Guns N' Roses - Chinese Democracy (2008)

nee hoor, maar geef het nog wat rijptijd

zelf ben ik wel te spreken na de 2e keer beluisteren

een nummer als better blijft absoluut meteen hangen en zou wel eens een single kunnen worden

en het heet guns en roses omdat de medeoprichter van die band nu eenmaal aan het roer staat

daarnaast wordt de naam guns 'n roses niet meer door slash en kornuiten gebruikt, dus wat is het probleem

nochtans vind ik deze plaat op weinig voorgaand werk lijken en dat lijtk me een pre

iig had ik het niveau van de plaat niet verwacht en ik draai dit de 2e keer al met meer plezier dan de eerste keer

Ik heb tot dusver alleen Better gehoord. Geweldige compositie. Ik vind het sterk van Axl dat hij blijkbaar niet heeft geprobeerd een risicoloze kopie van 'Appetite' uit te poepen, maar het over een andere boeg heeft gegooid. Better klinkt als het met grote afstand beste Linkin Park nummer ooit, dat LP zelf nooit heeft gemaakt.

En nog wat berichten over elkaars stemgedrag verwijderd. Laten we elkaars stemmen (zeker de onderbouwde!) maar respecteren. Dit is blijkbaar een beetje love-it-or-hate-it album, het zij zo.

Dit is blijkbaar niets in de stijl van de oude GNR albums..... Ik had hier en daar al wat negatieve reacties van mensen gehoord dus had ik wel , eerlijk gezegd , een beetje een zwaar hoofd er in ...

Maar juist dat van het oude vertrouwde afwijken, werkt wel verfrissend vind ik.

Kan niet zeggen dat ik het een slecht album vind...Helemaal niet, ik vind het zelfs goed om een samenwerking zonder Slash (blijkbaar had die het te druk met zijn band Velvet Revolver) ook anders uit te laten pakken...
Toch weet Axl nog steeds zijn stempel op bepaalde nummers te drukken, zoals hij dat ook deed op UYI 1&2.

Voorlopig een 3,5* (omdat ik het album nog eerst een paar luisterbeurten wil geven en omdat het nummer If The World gewoon ontzettend goed is en mij bij blijft na elk luisterbeurt)

Slash had het niet te druk, maar was simpelweg niet meer geinteresseerd in een samenwerking met Axl

weetje waarom sommige drumms nogal houterig klinken???
Dat komt omdat op sommige nummers de Drumms niet zijn ingespeeld maar met een drum computertje zijn geprogrammeerd. Dat staat in het boekje bij de credits van ieder nummer.

Na een tijdje valt If The World ook wel mee, tog best een lekker nummer

Nou, ik denk dat ik meer naar de hate-it kant neig dan naar de love-it kant. Als achtergrondmuziek is deze plaat prima: veilige, standaard rock zoals we dat zo vaak gehoord hebben. Meer dan dat kan ik er helaas niet in horen. 2,5*

....is dit een grap ofzo? Dit album gaat de historie in als één van de belachelijkste albums off all time! En daar heeft die Axl dan 17 jaar over gedaan!?! Toch ronduit beledigend voor die fans van het Guns 'n Roses van de eerste vier albums. Je durft nu met goed fatsoen niet meer te verkondigen dat je Guns 'n Roses ook nog wel eens draait.
Nee, ik heb het geprobeerd, maar de eerlijke vieze rock die Izzy Stradlin en Axl vroeger wisten te maken is op dit album nergens te bekennen. Izzy wordt hier duidelijk gemist. Breng dit album dan niet uit onder de noemer van GnR, als het zo duidelijk een solo album is.

Jammer.

lekker genuanceerd, duidelijk iemand die ene nieuwe koerswijzging niet kan waarderen

jammer, want het is geen slechte plaat

Dat ik het nog mag meemaken in mij leven.
Joy die een album verdedigd in plaats van af breekt

Plaat is zeker niet slecht! Ik in sommige nummers nog steeds het typische GNR gitaarspel. Bij nummer 2, Shackler's Revenge, had ik ook in eerste instantie zo iets van WTF??!! Maar nu vind ik het een van de gaafste nummers van de plaat. Nummer zit gewoon lekker inelkaar.

Het is trouwens een cd die je eigenlijk met koptelefoon moet luisteren wil je alles goed horen, er zitten zoveel instrumenten en geluiden in die nummers!

