Animal Collective - Merriweather Post Pavilion (2009)

Mijn eerst mixje is af:

Daily Routine [KampF Mix]

Samples: Piano uit Madvillain's nummer Raid, Cut Copy's So Cosmic mixtape waarin Panda Bear's Bros voorbij komt en (edit) van Popolice, tot slot een drum stem van Reckoner (Radiohead) en het synth gedeelte van Daily Routine dus.

Genietze, het is maar een opwerp

Hmm, AC heb ik in het verleden altijd maar een irritant drukke bedoening (veel energie, weinig beklijvende nummers) gevonden maar na een paar luisterbeurten ontwaren er zich op deze worp toch wel een paar schitterende werkjes (vooral In the Flowers, Brothersport, Bluish, Summertime Clothes en piece de resistance My Girls). 2e helft van het album, en dan meerbepaald nummers 7 tem 10 spreken me vooralsnog wel minder aan. Shit, straks krijgt de Hype me after al alsnog te pakken.

Nu 3 dagen bezig met dit album: de eerste luisterbeurten wist ik niet echt grip te krijgen op de muziek, het was zo overweldigend, meteen bij het eerste nummer al, dat ik er niet echt goed, geconcentreerd naar kon luisteren. Details hoorde ik nauwelijks. Als ik over de muziek nadacht leek het heel onlogisch, maar wanneer ik in mijn hoofd meezong met de galmende stemmen viel alles toch op zijn plek.

Nadat ik de 'catchphrases' als will it be just like I'm dreaming, I want to walk around with you, I'm getting lost in your curls, am I really all the things that are outside of me, lion in a coma (ze zijn zo geniaal, als je ze leest hoor je de liedjes weer), uit mijn hoofd mee kon zingen, begon de kern van de muziek wat meer door te dringen. Prachtige opbouw siert de nummers. Het viel me op dat de meesten maar één soort climax hebben, waarna er een soort rustig einde aan komt. De donderende trommels van In the Flowers bijvoorbeeld, komen niet meer terug, en misschien is dat wel de kracht van dit album.

Alle nummers zijn opgebouwd uit een soort haperende ritmes, die voorturend worden onderbroken door een explosie van galm en echo die de stemmen van Lennox en Tare verrijken. De schelle ratelsynthesizers, de onderwaterorgels, de stampende 909-achtige beats, allemaal vormen ze het bizarre universum van Merriweather Post Pavilion. Maar het klopt gewoon. Alles klopt. Onbetaalbaar!

Zit net weer te luisteren, en het wordt alsmaar beter en beter. Zet voorlopig nog redelijk voorzichtig op 4* in.

Brother Sport..

Ongelofelijk, wat een nummer, beste nummer wat ik heb gehoord in tijden.

Wow dit is best een overdonderende kennismaking met Animal Collective. Ik ben onder de indruk

Begint leuk.

Dit is een geweldig en vooral verslavend feest! De bijna vanzelfsprekende liefde die zich vanuit de muziek in tientallen laagjes opstapelt en zonder pauze de volle speelduur doordendert vind ik ongeëvenaard. Door het enorme gevoel voor harmonie van de beide meneren blijft dit onuitputtelijk beelden en associaties oproepen van dansende meisjes tot uitgestrekte grasvelden en veel verder.

Geluidjes worden zodanig verweven met zichzelf en elkaar dat ze al het klinische uit hun oorspronkelijke klankkleur verliezen en warmte uitstralen. Veel koele geluiden die zodanig in een stroomversnelling zijn gegoten en vervolgens over elkaar heen gedrapeerd zijn dat hun oorspronkelijke geluid wordt weggedrukt en er een blijvende stromende warmte overblijft. Pulserende geluidjes spannen samen tot een vloedgolf van behaaglijkheid. En wat daar uit komt is de leukste rommel ooit om door te worden meegevoerd.

