Interpol - Antics (2004)

De laatste tijd opvallend veel dit album beluisterd. Ik weet wel waarom: het zijn stuk voor stuk geniale nummers, behorend tot het beste wat Interpol gemaakt heeft.

Waarom dan geen 5 sterren? Ik mis een beetje de emotionele rustpunten op dit album, zoals b.v. "NYC", "Hands Away" en "Leif Erikson" op het vorige album. "Antics" luistert als een soort best-of CD, je kan makkelijker een willekeurig nummer beluisteren. Misschien dat ik daarom dit album wat vaker op zet dan de anderen...

Als ik dan toch favorieten moet kiezen, dan ga ik voor "Narc", "Take You On A Cruise" en "Public Pervert". Waanzinnig goeie nummers.

Interpols' tweede album Antics werd aanvankelijk met gemengde gevoelens ontvangen, twee jaar na het beroemde debuut Turn On The Bright Lights uit 2002. Die plaat had ik nog niet gehoord toen ik me aan Antics waagde, dus ik kon met een schone lei beginnen.

Een plaat van Interpol kun en mag je niet na één luisterbeurt beoordelen. Dat kan pas na vele draaibeurten, als de nummers onder je huid zitten. Hoewel dit voor Antics minder geldt dan zijn voorganger. De songs zijn compacter, hoekiger en rechtlijniger. De nummers zijn ook echt nummers. Ik hoor zelfs singles, terwijl Turn On The Bright Lights als geheel meer een echte sfeerplaat is.

However, met zijn duistere, wervelende songstructuren is Antics gewoon een dijk van een album. Klaar. De vergelijkingen met Britse voorlopers zoals Joy Division en The Smiths zijn de voor de hand liggend, maar Interpol klinkt wel degelijk Amerikaans. Duidelijk hoorbaar zijn de raakvlakken met een band als The Afghan Whigs. De ijskoude zang van frontman Paul Banks en de strakke, uitgeklede gitaarrifs dragen bij aan een broeierige en onheilspellende sfeer. De spanning wordt overal zorgvuldig opgebouwd.

Het zeurende orgeltje in Next Exit opent de deuren voor een reeks grootse nummers. Evil (met dat prachtige basloopje), Narc en vooral het zinderende Take You On A Cruise zijn van een zeldzame schoonheid. De uptempo single Slow Hands is een knaller en het inktzwarte Not Even Jail het onbetwiste hoogtepunt.

Op Antics is geen vrolijke noot te horen, wel één van de interessantste bands van de laatste jaren.

a time to be so small .....vind ik het mooiste nummer van interpol . misschien wel 1 van de mooiste songs die ik ken . vreemd dat niet meer mensen dit vinden !
het heeft die diepgang , melancholisch , een gevoel van leegte & droevigheid ...intens

Na een geweldig debuut, weet Interpol met een uitstekende opvolger te komen. De wijze hoe de nummers onderling verschillen is vergelijkbaar met het debuut, al moet gezegd worden dat het debuut wellicht iets gewaagder en donkerder is. Maar dat dit album zeer geslaagd is, is mij wel duidelijk.

En dat terwijl ik opener Next Exit, eigenlijk niet echt kan waarderen. Het nummer klinkt een beetje zeurderig. Maar met nummers als Evil, Slow Hands, C’Mere en Narc schakelt Interpol naar een hogere versnelling. Zo hoor ik ze graag. Maar ook met epische nummers als Public Pervert, het subliem opgebouwde Take You on a Cruise en het meesterwerk Not Even Jail weten zij mij te verbazen. Eigenlijk vallen alleen de eerder genoemde opener, en het laatste nummer (A Time to be So Small) wat tegen.

Heel bijzonder dat Interpol zich niet heeft gewaagd aan een totale stijlbreuk in vergelijking met hun debuut, maar toch een origineel en geweldig album hebben kunnen afleveren.