En voor de zoveelste keer: nee, er is niet 17 jaar aan gewerkt of 15 jaar, naar gelang je ignorance , toen waren de Use Your Illusion albums net uit...

Moet je maar eens over Tool beginnen

nah, ik ben zo negatief niet , maar heb zo mijn nukken, als ik iets niks vind dan wordt het ook niet snel wel iets

als ik iets we wat vind, in dit geval chinese democracy, wat zijn tijd nodig heeft, dan verdedig ik dat

ongenaunceerde reacties zijn prima, maar dan wil ik wel weten hoe iemand daarbij komt

Was hier behoorlijk nieuwsgierig naar. Heb Guns n' Roses altijd de beste rockband uit de 90's gevonden en was zeer benieuwd wat Axl er in zijn eentje van zou bakken. Het is duidelijk zijn project geworden met een vreemde mengeling electronica, hip hop en retestrakke gitaarpartijen. Het is even wennen en de tijd zal zeggen of dit groeit tot een meesterplaat of blijft hangen in middelmaat. Ik neig eerder naar de eerste optie. Voor nu 3,5*.

Even wat berichtjes over andere bands weggehaald.. dat kan beter via PM

ik verhoog mijn stem toch naar 4*, na meerdere luisterbeurten vind ik de nummers steeds beter worden. Vooral This I Love wordt na een paar keer luisteren echt steeds beter. Je hoort ook duidelijk buckethead in meerdere solo's

Berichten verplaatst naar De Site > Gebruikers > Stemgedrag

edit: en nog eentje

ALBUM OF THE WEEK - Chinese DemocracyTuesday • December 2, 2008 5:14:52 AM

IT'S HERE.....and the review right here on world-of-classic-rock WAS IT WORTH THE WAIT?!

To look at Chinese Democracy by numbers is a truly stunning, if not slightly terrifying prospect. Fifteen years, an estimated $11 million dollars, three prime ministers, two US led invasions of the Middle East and, of course, one mix tape run crushed under Axl’s car. Of the multitude of questions which arise from the sheer time span involved in producing the record, perhaps the most important would be “was it worth the wait?” The answer, without any further delay, is a resounding yes. Simply put, Chinese Democracy is an amazing album, and one which is almost ridiculously varied, if you find yourself disliking one track, you’re immediately confronted with something completely different as the next songs fades in. Of course, it’s virtually impossible to ignore the hype, the anticipation, the delays, which have shrouded the album thus far, but the music stands alone, and as such for the sake of this review we should try and ignore the legendary status the record had attained before it was even released.
What stands out most is certainly Axl’s voice. Almost every song is sung with a different tone, a different feel, but there is no doubt regarding the quality of his vocals, which are utterly faultless on every track. His voice embodies a rich, deep tone, but posses so much character and emotion that he creates for each song its own atmosphere, from the darkness of “Shacklers Revenge” to the emotive, tragic sorrow of “This I Love” and the defiant determination of “Scraped.” There is something deeply personal about the album, the inescapable realisation that, as Axl sings “I refuse to be told that I’ve been brought down in this storm” and “forgive them that tear down my soul” this is something extremely close to his heart, music delivered straight from his soul to you. This is coupled with the raw emotion of the vocals, makes many of the songs deeply poignant, powerful and hugely emotive, to such an extent that unless you have a heart composed entirely of stone you will not only be able to identify with them, but be moved by many. As such the album becomes extremely powerful, with the songs “This I Love,” “Madagascar” and the crunching “Sorry” elevating Chinese Democracy beyond the mediocre, empty releases of other artists.
Variation too seems to have been atop of Rose’s lengthy “to do list.” Upon first listen, the striking difference between each track is astounding; there is virtually no resemblance between “Shacklers Revenge” and “This I Love”, for example. Chinese Democracy is a seamless blend of a vast number of different influences and styles. The hard rock tracks like “Chinese Democracy” or “Shacklers Revenge” sit comfortably with the piano driven “This I Love,” while the industrial “Madagascar” with its dubs and synthesizers rests alongside the more bouncing rythm of “Catcher in the Rye.” The mix is such that if your find yourself disliking one track, the next will no doubt be different and thus, when Axl claimed that everyone would be able to find something which they liked on the album, he seems to have been telling the truth. He has managed to create something which defies genre, and an album which is all the better for its huge variety.
It’s worth noting at this point, however, that this is nothing like the Guns N Roses of old. While some tracks bare a faint, passing resemblance to some of the “Use Your Illusion” work, most notably “Chinese Democracy” can be, if you try hard enough, linked to “My World,” while the piano “epics” are slightly akin to “Estranged” and “November Rain,” but these resemblances are vague. This is something completely new, and better for being new, as any attempt to imitate the “Appetite For Destruction” era would have seemed hollow and pointless, considering that this is essentially a completely new band, with only one original member in the form of Axl Rose. However, as a new band, with its vast array of guitarist, a new sound has been created. Undoubtedly most will focus of Axl’s vocals, but the band as a whole works excellently together, producing the crunchy, metal sound as easily as it does the harrowing, epic blues style music. The guitar work is faultless, as Buckethead, Robin Fink and Bumblefoot interweave fluidly on each track, creating some stunning guitar solos which encompass, like the rest of the album, a wide number of genres, from blues to metal via hard rock. As such, the overall sound is immensely powerful, and as some tracks are raw, while others are epic, the whole album becomes increasingly special and, crucially unique.
So was 15 years worth the wait? Certainly, Chinese Democracy is a stunning album in its own right, putting aside all the controversy and media frenzy which surrounded (or should that be detracted from?) its musical prowess. However, it’s debatable weather the long wait and constant delays, as well as the bands internal strife, can be completely put aside, and perhaps it is better not to, instead viewing the “legend” of Chinese Democracy for what it is - the build up to a truly immense album, and one of epic proportions.

