Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady (1963)

Ik heb wel wat van Mingus in huis, en ik heb tenminste één goed voornemen voor 2008; toch nog iets meer van Mingus in huis halen, ik geloof dat dit wel eens een goede keuze zou kunnen worden...

Jij maakt mijn dag goed

Ik vind het altijd een hele eer als grote kenners als jij dit soort albums gaan luisteren, ga maar deze gaan halen met 'A Love Supreme', 2 van de beste Impulse!-releases .

Track C - Group Dancers
=
Geniaal!!

Ik heb deze gister drie keer geluisterd, en dit is denk ik het beste Jazz-album dat ik ken. Er is veel afwisseling in dit album te vinden en de spannning in de nummers wordt goed opgebouwd. Ik vond het vooral mooi als ze allemaal tegelijk spelen waardoor het best druk klinkt maar ze elkaar toch goed aanvoelen.

4*

Ooit luisterde ik alleen maar naar hardrock en simpele 70-ies stadionrock, daar mag ik nog steeds graag naar luisteren. Vervolgens raakte ik verslaafd aan P-Funk, daarna Zappa, daarop ontdekte ik George Duke en Billy Cobham en inmiddels ben ik ook aan het rondstruinen in het land van Miles Davis, Thelonious Monk en deze Charles Mingus. Waar ik vroeger (vroeger=nog maar een aantal jaren geleden) een pishekel had aan 'complexe' muziek, verzuip ik er nu bijkans in. Deze en Mingus x 5 zijn de enige twee die ik tot dusver bezit van Mingus, maar er zullen er waarschijnlijk nog meerdere volgen.

Dat laatste nummer schurkt toch wel tegen de grens van perfectie, mocht dat bestaan.

Track C - Group Dancers

Het is al vele keren gezegd geweest maar ik kan het niet laten om het toch maar wéér te doen: Wat een nummer, ik weet nog toen ik deze plaat voor de eerste keer luisterde, ik vond alles al best tof klinkend, ik had gelezen dat Track C en Mode D-E-F tot 'dé tracks' op dit album behoorden. Dus ik begon er maar aan, nu Mingus' pianospel in het begin is natuurlijk erg sterk, maar als die Fluit er dan in komt Té mooi voor woorden: dat was voor mij het toppunt in Jazz tot nu toe qua genialiteit. Zo subtiel en toch niet overdreven "professioneel" ingespeeld, die saxofonist die zorgt voor het geniale spel in je rechterkanaal Die man blijft een mysterie (ik hoop dat Paalhaas me snel kan uithelpen ) maar die man van die moet ik dringend maar dan ook dringend wat platen luisteren, niet alleen het pianospel, de fluit maar ook die saxofoonsolo maken die track tot een van de beste Minguscomposities ooit.

Mode D-E-F Toen ik dan de 3 'Tracks' achter de rug had moest het beste nog komen, viel me al direct op dat dat eigenlijk een samenvatting was van de 3 Tracks maar nóg geperfectioneerder, net als je denkt dat het niet beter kan bewijst Mingus je het tegendeel. Je moet het maar kunnen, nu twijfel ik deels voor mezelf wat mijn grote favoriet hier is, (van die 2 dus), maar dit album luistert naar mijn mening zoals veel Jazz-albums het best als geheel, eigenlijk vind ik de beste Jazz-plaat als het op "geheelheid" aankomt. (Misschien een vreemde uitdrukking maar enfin).

5* en #2 (plaatsje gezakt spijt me).

Vandaag in Gent voor amper 7.5 € aangeschaft, eigenlijk dus een kat in een zak, maar gezien de hoge gemiddelde score en het geringe aankoopbedrag, zal dit best meevallen, zeker?

Vanavond in bed met de Sennheiser koptelefoon te beluisteren...

Ik kom dan wel asap met besprekingkje... Ajuu!

€7,50

Euh, jawel, zeven vijftig, al zeggen wij Vlamingen zeven-en-half!

Absoluut een aparte luisterervaring, al vind ik het met momenten toch wel zware kost, geen erg toegankelijke soort jazz is dit, hoor!
Maar ik kan het wel smaken, al stop ik hem voorlopig in de cd-molen met nog andere platen en dan op random, want heel deze plaat in één enkele keer uitzitten blijft een opdracht.
Dit moet ik echt wel met mondjesmaat nuttigen, mijn té mainstream oren zullen daar wel voor gezorgd hebben.

****

Nog een paar keer draaien en je bent verslaafd aan deze geniale muziek. Mark my words !!!

I will, Gish, I will... !!

Ik vind het eigenlijk helemaal geen ontoegankelijke muziek al snap ik wel dat mensen er moeite mee kunnen hebben. Dit was eigenlijk het eerst jazz album wat ik ooit leuk ben gaan vinden en echt van ben gaan houden. Ik had veel meer moeite om in elk ander willekeurig jazz album te komen. Een album als Kind of Blue ben ik nog steeds niet ingekomen, maar misschien komt dit omdat ik er gewoon een schijthekel aan heb.

Heiligheidsverklaringen alom rond deze plaat van Charles Mingus. Dus, tsja, dan kan ik het niet naast me laten liggen en moest ik deze cd wel opzetten.
Om maar met de deur in huis te vallen: het doet me helemaal niks. Als ik het opzet dan blaast het rustig verder op de achtergrond en heb ik het niets eens door als het afgelopen is. Het pakt me dus echt totaal niet.

2 ster.

Ben je zeker dat het genre jazz je wel ligt? Eerst 1.0* voor 'Conference of the Birds' en 2.5* voor John Handy's Montereyplaat, en nu dit. Misschien terug St. Germain of Norah Jones gaan luisteren?

Cannonball Adderley staat nog steeds op 4,5. Donald Byrd, Grant Green, Dexter Gordon, Terence Blanchard en de Blue Note Trips bevallen ook zeer. (incl. zeker nog meer jazz). Dus dat valt wel mee Toon1.

Er is toch meer dan Charlie en Johnnyboy?

Ik bedoelde het feit dat het gevestigde jazz-platen zijn, waardoor zo'n scores natuurlijk erg opvallen .

Ok sorry kusje

no comment.

Dat je het niet goed vind, oké. Maar dat het rustig verder blaast op de achtergrond vind ik bizar. Mijn moeder vind dit geen goede plaat omdat het te druk is. En gezien jouw zoetgevooisde muzieksmaak had ik best kunnen begrijpen dat het je om die reden niet ligt.

Blaast rustig verder ...

Overigens een prachtig album! Had nog niet eens gestemd!

Je haalt het gemiddelde omlaag HiLL

Ik was ook eventjes wat verbaasd

Ja uh haha het is hier ook nooit goed he, stelletje jazzSNOBS

Krijg zo onderhand wel het gevoel dat al mijn jazzstemmen gewogen worden. Ben nu toevallig bezig al mijn stemmen weer bij te werken en in het genre jazz beland. Kunnen jullie fijn weer kijken wat er jullie niet bevalt en mij wel, of andersom.

Omg, een 4 maar.

Ik geniet daar erg van, ja.