Sterke plaat waar nog steeds rek in zit.Echt origineel is hun sound niet (de Engelse wave in het begin van de jaren tachtig) maar de songs zijn over het algemeen goed.Antics verveelt nog steeds niet en is een prima opvolger van het ook al sterke debuut.Evil en Public pervert zijn m'n favorieten.

Natuurlijk was de fraaie donkere sfeer van hun debuut ook nog te horen op Antics, alleen zitten er tussen de donkere dieptes door ook meer catchy riffs en liedjes. Antics klinkt daardoor wat afwisselender dan de voorganger, net anders dus. Er staan hier voornamelijk goede tot een paar erg sterke nummers op. Toch is het niveau niet constant hoog.

Erg goed zijn, natuurlijk zou ik haast zeggen, Evil & Slow Hands, de korte puntige songs. Maar zeker ook langere fraaie nummers als Take You On A Cruise, Not Even Jail & Public Pervert: dat zijn ook prachtsongs. Het levert alles bij elkaar een album op wat dus meestal van (behoorlijk) hoog niveau is, maar soms ook net wat minder. Daardoor is het voor mij de minste plaat tot nu toe van Interpol van de vijf die zijn verschenen. Maar ja, de rest is van een nog hoger niveau wat mij betreft. 4,0* is natuurlijk geen lage waardering.

Na de wonderlijke ontmoeting met de aantrekkelijke "Leif Erikson" verdween "Turn on the Bright Lights", voorlopig althans, in de kast.

"Antics" betekende voor mij dan ook de eerste echte kennismaking met dit groepje uit New York. Het aparte geluid van Interpol kreeg eindelijk een voet tussen de deur!

Het is waar dat deze plaat op het eerste gehoor toegankelijker en vrolijker klinkt dan het debuut. Maar dat is niet waarom ik "Antics", tussen de oude postpunkers "Modern Eon" of "Psychedelic Furs" door, nog steeds draai. Nee... de reden is als volgt: op één na zijn alle liedjes op "Antics" nagenoeg even sterk en staan op één na, allemaal in de afspeellijsten.

Maar is "Antics" daarom ook het sterkste Interpol album voor mij?
Nou... nee, maar ik kan deze plaat wél altijd aanhoren. Zelfs tijdens de afwas!

Een album dat hier blijkbaar op handen wordt gedragen. Interpol is niet slecht en Antics is een fijn album. Het klinkt allemaal nogal erg strak. Ik mis de fun en het rock 'n roll gehalte in dit soort rockmuziek. De sound doet het nog wel goed en Antics levert enkele mooie nummers op. Het is niet helemaal mijn ding, maar ik kan het wel waarderen. En begrijp waarom velen hier wild van zijn.

In de trant van dit topic heb ik deze plaat beluisterd.

Luisteren naar meer gitaar gedreven muziek is niet iets wat ik gewend ben en ik merk dat het wel echt iets is waar ik aan moet wennen. Gelukkig is de stem van de zanger prettig, dus dat scheelt vocaal al een hoop gewenning. In een ver verleden(2008) werd mij al eens een album van Interpol aangeraden. Dat ging om het album Turn On the Bright Lights. Toen heb ik mij niet meer verder muzikaal in deze band verdiept.
Ik merk dat ik een soort van tweedeling in de nummers op dit album. Aan de ene kant nummers waar meer aandacht is voor subtiliteit en sfeersetting. Aan de andere kant nummers waar ze voor mijn gevoel gewoon doorrammen met de drums en gitaren. Dat eerste ligt mij duidelijk beter dan het tweede. Hiermee kan ik zeggen dat opener Next Exit, afsluiter A Time to Be So Small, Narc en Take You on a Cruise mij het meest zijn bevallen.

In een wereld waar muziek vaak gereduceerd wordt tot eenvoudige achtergrondgeluiden, is het album 'Antics' van Interpol als een verfrissende bries. Dit opus, uitgebracht door een ensemble van ongeëvenaarde virtuozen, onthult een complexe laag van sonische texturen, ingebed met een diepgewortelde emotionele lading.

