Animal Collective - Merriweather Post Pavilion (2009)

Weer een hele frisse nieuwe muziekcollage van dit collectief. Leuk dat deze band zich blijft ontwikkelen. Het resulteert in de meest consistente, overtuigende en meezingbare CD die deze band tot op heden heeft afgeleverd.

Vooral de hoge meezingbare factor maakt deze plaat zo onweerstaanbaar. En de zware bassen in bv Bluish ook natuurlijk

lol?

Ik denk dat hij bedoelt ongeveer hetzelfde gevoel over te houden aan de muziek van Fleet Foxes. Niet meteen dat het muziekaal hetzelfde is.

Ik vind het wel een logische vergelijking hoor. De muzikale begeleiding is hier natuurlijk relatief krankzinnig, maar verder zit het toch wel in dezelfde hoek, net als The Shins trouwens.

The Soft Bulletin komt wel eens in me op.
Itt een voorgaande reactie van mij moet ik nu wel zeggen dat dit niet de meest gedraaide AC plaat van mij zal worden.

Wie even met de natte vinger door de catalogus van dit collectief bladert zal met enig wenkbrauwgefrons en onbegrijpende blik achtergelaten worden. Zelden heeft de ontwikkeling en de variatie van een groep muzikanten zo’n explosieve indruk nagelaten. In de categorie ‘Moeilijk te plaatsen muziek’ gedraagt Animal Collective zich dan ook als de ultieme nachtmerrie voor hokjesdenkers . (In your face! Ha!) Geen houvast voor de luisteraar die zijn deuntjes en riedeltjes mooi wil catalogeren. Zo nu en dan denkt die brave luisteraar in al zijn dwaze hoogmoed de nagel hier en daar op de kop te slaan, al is het maar scheef en krom,daar neemt hij dan maar genoegen mee, ..en dan glijdt alles weer even zo snel uit handen en kan hij enkel nog de schouders ophalen.

Het is ook niet zo alledaags dat een anticommercieel geluid als dat van Animal Collective zomaar en plein publique wordt gesmeten. Een geseling der trommelvliezen voor de ene groep, een acidtrip in Disneyland zonder zijn gelijke voor de andere. Tuurlijk, want muziek is nooit gelijk of geijkt voor een massa.

De schuldige in deze tegenstelling is natuurlijk de ongeremde innovativiteit die al de Animal Collective platen kleurt.
Innovativiteit, het woord zal heden ten dage weer te pas en te onpas opduiken tijdens het Batibouw-salon. Daar weet de verkoper van vloeren, daken en pannen ook maar al te goed dat stilstand des duivels is. Muzikanten die zich constant willen ontwikkelen dienen eveneens die term als een lijfspreuk boven het bed te hangen. Velen lopen tevergeefs verloren in de zoektocht naar eigen innovativiteit, die blijkbaar niet zo één twee drie voor het oprapen ligt. M.A.W. Niet iedere artiest beheerst het animal collective gevoel. (Understatement van de week)

Het animal collective gevoel : Laat me u even uit de nood helpen. Als u de ogen sluit en ‘muziek’ even wil voorstellen als één grote snelweg dan zijn dit de mafketels die daar met hun driewielers tegen de avondspits in gaan spookrijden. Op ‘Merriweather’ is die dagelijkse routine nog steeds even tegendraads als vanouds.
..En toch, deze plaat steekt er voor mij met kop en schouders bovenuit.

Later wanneer ik oud, grijs, versleten(en seniel?) ben zal ik nog steeds met het volle plezier terugdenken aan deze plaat.