Inmiddels staat hij al vier dagen lang telkens na de drukke werkzaamheden op repeat en dat is dan wel een heel erg fijn thuiskomen. Eigenlijk zo'n zomers ceedeetje, maar hij past zich wonderwel aan aan al het ijs. Het prettige voor alle momenten is dat er een relatief toegankelijk popalbum afgeleverd wordt met uiteenlopende middelen, weinig voor de hand liggende patronen en bovendien zonder dat ook maar een moment de rem erop gaat. De plaat kleurt binnen een zelfgecreëerd wonderlijk patroon van lijntjes. Alleen Guys Eyes is wat aan de vermoeiende kant. Vooral My Girls en Bluish behoren alvast tot de mooiste liedjes ooit.

Mijn eerste stem op een album van Animal Collective is een feit. Ik heb een aantal albums van ze op mijn computer staan, maar geen enkele - op 'Feels' na misschien - wist me echt te raken. Het lukte me maar niet om een album van deze band volledig te beluisteren. Eerlijk is eerlijk: ik werd al snel aangestoken door reacties op deze site. Toen het album lekte, ben ik meteen gaan luisteren. Al een paar dagen draai ik alle nummers van het album voorzichtig achter elkaar. En het bevalt me. Ik ben er nog niet helemaal achter, waarom deze plaat me wel raakt, want ook deze is niet erg toegankelijk, vind ik. Maar ik denk, dat het vooral door die mooie, bezwerende, (samen)zang komt.

Dit album kreeg vandaag de maximale score in de Volkskrant: een zeer lovende recensie. Ik ga het ook een keer beluisteren.

Dat extra halve puntje/puntje durf ik er nog niet bij te doen, daarvoor raakt Animal Collective nog niet genoeg. Wel ziekelijk vaak gedraaid de afgelopen dagen, ik ben inmiddels gewend aan de overweldigende draaikolkende muzikale gekte en het is heerlijk om maar gekke geluidjes en nieuwe lagen te blijven ontdekken. Dat maakt een verslavende plaat! En goede liedjes zijn het ook zeker, hoe vreemd ze soms ook zijn. Hun melodieen doen denken aan trancerende tribale hypnose festijnen waarbij je het hoofd verliest en plotseling allerlei vreemde bewegingen met je lichaam maakt.
Fascinerend zootje dat Animal Collective. Mijn kennismaking met Merriweather Post Pavillion maakt me ongekend nieuwsgierig naar de rest van hun oeuvre (nog 8 albums!!!! naar het schijnt). En dan te bedenken dat ik Strawberry Jam een ongelofelijke kloteplaat vond. Die ga ik zo draaien, eens kijken of het nu wel werkt!
Oh ja favoriete nummers van MPP: My Girls, Daily Routine en Brothersport. Favoriete geluid: Die hoge knetterende arpeggiosynth die op meerdere nummers voorbij raast.

Brother Sport doet me echt denken aan zo'n Afrikaanse djembé band, maar dan met diverse moderne (elektronische) effecten erin verwerkt. Fijn vrolijk nummertje

Als de eerste plaat die ik dit jaar hoor gelijk al 4,5* waard is, wat voor een prachtig jaar moet dit dan wel niet worden. Metaforen over frambozenijsjes, knotsgekke romances en psychedelische feestjes kunnen met gerust hart uit de kast worden gehaald. Een uitbarsting als in het eerste nummer bezorgt gelijk al een apart geval van euforie. Qua sfeer doet het me enigszins denken aan het werk van de Japanse kunstenares Yayoi Kusama. Bizarre vormen, vreemde klanktapijten die zomaar tot in het oneindige zouden kunnen doorgaan, zang bestippeld met grote zwarte stippen. Dan zijn er nog die teksten. Zinnen worden herhaald en blijven in je hoofd hangen. The sun was never poetic. Het album straalt van alles uit; meisjes met krullen, regenbogen, zonnestralen, stuiterballen, extatisch dansen, glimlachende gezichten, rondrennen door een herfstig bos, hangmatten etc.

Blijft toch één van de meest bijzondere artiesten van dit decennium; zo languit liggend in een zonovergoten landschap van elektronica, psychedelica, spacende folk en perfecte pop.

als je de commentaren hier leest is deze plaat heel bijzonder..en dat is ze ook!

Mooie omschrijvingen Gijs en levenvergeten!

hij bevalt me al wat beter .

