Animal Collective - Merriweather Post Pavilion (2009)

Ik ben niet vies van experimenteel, maar hier kan ik op het eerste gehoor vrij weinig mee..

Dan ben ik benieuwd wat je onder experimenteel schaart en wél kunt waarderen, want MPP is nou niet bepaald de moeilijkste plaat om naar te luisteren.

My Girls nummer van het jaar? Dat zou zomaar kunnen, echt bizar goed! Dit album werkt, zoals eerder al gezegt , hypnotiserend. Die 'Auwww!'s' op My Girls zijn briljant, tegen het randje van fout aan.

4-->4,5*

In het begin vond ik dit helemaal niks maar ik begin de schoonheid van de nummers wel in te zien. Enige echt grote probleem voor mij is dat het allemaal een beetje voortkabbelt.

Is het niet eng dat iets zo goed als dit kan zijn?

na 2 niet echt geconcentreerde luisterbeurten kan ik al stellen dat dit het eerste album wat op de "mogelijk beste van 2009lijst" komt. met andere worden een speciaal en goed album.

Klein beetje slowchat verwijderd en een aantal berichten over concerten verplaatst naar Animal Collective

Wat een leipe hoes!

toch even vermelden dat jouw top 10 zalig is! deze plaat is idd te goed om waar te zijn.

Haha bedankt , ik vind m zelf eigenlijk ook niet zo slecht . Aan je stemmen te zien , zou ik die van jou ook niet beroerd vinden

Vooralsnog interessante drukdoenerij.
Het eurootje wil nog niet vallen, misschien komt het nog?

Hoeveelste luisterbeurt? bij mij was het de eerste 2/3 keer echt nog wel moeilijk te begrijpen , maar toen ging het groeien , en nog steeds..
Dus ik denk niet dat je je zorgen hoeft te maken..

Thanx voor de tip Unknown...

Nadat ik de 'alfa' nummers (de nummers die meteen raak zijn, zoals My Girls en Daily Routine) iets té vaak had geluisterd, ontdekte ik de schoonheid van Bluish, Taste en No More Running, stuk voor stuk prachtige nummers! Zo gevoelig, en enorm slim in elkaar gezet!

Ik denk dat ik hierna de meer etnische ritmes van Lion in a Coma en Brother Sport ga aanbidden. Je blijft steeds meer van dit album ontdekken en ontdekken.

Brother Sport is voor mij hét alfa-nummer van Merriweather Post Pavilion! Tevens ook nog steeds m'n favoriete nummer (daarna Bluish en Summertime Clothes). Ik begin wel ernstig verslaafd te raken heb ik het idee. Als ik naar een CD van een andere band luister heb ik na een paar nummers alweer zoiets van "Ik zet weer MPP op!".

Fantastisch album gewoon.

Weer een typisch AC plaatje. Lekker raar, lekker bizar, lekker vrolijk. Ik heb deze muziek nooit om iets anders kunnen waarderen dan het bizar vrolijke. Brother Sport onderscheid zich wel van alle andere nummers. Dat is een zeer fijn nummer. Ik denk dat ik dit album even goed vind als het vorige. Daar was ook één uitschieter, namelijk Winter Wonderland.

Geen idee wat er zo raar en bizar is aan MPP. Kan ook maar ongeveer de helft van de nummers "vrolijk" noemen.

Ik vind die hoes een beetje cheap eerlijk gezegd. Dit plaatje circuleert al jaren over het internet en door tijdschriften.

Ik had precies diezelfde mening toen ik het album voor het eerst zag, maar nu ik em goed ken begin ik de hoes gewoon geweldig te vinden. Het past zo goed bij de muziek, niet te beschrijven. En dat het een beetje een cliché plaatje is, tja, wat maakt 't uit, ze komen er toch wel mee weg!

En toen kwam de 'fuck it, ik ga 5 sterren geven'. Ik kan me niet voorstellen dat er dit jaar voor mij nog wat beters dan Merriweather Post Pavilion uitkomt.

Ja, maar onder deze kartonnen cover zit nog een andere cover die dan weer... gewoner is.

Waarom noemen mensen deze plaat : "raar", "bizar" , "experimenteel" ik hoor daar niks van, is wel een goede plaat hoor, daar niet van, maar luister eens naar mercury rev, beach boys etc, daar hebben ze toch echt de mosterd vandaan gehaald. Nogmaals, niks mis mee, goed zelfs maar om dit nu hemelbestormend origineel te noemen gaat mij te ver, maar mooi plaat om 2009 mee te beginnen, dat zeker wel, hoewel ik mij zinnen heb gezet op Antony & the Johnsons, die ik zo meteen binnen krijg.