[Schommelstoel-modus] “Ja dat was die fantastische zomerplaat uit de rotwinter van 2009. Dat jaar was de winter koud en wit en glad en grijs en ellendig en somber en bedrukt en toch regende het zonnestralen uit mijn boxen. Ja, dat was die eigenzinnige Pet Sounds-hommage. Of, ja, hier was hun samenzang, hun huisgeluid, hun emotionele waarde helemaal tot wasdom gekomen. “ [Schommelstoel-modus/]

Vertrouwd en toch onplaatsbaar. Wij als luisteraar nemen een glimp in deze verknipte wereld die nooit slaapt. Zelfs wanneer de luisterbeurt erop zit weet u dat er in die wereld geen sluitingstijd kan en mag bestaan. Die wereld lijkt geen oorsprong of einde te kennen, en bestaat alleen bij gratie van zichzelf, een wereld die door blijft vertellen over zijn natste dromen en psychedelische nachtmerries, waar dansers tussen de bloemen verstenen en de paddo’s immer rijkelijk uit de aardegrond schieten. Waar ‘Sunshine, rainbows and lollipops’ een anthem voor nieuwste hipsters is.
Kijk : Zo zou ‘The Sound OF Music’ op LSD moeten klinken. Ziet u Baron Von Trapp ondertussen al stijldansen met een flamingo in een afgelegen loofbos?

U zal niet de eerste zijn die tijdens de ochtendgymnastiek in een dubbele knoop raakte tijdens Brother Sports, u zal ook de laatste niet zijn die de dwarse liefdesverklaring bluish zowel atypisch als typisch animal collective durft noemen en die paradox met hand en klem durft te verdedigen. ..En suggereren de eerste tonen van ‘In the flowers’ nu eigenlijk dat het Halloween is of toch Kerstmis?

Het sprookjesbos wiegt langszij en vertelt een verhaal zonder zich ooit in te houden. Deze tovenaars walsen hun rifjes plat met reizende circussen, kruisen gezapige flowerpunk met ritmisch terrorisme. Bakken feestschotels met snuifjes Kraftwerk en Zappaiaanse kruiden. Rommelige liefdesverklaringen en pompende bassen lijken zomaar uit zichzelf te ontstaan en overal spookt het.

U mag vast en zeker de ratels uithalen bij ‘summertime Clothes’ en ‘brother sports’, maar u snoert zichzelf beter vast wanneer eentje ervan in de cd-speler van uw wagen langskomt om een spontaan losbarstend dansje te vermijden.
Het gekste van al is nog dat ‘Merriweather’ in conclusie een coherent geheel is.
Ik zie een kleine aanklacht tegen het materialisme op My Girls, in Kraftwerk meets pet sounds stijl. Ik hoor zowaar een ingetogen moment van volwassenheid op ‘No more running’ en zo zie ik nog wel wat dingen die in al hun gekte een bestaansrecht opeisen, waarvan ik niet zeker ben of ze echt bestaan, maar tsja, wie ben ik om me zulke schoonheid te ontzeggen?

De sprint naar de eindlijstjes is nog lang. Er is alvast één vroege ontsnapping uit het peloton, nog voor de startblokken al uit het zicht zijn. En of het nu nog een lange rit is of niet, ik weet nu al welke naam er op mijn spandoek zal staan bij de aankomst in december.

De wereld aan de driewielers.

Wat een geweldige recensie, stevie, mijn complimenten. Toverde tussen het studeren door een glimlach op mijn gezicht en heb dan ook meteen weer zin om de plaat te luisteren.

Man wat een prachtige recensie inderdaad.. Daar kunnen de meeste recensenten jaloers op zijn! Alles wat jij zegt ligt bij mij op het puntje van mijn tong , alleen zou ik ze nooit zo kunnen verwoorden

Hierbij verhoog ik mijn stem naar eentje die ik al langer wou geven.

4.5 -> 5

De lijst met andere bands die voor mij uit het zelfde vaatje tappen is tamelijk groot. Grandaddy, Mercury rev, Flaming lips, Of Montreal, Bjork, Coco Rosie, Fleet Foxes (bluish), My Morning Jacket (brothersport).

Kortom vergelijkingen zijn er en nieuw of vernieuwend kun je AC niet noemen. Wat ze wel doen is een eigen draai geven aan allerlei ideeën. Met behulp van de mogelijkheden die de studio biedt.