Source: World-of-Classic-Rock

Ik heb gisteren het album eens volledig beluisterd. In eerste instantie was ik ook bezig met een hele review te schrijven maar ik heb me bedacht. Het is het niet waard en ik heb ook geen zin om in discussie te gaan met andere MM'ers over dit. Kort gezegd dus: ik vind dit totaal waardeloos.
2*

Chinese Democracy

Zo'n 17 jaar na het laatste album van GNR komt Axl Rose met een soloplaat onder dezelfde naam. Inmiddels heeft de evolutie niet stilgestaan en hebben veel rockliefhebbers een (noodzakelijke?) smaakverandering ondergaan. Komt dit omdat er weinig echt goede rockalbums à la GNR, Iron Maiden, de vroege Metallica etc. meer gemaakt worden of mogen deze inmiddels huisvaders thuis van hun vrouw geen stevige muziek meer draaien? Waarschijnlijk een combinatie van beiden.

Bij Axl is er echter weinig veranderd. Nog steeds slaan regelmatig de stoppen door. Het is natuurlijk erg makkelijk deze cd daarom, en omdat het zolang geduurd heeft, eens lekker de grond in te boren. Zelf heb ik altijd een beetje een zwak voor artiesten die eens naast de pot pissen. Zeker in deze tijden waarin elke bekende persoon hetzelfde bandje met cliché antwoorden afdraait.

Nu de cd.

1. De openingstrack is meteen een geslaagd nummer. Het gaat over de Falun Gong beweging, die ook door de ijzeren vuist van de Chinese regering niet is neer te slaan.

2. Het tweede nummer heeft een ietwat industrial randje, maar toch wijkt het nergens extreem af van de oude GNR sound. Behalve dat het allemaal wat gelaagder klinkt. Zelf vind ik de gitaarsolo erg geslaagd.

3. Better is een song die zo van Use Your Illusion albums kan komen. Hier komt het dus allemaal door. Niemand heeft Axl ooit verteld dat ie soms een heel vervelend mannetje is. Ze gingen er gewoon vanuit dat hij het zelf ook wel wist. Hoe dan ook, het derde nummer is ook gewoon een lekkere rocktrack. Wordt dit dan toch een geniaal album?

4. Street of dreams is voor mij een nummer zoals er nog een aantal op dit album staan. De ene luisterbeurt kan ik het waarderen, de volgende weer totaal niet.

5. If the world had beter niet op dit album kunnen staan. Klinkt alsof Axl geforceerd een andere richting wil inslaan. Schoenmaker blijf bij je leest.