Also Frightened ook weer iets meer...

Heb de CD vanmiddag gekocht bij de Elpee in Groningen, ze hadden 'm net binnengekregen. Hij staat al de hele middag op repeat

Gisteren in de platenzaak even snel doorgenomen. Ik hoor wel dat het een goede plaat is, maar ik moet toch even in alle rust goed gaan luisteren. Dus ga ik hem maar even loaden denk ik, want het klonk best mooi.

Zoals ik al wel had verwacht, blijft dit album steeds beter worden. In the Flowers verliest zijn kracht niet, My Girls blijft een enorm goed en vrolijk liedje. Daily Routine is toch het mooiste nummer, ik kan het niet uitleggen, maar dat riedeltje samen met de stuiterende zang en het ritme: geniaal.

Merriweather Post Pavilion loopt ook heel goed door van het ene nummer naar het andere. Het is één lange reis. De 5* meer dan waard.


Trouwens, wil degene van de 0,5 (haatstem) het album ook daadwerkelijk gaan luisteren? Dankuwel.

Beste plaat van 2008 én 2009!

Brother Sport ....De Tomorrow Never Knows van nu lijkt wel

De rest klinkt ook goed

God Only Knows waarom dit album zo wordt bejubeld, maar ik weet wel dat de Beach Boys (die vaak in recensies worden aangehaald) honderdduizend maal interessanter en catchier zijn dan Animal Collective. Maar ja, die maakten - heel ouderwets natuurlijk - geen collages van geluid, maar liedjes.

Je zou Merriweather Post Pavilion een coherent album kunnen noemen, maar ik vind het vooral repetitief.

Slechts een enkele keer raakt het me en dan is het ook meteen heel goed: Summertime Clothes en het heerlijk dromerige, aan Mercury Rev schatplichtige, No More Runnin.

Niet mee eens, al is Pet Sounds natuurlijk wel werelds en een duidelijke inspiratie geweest voor de heren (tjek ook dit geniale plaatje). Ik vind Merriweather Post Pavilion juist enorm catchy. Zo 'easy to remember' heeft het Dierencollectief nog nooit geklonken wat mij betreft (voor hun doen dan, het kost natuurlijk nog altijd wel effe om er in te komen). Hoe kan je een My Girls of een Brother Sport nou niet catchy vinden? En het een collage van geluid of liedje noemen; so be it. Ieder zijn of haar mening, ik vind het een wereldalbum.

Volgende week de plaat maar 'ns in huis halen. Deze muziek verdient het gewoon om op CD gekocht te worden.

Wat ik een paar jaar geleden niet zou vermoeden gaat dit jaar gebeuren: de grote doorbraak van Animal collective. Hun aanstekelijke en repetitieve Beachboyspastisches met knotsgekke exotische geluidjes en andere fantasierijke tierelantijntjes klinkt namelijk toegankelijker dan ooit, zonder dat hierbij sprake is van een commerciële knieval o.i.d. Kijk dus niet raar op als ze begin juni op Pinkpop staan.

Zeker mee eens dat dit collages van geluid zijn en dat de Beach Boys liedjes maakten. Daarom bevalt dit me net nog wat meer. Dit overdondert namelijk ook nog eens.

Daar zou ik wel raar van opkijken, met zo'n conservatieve directeur. Lowlands lijkt me erg logisch en stiekem hoop ik op Motel Mozaique.

Zou het eerder erg vinden als hij een 5* had gegeven. Zou betekenen dat ik de zelfde smaak had als een U2/Muse - fan

Ik zie ze dan toch eerder op Lowlands ofzo verschijnen. Pinkpop is toch net wat massaler.

Brother Sport is als een Afrikaanse Psychedelische dance DJ, die zijn beste nummer draait;) Geweldig dus.

Eerste kennismaking met dit soort (bizarre) muziek maar dit is echt geweldig!
Even doorbijten aan het begin maar ook de eerste paar keer klinkt het gelijk leuk maar na 5/6 luisterbeurten begint alles pas echt op te bloeien
Iemand nog aanraders met vergelijkbare muziek?
Zijn de vorige albums van AC aan te raden?