Dat levert wonderlijke dingen op maar is ook een manier om het gebrek aan uitgewerkte ideen te maskeren.
Nummers als Lion in a Coma" en "No More Runnin" zijn niet de meest sterke.

Ik begin de plaat een beetje te waarderen, waarbij ik niet als norm hun extravagantie neem of het feit of ze wel of niet mainstream zijn. Dat is voor snobs. De norm voor mij is deels technisch (kloppen de nummers, hoe is de spanningsopbouw) en deels inhoudelijk ( wat voor gevoel wordt er overgebracht en wat doet dat met mij).

Dat laatste is nog steeds een lastige. Want los van veel la la la's en de barokke manier waarop ideetjes zijn verpakt (wat wel goed gedaan is) fiets ik nog niet op wolkjes of waan ik mij in Nirvana. Het gevoel dat wordt overgebracht is een flinterdun laagje opgewektheid dat kunstig wordt uitgevoerd maar dat, net als een plaatje van de hemel, gespeend is van emoties die mij raken. Het is poesiealbum muziek. Muziek voor in het huis van Ken en Barbie.

In al hun alternativiteit, weten ze nog geen deuk in een pakje boter te slaan. Kunstmatig getwitter met de diepgang van een sexloze zondag. Waar de Staat zich te grote ballen (He Baby, Oh Yeah) aanmeet, is hier sprake van helemaal geen ballen. Goed voor de androgyne markt.

Kortom, de twijfel neemt af, aan de drukte ben ik inmiddels gewend. Maar een cijfer zit er nog niet in.

ik hou van 'my girls'...man, man wat een band

Ik vind het toch allemaal net iets te netjes geworden.
Sommige stukken zijn wel erg mooi, maar de spanning en gekte ontbreekt in de meeste nummers. En dat is juist wat Animal Collective zo leuk maakte altijd.
Ga het later nog wel een keer proberen hoor, maar voor nu kom ik niet verder dan 3 sterren.
Vind het toch jammer.

De clip van My Girls komt zelfs vaak voorbij op MTV.
Ik vind het ongelooflijk druk, al die verschillende geluidjes. Niets voor mij.....

Toch niet op TMF mag ik hopen... ?
Ik vind My Girls wel zeer geschikt voor MTV2

Het is minder erg dan je denkt: het gaat om MTV Brand New.
Hierop komen nieuwe releases voorbij, zowel mainstream als alternatief. Ook Fleetfoxes komt hier bijv. voorbij. En met mainstream bedoel ik geen Britney Spears of zo, maar bijv Adele.
Toch snap ik nooit zo goed wat mensen bijv. tegen MTV of 3fm ed hebben. Ze luisteren blijkbaar liever naar alternatieve zenders als KinkFM, maar de hele Kink 40 komt voor het grootste gedeelte ook gewoon op 3fm of MTV voorbij.

Verder heb ik mezelf pas geleden weer geabonneerd op OOR en het welkomstgeschenk is de cd van AC. Ik ga het nog wel een eerlijke kans geven.
Ondertussen weer een keer of drie My Girls gehoord en ik begin er aan te wennen.

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Het Nederlandse radioklimaat

Na het lezen van al die lovende recencies had ik heel wat verwacht.
Viel dat even tegen.
Het zal wel aan mij liggen, maar na drie draaibeurten, zou ik eigenlijk op willen geven- er zit voor mij geen kop of staart aan - het is een soort eentonige cacafonie en alle nummers lijken op elkaar.
Fleet Foxes is voor mij daarbij een verademing.
Zo zie je hoe smaken kunnen verschillen.
Voorlopig een 2 , en hij krijgt nog wat draaibeurten, maar ik moet me sterk vergissen als het niet bij die 2 blijft

Ik snap je vergelijking met Fleet Foxes totaal niet, wat hebben de heren van Fleet Foxes in godsnaam te maken met Animal Collective?

Toch had ik die associatie ook. Ik denk dat het komt omdat er overeenkomsten zijn als: ze zijn allebei Amerikaans, ze komen allebei uit het alternatieve circuit, de meerstemmigheid, de muziek heeft folky roots, ze komen in dezelfde periode voor.

