (Original Album Classics) gekocht en ik ben inmiddels aanbeland bij Lorca. De eerste twee platen vond ik goed maar vanaf Happy Sad begon ik het echt geweldig te vinden. Op deze plaat heeft Buckley mij volledig in zijn greep, dat deze plaat in 1970 is gemaakt! Het wringt, het is duister en tegelijkertijd prachtig. Tim gebruikt hier zijn stem echt als een instrument en de bijna free-jazzbegleiding past daar geweldig bij. Ik hoor elementen die bij de latere Scott Walker terughoor. Dit kan wel eens een van mijn favorieten worden!

avatar van musician
2,0
0
geplaatst: 9 oktober 2013, 11:40 uur [permalink]
Ik heb erg mijn best gedaan, de afgelopen 2 jaar, maar ik vind hier eerlijk gezegd helemaal niets aan.

Daarmee wil ik verder helemaal niemand tegen zijn schenen schoppen 😛, maar ik kan er gewoon niets mee.

Lange uitgesponnen nummers met nagenoeg geen enkele variatie, de vocalen van Buckley daarbij, ik vind het alles bij elkaar dodelijk saai. Nobody's walkin' moet dat dan nog enigszins doorbreken maar is voor mij te laat. Gezien alle positieve reacties hier van de hoogewaardeerde mede users heb ik nog lange tijd gedacht dat het aan mij lag.

Maar dit album gaat echt niets opleveren tussen Buckley en mij. Dat eerste album vind ik nog alleraardigst maar dit gaat voor mijn gevoel nergens over en het gaat ook vooral nergens naar toe. Het kabbelt sombertjes voort en na 39 minuten is het afgelopen. Lange minuten, ook vandaag overwoog ik het album na de eerste track op de transferlijst te zetten.

Beter wordt het dan vervolgens niet meer, tot dan nog het genoemde Nobody's walkin'. Ik vermoed dat ik dit album niet begrijp, dat zal het zijn. Dan hoeft ook gelijk niemand zich beledigd te voelen.... 😉

avatar van Hendrik68
4,5
0
geplaatst: 9 oktober 2013, 12:35 uur [permalink]
Waarom moet iemand zich beledigd voelen over een eerlijke mening? Je hebt het geprobeerd en het is niet gelukt, jammer. Ik zag vorig jaar het setje van 5 CD's vrij goedkoop op internet. Ik dacht, dat kan ik niet laten liggen. Maar om nou te zeggen dat ik hele hoge verwachtingen had, nee. Maar eenmaal in huis begon ik te luisteren en hield nooit weer op.Ik herkende een enorme schoonheid die ik wel eerder had gezien in de muziek, maar niet op deze manier. Mijn favoriet is deze laatste, al nadert Happy Sad met rasse schreden. Jou is het helaas niet zo vergaan, maar ik snap het best, het moet je wel liggen.

avatar van AdrieMeijer
5,0
0
geplaatst: 9 oktober 2013, 16:43 uur [permalink]
Tja, dat blijft toch boeiend... Waarom hoort de één saaie muziek, en de ander een meesterwerk? Het zal ongetwijfeld ook te maken hebben met de omstandigheden (Wrong Place, Right Time of elke denkbare variatie daarop) waaronder je kennis maakt met die muziek.
Als ik de eerste tien cd's van de MuMe top 250 bekijk, zie ik er maar liefst zes bij waar ik persoonlijk geen fluit aan vind. Gek hè, iedereen dweept met Pink Floyd, maar ik HOOR het gewoon niet.

