Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady (1963)

Één woord: WOW

Ik heb het bekendste werk van Coltrane, Davis en Dolphy liggen, evenals veel modern jazz/avantgarde werk. Maar ik heb het idee dat ik door het luisteren van deze plaat van Charles Mingus (Die ik op de gok voor 5 euro heb gekocht) pas de eerste serieuze jazz stappen zet. Stapje voor stapje begint het me te dagen waarom mensen zo lyrisch kunnen worden over jazz.

Aan het domein waarin de saxofoon zich qua toonhoogte beweegt (de zgn. ambitus van het instrument) te horen is dit een altsaxofoon (Charlie Mariano dus). Bovendien kun je als je goed luistert tijdens het stuk de tenorsaxofoon van Hafer (die dus lager speelt) en Richardsons sopraansaxofoon (die dus hoger speelt) op verschillende plaatsen contrasteren met Mariano.

En sorry voor het nogal late antwoord.

Heerlijk. Na wat stappen te hebben gezet in Jazz (na al onder de indruk te zijn geraakt van het werk van Miles Davis en grote favoriet A Love Supreme te hebben geprobeerd) kom ik hierbij uit. In tegenstelling tot de Jazz die ik tot nu toe hoorde is het echter meteen een grootse liefde.

Wat een leven! De muziek gaat volledig zijn eigen weg, weet nooit te vervelen en is nooit voorspelbaar. Wel is het telkens maar weer overdonderend en bruisend van de levenslust. Ook een fenomenale opbouw, dat bij elke stap intenser wordt. Dít is Jazz. Misschien mist het wat van de wat meer rustige schoonheid zoals Miles Davis die kan oproepen, maar de kracht van dit album zit 'm er dan ook in de levenslust. Een album die nog vaak gedraaid zal worden.

Je zegt precies hetzelfde als mij, en nog beter ook.

Beitel zegt dit inderdaad vrij treffend, ik kan me er helemaal bij aansluiten

Davis en Coltrane doen mij ook beduidend minder helaas. Dit is daarentegen zo frivool en speels, waarbij de muziek zoals gezegd prachtig z'n eigen weg lijkt te gaan.

Als er een tijdmachine bestond zou ik mezelf als eerste "wegbeamen" naar Dallas [de aanslag op JFK]
om daarna weer snel in te stappen en verder te reizen naar de opnamedag van dit wonderschone album.

De 1ste luisterbeurt laat veel goeds vermoeden, spannende en verrassende jazz om naar te luisteren. Dit ga ik nog heel goed gaan vinden. Het was ook een zeer aangename verrassing om op een jazzalbum plots een flamencogitaar terug te vinden. Weer een ontdekking op mijn verkenningstocht in de jazzwereld.

Da's trouwens dezelfde gitarist als op Van Morrisons Astral weeks (Jay Berliner).

en op:
Charles Mingus - Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus

Dat Mingus ooit zei dat alles wat hij in muziek wou doen hier in zit kan ik begrijpen. Hier zit echt zooooooooooooooo veel muziek in, ongelofelijk. De sfeer op het album is uniek en avontuurlijk... je wordt continu verrast door de vele instrumenten.

Zeker een van de beste albums die ik ooit gehoort heb. Wat een avontuur.

Ondertussen heb ik al een stuk of 10 keer naar dit album geluisterd en ik ben echt onder de indruk , waarschijnlijk (op coltrane na) de beste jazz die ik al heb gehoord en ik beloon hem dan ook met een plaatsje in mijn top 10.
Wat ik vooral de grote kracht vind achter deze muziek, is de vele variatie qua stijlen. De blazers zijn natuurlijk het meest aanwezig en gaan hand in hand prachtige ritmes tegemoet die af en toe eens onderbroken worden voor een geniale solo waarin 1 van hen even de show steelt. Maar het zijn niet alleen de blazers die uitblinken, ook het pianowerk is om duimen en vingers van af te likken en een echt genot voor het oor. Net als de flamencogitaar die zo terstond en bijtijds eens opduikt en me heel aangenaam wist te verassen. En dat geldt voor de gehele cd, hij is verassend maar gaat nooit over de grens en is zo een intrigerende luisterervaring waarvan ik enorm kan genieten.
Weer een grote ontdekking dus in de jazzwereld.

Van de 3 jazzplaten in de all time top 10 van Rate Your Music m.i. de mooiste. Speels, inventief, ingehouden en uitbundig, gevarieerd, met een mooie rode draad door het hele album heen.

Beste jazz album wat ik ken. Helemaal mijn ding! Daar is maar één score voor!

En dat voor maar 5 euro op de gok

En de eerste jazz in mijn top 10 is een feit

Vindt je papegaai-die-eigenlijk-geen-papegaai-is hem ook mooi?