De reis begint met "Next Exit", een openingslied dat de luisteraar zachtjes binnenleidt in de hypnotiserende wereld van Interpol. Het is niet zomaar een lied; het is een uitnodiging, een voorbode van de diepgaande emotionele diepten die nog verkend moeten worden.

Terwijl het album zich ontvouwt, ontpopt elk nummer zich als een nieuw hoofdstuk in een boek vol verhalen, elk met zijn eigen sfeer, tempo en verhaal. De nummers variëren van het beklemmende "Evil", dat zich nestelt in je bewustzijn met zijn indringende melodieën en doordringende teksten, tot het energieke "Slow Hands", dat door je aderen pulseert met zijn meeslepende ritmes en pittige gitaarriffs.

Wat 'Antics' onderscheidt, is niet alleen de kwaliteit van de muziek, maar ook de manier waarop deze is samengesteld. Interpol slaagt erin om een album te creëren dat rijk is aan variëteit, zowel in termen van muzikaliteit als van emotie. Er is een genuanceerde balans tussen de donkere, melancholische tonen en de momenten van hoop en helderheid.

De teksten, een cruciaal element van het album, zijn poëtisch en rijk aan beeldspraak. Ze dwingen de luisteraar om dieper te graven, om tussen de regels door te lezen en de verborgen betekenissen te ontdekken. Dit is geen muziek die je passief consumeert; het vereist aandacht, reflectie.

Het is duidelijk dat 'Antics' meer is dan een verzameling liedjes; het is een kunstwerk dat tot stand is gekomen door de zorgvuldige samenwerking van getalenteerde individuen die hun hart en ziel in elk detail hebben gestoken. Het album daagt de conventies van indie rock uit en tilt het genre naar een hoger niveau.

Afsluitend kan gezegd worden dat 'Antics' van Interpol een like-to-have is voor elke muziekliefhebber die op zoek is naar iets dat verder gaat dan het alledaagse. Het is een album dat niet alleen vandaag relevant is, maar dat ongetwijfeld de tand des tijds zal doorstaan, blijvend als een tijdloze klassieker in de muziekgeschiedenis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Bericht zal wel snel verplaatst worden naar het algemene bandtopic, maar toch...

Ik was er zondag ook bij in Antwerpen en heb enorm genoten van de show. Heb de band voor het eerst in 2007 op Rock Werchter gezien en sindsdien een 6-tal keer, van Marseille met een (toen al) ex-lief in 2010 tot Vorst Nationaal in januari 2015. Nadien ben ik ze, zeker live, wat uit het oog verloren. Vorst was toen geen hoogvlieger, niet geholpen door het gruwelijke geluid daar (daardoor enkele maanden geleden ook niet ten volle kunnen genieten van King Gizzard & The Lizard Wizard).

Gek om te beseffen dat het bijna 10 jaar geleden was dat ik ze nog live had gezien. Maar dat is eigenlijk een goede zaak, anders was ik ze misschien definitief beu geworden. En Antics was mijn kennismaking met Interpol in 2004, dus dit album integraal live horen, dat wilde ik ervaren. Het album betekent heel veel voor me, ik vind 'm nog steeds hun beste, zoals dat vaak gaat met het eerste album dat je van een artiest leert kennen. Take You On A Cruise en Not Even Jail (en tourdebuut The New van de voorganger) waren persoonlijke hoogtepunten. Ik denk dat ik ze toch ga blijven volgen, als ze in de toekomst onze contreien blijven aandoen. Dat monotone of statische maakt me niet uit, dat verwacht ik ook niet bij Interpol. Ook de zang die wat achter in de mix zat, niet erg. Banks' stem is met de jaren wel wat fragieler geworden, dat hoorde je bv. goed in het a capellastuk op het einde van Pioneer To The Falls (Show me the dirt pile and I will pray that the soul can take - Three stowaways - In a passion it broke, I pull the black from the gray, but the soul can wait - I felt you so much today). Grappig contrast wel met de bij momenten gestoord hectische lightshow: niet geschikt voor wie onder epilepsie te lijden heeft!