6. TWAT oftewel KUT is een uithaal naar zn ex. Alsof ie nog niet genoeg heeft uitgehaald. Niettemin een sterke track. Vooral het laatste stuk, dat me een beetje doet denken aan Paul de 'en nu ga ik er doorheen zingen' Leeuw kan mij zeker bekoren.

7, 8 en 9. Dit zijn alledrie tracks die mij de ene keer wel kunnen bekoren, en de volgende keer wil ik ze skippen. Is dit erg? Nee, want dit houdt het voor mij leuk dit album vaker te beluisteren.

Riad n' the bedouins slaat op de ex-bandleden en laat de paranoia kant van Axl zien.

10. Ook in dit nummer komt het ego van meneer Axl weer om de hoek kijken. Wat een vervelend mannetje is het toch! Maar wel weer een goed nummer.

11. Dit nummer wordt door veel mensen niet gewaardeerd. Door mij wel. Vooral Axl ze stem vind ik hier erg lekker. Net als in het derde nummer, de recht toe recht aan rock nummers op dit album.

12. Tja, Madagascar. Ik kan me voorstellen dat veel mensen dit teveel geknutsel vinden. Zelf vind ik het wel goed, maar ik ben niet objectief aangezien ik net twee maanden door Madagascar heb gereisd en verliefd ben geworden op het land en de mensen.

13. Ook Axl heeft gevoelens en dit komt tot uiting in dit nummer, waar ik Axl's stem sterk vind.

14. Dit had van mij niet gehoeven.

Al met al is dit niet de klassieker geworden waar ik stiekem op had gehoopt. Axl heeft hier en daar wat te hard zn best gedaan en daardoor klinkt de muziek vaak wat gelaagd en geknutseld. Toch staan hier ook veel sterke tracks op en blijft dit album mij boeien.

Nog even kort over het stemgedrag en de reacties bij dit album. Sommige ervaren Mumers trokken naar mijn idee nog al erg snel conclusies bij dit album. Waar ik in de loop der jaren geleerd heb muziek meerdere kansen te geven, denk ik dat zij zo deskundig zijn dat ze na 1 of 2 luisterbeurten alles kunnen beoordelen. Dit vind ik niet erg, want zij lopen zo een heleboel pareltjes mis. Of hebben zij misschien heel veel haast met stemmen uitdelen?

Schijnt een geniale fusion-gitarist op mee te spelen.
Desondanks, durf ik het niet eens te luisteren.

buckethead

check um out

Nee, niet Buckethead, die vind ik trouwens niks.
Mijn gitarist had het over een ander.

Robin Finck
Ron Thal
Paul Tobias
Richard Fortus

1 van deze 4 dan maar

hoewel ik dat betwijfel want geen enkele fusiongitarist

Zo. De houdbaarbheidsdatum is al aardig in zicht. Best fijn om te luisteren nog maar de verbazing uit het begin is allang verdwenen.

Ron Thal hadden ze het over.
Hij speelt allerlei rare gitaren en experimteert ook met de fretloze gitaar.
Mijn gitarist is er lyrisch over.

bumblefoot (ron thal) speelt weinig fusion

wel een goeie gitarist

En volkomen terecht haalt dit verrassend sterke rock album van Axl Guns N' Rose(s) de tweede plaats in de Musicmeter Rotatielijst. Als groot fan van Slash vreesde ik het ergste voor de gitaar op dit album, maar kijk nou toch eens aan: ook dat staat als een huis (zie ook de users hierboven). Prettig om Axl's stem weer te horen en zijn piano. De composities zijn van aardig tot ouderwets sterk, met als hoogtepunt 'There Was A Time'.

Daarom 1 advies mocht je aarzelen om dit te luisteren: kijk vooral naar die 2e plaats in de lijst en niet naar de verwrongen gemiddelde waardering. Dit is een aanrader als je van goede rock en/of de 'oude' Guns 'N Roses houdt!

Appetite For Destruction klonk als vijf jonge kerels die samen muziek maakten, en daar werd dan een microfoon voor gezet. Dit klinkt als een studio waar een riff wordt ingespeeld, daarna een solo, de bass wordt toegevoegd, alles wordt afgemixt, Axl Rose komt binnen en zingt zijn teksten in, en dan nog een stuk of twaalf productiestappen. Het klinkt gemaakt, het is knip- en plakrock.

Ik ben een grote Roses fan, altijd geweest, maar dit is zo een gezeiks, ongelooflijk.