Hendrik vraagt zich terecht af hoe iemand ooit beledigd kan worden door een eerlijke mening, maar jammer genoeg bestaat dat wel op dit Forum. Ooit heb ik me eens kritisch uitgelaten over Jeff Buckley, nou ik kon meteen een andere identiteit aannemen en een bodyguard inhuren... Als ik me beledigd zou voelen door alle mensen die Tim Buckley niets aan vinden, dan kan ik wel in een hutje op de hei gaan wonen.

avatar van Don Cappuccino
 
0
geplaatst: 9 oktober 2013, 17:05 uur [permalink]
Beledigd voelen om een mening van iemand is ronduit zielig. Ik kan echt wel begrijpen dat musician deze plaat langdradig vind. Bij mij is dat juist een positief punt van de plaat, ik word er helemaal ingezogen. Mijn moeder had trouwens de box nu ook helemaal beluisterd en ook zij vond Lorca de beste plaat. 😄

avatar van Droombolus
4,0
0
geplaatst: 10 oktober 2013, 10:56 uur [permalink]
AdrieMeijer schreef:
Gek hè, iedereen dweept met Pink Floyd, maar ik HOOR het gewoon niet.


Daar maak je geen vrienden mee 😉, maar ik heb er ook niks mee. De vroege Floyd vind ik prima, maar bij Atom Heart Mother ging het definitief fout wat mij betreft. Mijn baas dacht me een keer te trakteren op een optreden van een PF tribute band ( we hebben er ongeveer 10 in NL 😕 ) en ik had echt moeite het hele optreden uit te zitten.

avatar van AdrieMeijer
5,0
0
geplaatst: 10 oktober 2013, 17:40 uur [permalink]
Don Cappuccino schreef:
... Mijn moeder had trouwens de box nu ook helemaal beluisterd en ook zij vond Lorca de beste plaat. 😄

Jij boft maar weer met zo'n moeder! Toen ik zo oud was als jij (ja, jongens opa vertelt weer over vroeger) was er één groot schrikbeeld: de kans dat mijn ouders mijn plaat leuk vonden. Dan was er iets HEEL ERG fout. Zo'n plaat belandde dan in het rijtje vreselijke vergissingen.

avatar van Droombolus
4,0
0
geplaatst: 11 oktober 2013, 09:53 uur [permalink]
Mijn moeder kon tot '66 een behoorlijk eind meekomen, daarna was ze blij dat ik een eigen koffergrammofoon 😉 op m'n slaapkamer had en mijn "herrie" niet meer in de huiskamer hoefde te draaien.

avatar van Misterfool
2,0
0
geplaatst: 4 januari 2014, 19:30 uur [permalink]
Experimentele muziek geeft mij soms een kick van hier tot Tokyo. Heerlijk hoe de aanvankelijke troebelheid opklaart. Alsof ruwe olie in water verandert 😉 Dit album geeft mij die kick niet. Deze muziek lijkt mij haast een trap na te willen geven. Elke keer vind ik mij half verduft in deze muzikale steeg terug. Katerig na alweer het verlies van 40 minuten van mijn leven. Hoe een dramatiek!, hoe een richtingloosheid!. 2* verdien je Lorca, meer zul je van deze mr.fool niet krijgen 😛

avatar van Paalhaas
5,0
0
geplaatst: 5 januari 2014, 00:51 uur [permalink]
Dwaas! 🙂

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
0
geplaatst: 5 januari 2014, 19:18 uur [permalink]
Droombolus schreef:
een eigen koffergrammofoon 😉

Die smiley is inmiddels nergens meer voor nodig Droombolus, ik was gisteren bij een alternatieve platenwinkel en daar stonden die koffergrammofoons ook weer te koop, in drie verschillende kleuren (fifties-pasteltinten), echt het ouderwetse model waarbij je het deksel niet kon dichtdoen als er een elpee oplag, en de eigenaar vertelde dat ze als warme broodjes over de toonbank gingen : "Tja, als ik daarmee de teruglopende CD-verkoop kan compenseren..." (Hij heeft ook al een grote vinylafdeling – nu de cassettebandjes nog!)
 