Eigenlijk gewoon rete-tof en niks minder

Wat me opvalt, is dat het trippy effect niet echt te zien valt, op de echte hoes. Wat dat betreft, slaat het dan nergens meer op. Leuk idee, maar als het dan niet zo werkt, is het zonde.

Gelijk maar even met de negatieve dingen beginnen, dan hebben we dat gehad. Die bas had bij de meeste tracks namelijk ook wel wat minder lomp gemogen. Zo bij een rip viel dat nog niet zo op, maar in mijn speler is mijn subwoofer toch flink hard aan het werk. Een beetje zonde. Dan maak je zo'n gelaagde plaat en dan laat je die beat er zo lomp doorheen beuken. Gelukkig kan mijn subwoofer wat zachter.
Je merkt op deze plaat ook wel, dat er duidelijk is gekozen voor een 'vriendelijke' sound. Alle haken en oogjes, die in de live nummers nog wel zaten, zijn bijgeschaafd.
Bij een aantal nummers is dat jammer. Zo mis ik de kleine schreeuwtjes in Summertime Clothes. Lion In A coma is al helemaal veranderd. Was dat eerst een wisselwerking tussen gitaar en drum, met agressieve zang van Avey, is het nu veel vriendelijker. Dan is er nog de filter op de schreeuwen in Brothersport, al weet ik niet eens of het nog wel schreeuwen zijn. Een beetje jammer dus.

Toch is het een leuke plaat geworden. De productie is warm en gedetailleerd. Erg gelaagde plaat, maar je hoort alles perfect, zonder dat het overdreven glad klinkt.
Waar ik net al zei, dat er een aantal nummers wat minder gelukt waren, zijn er ook een aantal flink verbeterd. In The Flowers heeft namelijk erg veel profijt van de extra kick die het krijgt door de beats/percussie die het mee krijgt. Hetzelfde geldt voor Daily Routine, waar ik live niet warm voor liep, maar die er nu echt wel uitschiet. No More Running doet me zelfs weer een beetje denken aan ouder werk, in een nieuw jasje gestoken. Erg relaxed.

Nog steeds een erg goede plaat dus, maar minder dan hun andere werk. Door alle recensies, zal dit voor velen de eerste AC plaat zijn die ze horen. De aandacht is terecht, maar dit is niet het GROTE meesterwerk waar het voor word gehouden, vind ik.

4* en laagste cijfer voor een AC plaat, geloof ik. Zegt wel wat over de kwaliteit van hun discografie, denk ik zo.

ik durf nu al met zekerheid te zeggen: van de beste cd's van dit 2009!

Hmm. Tijdens de eerste paar luisterbeurten klinkt deze plaat hemels en overdonderend met al zijn geluidjes, effectjes en stemmetjes. De euforie spat uit je speakers. Maar na een tijdje ga ik toch verlangen naar een song met een kop en een staart.

De nummers blijven wat in de lucht hangen en kabbelen soms wel erg sloom voort, zoals bijvoorbeeld Daily Routine en Taste. Het zijn puur de tierelantijntjes die de aandacht van de luisteraar moeten vasthouden. Als je daar doorheen luistert, merk je dat bijna alle tracks eigenschappen als een opbouw en een climax missen. Echt meeslepend wil het maar niet worden.

Een nummer dat er bovenuit steekt is Summertime Clothes. Hier wordt het engelachtige geluid van Animal Collective wèl in het silhouet van een popsong gegoten en het resultaat mag er wezen!

P.S. Het laatste stuk van Brother Sport, waarin het "refrein" duizend keer herhaald wordt, komt me qua geluid van de vocalen vaag bekend voor. Volgens mij één of andere '80's-plaat. Iemand enig idee?

Mooi ingepakt album trouwens, met nog veel mooiere muziek!

Ik blijf het een verschrikkelijk lelijke hoes vinden. Zoiets ordinairs past bij geen enkele muziek.
Ik wil deze wel weer eens proberen, vorig album werkte niet helemaal bij mij, kijken of dat hier nog steeds het geval is.

Ja! Mij ook, ik dacht dat het aan mij lag.

Voor AC reden genoeg.