Die gaat wild meefluiten. En dat is geen geintje

Onvoorstelbaar sterke jazz plaat. Een van de grootste Jazz klassiekers.

Deze lijkt steeds meer kans te gaan maken om mijn favoriet jazz-album te gaan worden. Hoeveel ik hier ook naar luister, de kracht die de muziek uitstraalt, blijft even groot. En dat is het vooral, er schuilt iets in de composities van meneer Mingus, een soort van energie die je tegelijkertijd ontroert en vrolijk maakt. Het spel dat hier naar voren wordt gebracht heeft uitstraling, je wordt letterlijk en figuurlijk omver geblazen en valt van de ene verbazing in de andere door de dolle tempowisselingen die je te verwerken krijgt. Het samenspel van de blazers wind je op en zorgt voor een adrenalinestoot en net wanneer die op zijn hoogtepunt lijkt te komen, valt de muziek stil en krijg je een pianosolo te horen.Er volgt rustige sfeer en de blazers krijgen even een moment om te pauzeren .
En dan.... Beginnen ze weer gewoon opnieuw om je te laten genieten en verwonderen over de vindingrijkheid van Mingus en zijn vrienden. Hoe kwam hij bijvoorbeeld op het geniale idee om er een flamencogitaar aan toe te voegen? Jij hoort in de rock vaak een trompet op te duiken om het nummer wat op te vrolijken ( bvb Jimmy Jazz van The Clash) maar het effect is nooit zo geniaal als op deze plaat.
Dat lijkt me dan ook het kernwoord voor dit album te zijn : GENIAAL. Zowel de structuur van de composities ( wat een variatie !) als de solo's die naar voor worden gebracht. Elke muzikant lijkt hier op de top van zijn kunnen te musiceren en Mingus leidt het allemaal zo mooi in perfecte banen. Dit plaatje heeft dan ook alle ingredienten die een goede jazz-plaat (naar mijn mening) beoogt: feeling( er wordt met enorm veel passie en bezieling gespeeld), variatie, inventiviteit (zoveel ideeen op amper 1 schijfje, echt ongelooflijk) en uitstraling, kacht, préssence,...
Enkel lof dus en voor wat mij betreft 1 van de beste platen allertijden.
Geniaal, fantastisch, geweldig, prachtig, buitenaards mooi, formidabel,... En zo kunnen we nog wel even doorgaan maar eigenlijk komt elk superlatief te kort om deze muziek eer aan te doen.
Charles Mingus

Vol bewondering aanschouw ik telkens weer hoe jonge gasten als jij en eazyfan zich met jazz bezig houden. Jazz op die leeftijd zou niet in mijn hoofd zijn opgekomen (misschien was het anders als ook ik een internetkid geweest was). Maar zelfs los daarvan weten jullie je zo enthousiast uit te drukken.
Petje af en leuk geschreven wcs: het enthousiasme druipt er van af. Heerlijk dat er nog zoveel users zijn die zich bezig houden met het schrijven van dit soort recensies!!!!

Bedankt, maar ja, over zo'n album kan je enkel en alleen enthousiast zijn hé

En door dat enthousiasme ben ik het album vanavond weer gaan draaien en tot de conclusie gekomen dat Mingus niet voor niets al een aardige tijd mijn favoriete jazz-artiest is. En eigenlijk hoort dit album net als Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus de volle mep van 5* te krijgen van mij. Bij deze.

Nu nog in de top 10 Eric, want daar zit maar weinig beweging in.

Zal ook wel nooit snel beweging in komen en ik laat jazz er vrij bewust uit net als verzamelaars e.d.
Maar mijn Mingus-enthousiasme is er daardoor niet minder op. Toen ik net een beetje aan de gang ging met jazz zag je nog niet veel liefhebbers bij zijn albums (buiten de bekende namen als blabla) en dat is inmiddels wel even anders. Leuk om te zien.

Het mooie is Eric dat we elkaar enthousiast en nieuwsgierig maken, en daardoor vaak worden verrast door albums en muziek van anderen die we normaal gesproken over het hoofd zouden zien.
Inderdaad een hele leuke ontwikkeling, het heeft mij in ieder geval flink op weg geholpen binnen de jazz.

Mingus is voor mij toch wel de sleutel geweest die de deur verder heeft geopend. Uiteraard kende ik al wel wat maar door Mingus ben ik meer gaan durven en meer gaan luisteren. Nog steeds gaat het in vlagen maar Mingus pakt altijd zo ook dit album.

Ik word hier ronduit zenuwachtig van.

Dat werd ik ook in het begin. Geef het nog wat luisterbeurten! Zo nu en dan gewoon proberen

Zal ik doen; ik geef niet gelijk op. De instrumentatie werkt alleen niet mee.

ik begon dit album ooit op 2,5* en zie waar het nu staat

Uiteindelijk verwijder je je stem?