Als je de overeenkomsten los van elkaar bekijkt, afzonderlijk dus, gaat de vergelijking de mist in maar naast elkaar is er wel iets voor te zeggen. Maar het blijft een associatie en die is deels gevoelsmatig. Dus ook erg persoonlijk maar het feit dat meerdere mensen de associatie maken zegt natuurlijk wel iets.

Ik ben weer een paar luisterbeurten verder (zucht)
Ik vergelijk AC met Fleet Foxes omdat ik daaraan moest denken toen ik de CD draaide - niets meer, niets minder.
Dat zij beide uit het alternatieve circuit in US komen wist ik niet en boeit me niet echt.
Blijf overigens bij de 2 , het is gewoon mijn muziek niet.

Smaken verschillen

Animal Collective gaat al wel effe wat langer mee dan Fleet Foxes hoor. Ik vind de 'overeenkomsten' nogal loos omdat er tig andere bands met dezelfde kenmerken zijn, maar goed. Ik zie de associatie in ieder geval absoluut niet, al zal dat wel zijn omdat ik niets met Fleet Foxes heb.

Verschrikkelijk stuk proza. Ik krijg diezelfde tranen bij het lezen van die recensie van stevie als wanneer ik mijn moeder hoor zingen. No offence.

Verschrikkelijk album ook, net weer eens opgezet. 100% kut.

zakdoekje?

Het wordt niet altijd gewaardeerd als bands buiten de brave kaders van bepaalde mensen treden. 'Pretentie' of 'kakafonie' zijn dan de meest gehoorde quasi-argumenten, terwijl ik juist zou denken dat het de oertaak is van een band om zich te willen onderscheiden. Als die taak mislukt mag je dat natuurlijk altijd melden, maar kom dan wel met iets steekhoudends aanzetten.

Muzikaal vind ik Animal Collective vrij geniaal. Abstracte, originele composities op puur gevoel gemaakt, even dansbaar als spacend. Helemaal mijn ding....maar met die veredeld galmende kerkzangers ben ik nu al maanden in gevecht. Staat zó haaks op de muzikale kern vaak, veel te aards en begrijpelijk ofzo. Of gewoon lelijk.

Ik heb nog nooit muziek meegemaakt waarin ik zoveel tegenstrijdigheden ervaar. Soms is het overdonderend goed, dan weer totaal kut.

Maar wel altijd - waarschijnlijk juist daarom - ontzettend intrigerend. Zo'n Bluish is dan weer prachtig.

Omdat het live zo goed schijnt te zijn heb ik dus maar een kaartje gekocht voor het hopelijk doorslaggevende optreden in Paradiso

Dat heb ik nu ook net met deze band, het is ook het eerste album dat ik van dit collectief beluister en het intrigeerft me zeer. De verschrikkelijk rare mix van geluiden en beats en daarbij die stem waarmee ik ook vaak worstel.

Ik heb hem staan op de pc en telkens denk ik van nu ben ik hem beu gooi ik hem ervan en toch blijf ik luisteren, gewoon een uiterst rare ervaring.

Heeft deze band eignlijk toegankelijkere platen?

Nee, volgens mij is dit de meest toegankelijke... Maar alle platen verschillen wel enorm van elkaar, zo is Sung Tongs volledig akoestisch, en is Danse Manatee vooral gebaseerd op enorm hoge en lage frequenties, enz.
Het hangt dan ook nog af van wiens stem je vaak worstelt, Panda Bear heeft meer zo'n kerkelijke mantrische stemkleur, terwijl Avey Tare meer het losse en plezierige in z'n stem heeft.

Ik hoorde net zelfs Brother Sport in een reportage van Een Vandaag over Bart Veltkamp, stelletje sell outs .

Haha ik wilde net hetzelfde melden, Petterson, ik zat al te bouncen op de bank open up your open up your open up your throat.

Haha ja ik had het ook al gehoord.