avatar van PaulKemp48
5,0
0
geplaatst: 6 juni 2014, 01:12 uur [permalink]
Deze LP was de enige Buckley welke ik nog niet kende en gezien de commentaren een lastige om doorheen te komen. Eindelijk op een geschikt moment in z'n geheel beluisterd. 's Nachts in het pikkedonker met draadloze koptelefoon op het hoofd want huisgenoten kunnen dit niet waarderen. Het is een onvoorstelbare mooie plaat. Wat zou deze man allemaal gemaakt hebben als hij niet zo jong gestorven was.

avatar van Droombolus
4,0
0
geplaatst: 6 juni 2014, 11:31 uur [permalink]
Tim heeft een waanzinnige hoeveelheid platen achtergelaten voor de korte tijd dattie geleefd heeft, dus daar moeten we dan weer dankbaar voor zijn..........

avatar van Hendrik68
4,5
0
geplaatst: 6 juni 2014, 13:56 uur [permalink]
Ik vind persoonlijk dat hij gruwelijk snel het artistieke hoogtepunt bereikte, maar dat hij na Lorca ook weer razendsnel terugkeerde naar een beduidend lager niveau. Zeg maar gerust middelmaat. Ik weet, het is vloeken in de kerk, maar Buckley is voor mij de man van het supertrio Happy Sad, Blue Afternoon en Lorca. De 2 albums ervoor zijn een opmaat naar dat trio, maar alles wat erna komt is een soms best wel steile helling naar beneden. Hoe hij zich later zou herstellen zullen we nooit weten. Iets in mij zegt dat hij de electronische hoek in zou zijn gegaan.

avatar van Ataloona
5,0
0
geplaatst: 6 juni 2014, 14:59 uur [permalink]
Helemaal geen vloeken in de kerk hoor. Danig mee eens, al zou ik aan dat rijtje Starsailor nog toevoegen.

avatar van AdrieMeijer
5,0
0
geplaatst: 6 juni 2014, 18:03 uur [permalink]
Gisteren weer eens Sweet Surrender van Greetings From LA beluisterd. Als we het over steile hellingen, diepe dalen en hoge pieken hebben dan is dit voor mij de absolute top. Maar ik ben met Hendrik eens dat het Supertrio een artistiek hoogtepunt is. Hoe bestaat het dat iemand dat in zo'n korte tijd bij elkaar schrijft.

avatar van bikkel2
 
0
geplaatst: 6 juni 2014, 20:42 uur [permalink]
Ik vind Tim een fascinerend artiest, met zonder twijfel één van de uniekste stemmen ooit.

Ik ken twee nummers van dit album, de titelsong en I Had A Talk With My Woman.
Het zijn aparte stukken waar ik nog niet precies weet wat ik er mee aan moet.

Ga toch eens het album in zijn geheel beluisteren, misschien als geheel dat het kwartje dan valt.

Ik heb een paar jaar terug Starsailor: The Anthology gekocht en die ligt regelmatig in de cd-speler.
met name zijn wat zweverige, maar bloestollend mooie prille werk vind ik indrukwekkend.

avatar van Huygens
4,5
0
geplaatst: 20 juni 2014, 14:14 uur [permalink]
[quote]willemmusic schreef:
(quote)


Het klopt dat je die S niet hoort, niet direct in ieder geval. Hij zingt OtherrrrrrrrrrrrrrS. Er zitten een paar seconden tussen.
Beetje late reactie, maar misschien heb je er wat aan.

avatar van willemmusic
 
0
geplaatst: 21 juni 2014, 11:47 uur [permalink]
q. Huygens
Beetje late reactie, maar misschien heb je er wat aan.

Bedankt en ik draai het album maar nog weer een keer ( en echt niet alleen voor dat woordje)!

avatar van Johnny Marr
3,5
0
geplaatst: 23 januari 2015, 00:50 uur [permalink]
Intrigerende plaat, misschien dat deze nog gaat groeien.
Overigens is het laatste nummer precies wat dit album nodig heeft, een laatste energiestoot, want bij Driftin' dreigde ik toch even m'n aandacht te verliezen...