Guns N' Roses - Chinese Democracy (2008)

Hoe moeilijk is het om deze cd objectief te beoordelen?
Eind jaren '80 was dit het eerste echte 'herrie-bandje' dat ik leuk vond (metallica volgde snel) en dat was toch best wel wat. Ik kon er velen mee de gordijnen in krijgen. Toen kwamen de grote hits en werd zelfs mijn zus een groot fan. Diezelfde zus van Wham, Spandau Ballet en Michael Jackson.... oei...... en toch bleef ik ze leuk vinden, ja ook die November Rain draak (die ik nog steeds op zijn tijd zo erg niet vind maar dat is een ander verhaal).
Maar dan het gedoe rondom het uitbrengen van Chinese Democracy: het werd steeds lachwekkender en Axl Rose werd zo nodig nog irritanter. Tel daar dan ook bij op dat mijn interesse in deze band in de loop der jaren flink verslapt is (dus ook voor wat betreft het oude werk); dan kan het haast niet anders dan dat mijn mening over dit nieuwe album vooraf al veel te veel negatief ingekleurd is.
Toch heb ik geprobeerd om het los te laten, geprobeerd om toch de zang weer te waarderen (wat ik vroeger leuk vond, vind ik al lange tijd het gekrijs van een speenvarken zoals ook al die tegenstanders mij dat zo goed wisten te vertellen ergens eind jaren '80).

Opener en tevens titelsong Chinese Democracy opent in elk geval prima en zorgt ervoor dat ik de aandacht er bij kan houden. Het rock prima weg en het is alsof de tijd stil is blijven staan. Opmerkelijk, want toen ik dit nummer voor het eerst hoorde dacht ik er anders over. Eigenlijk heb ik ook geen moeite meer met de stem, dus ook op dat gebied sla ik een stuk tijd over. Ja, eigenlijk toch wel weer leuk om GNR te horen. Of Axl solo zo u wilt. Hier en daar doet me dit nummer een beetje aan Marilyn Manson denken.
Shackler's Revenge valt in de categorie 'we zijn zoveel jaren verder dus het geluid moet ook mee'. Gevolg: een ietwat achterhaald industrial-achtig rockertje (en wederom hoor ik wat Marilyn Manson).
Iets klopt er niet aan dit nummer: industrial gemengd met koortjes zoals ik de poedelrock bandjes uit de jaren '80 ze ook hoorde zingen. Beetje vreemd nummer en ik geloof niet dat ik het ook lekker vind.
Als Better opent vraag ik me af of het GNR wel is: maar zodra Rose zijn scheur opentrekt weet ik dat ik me niet vergist heb.
Ook hier is het geluid soms wat donkerder dan we misschien gewend zijn en op andere momenten weer heel helder. Ik ben er nog niet uit of ik dit nu wel of niet goed vind: het komt allemaal wat rommelig en stuurloos over. Teveel ideetjes in een te korte tijd willen proppen denk ik dan maar.
Ah, komt hier dan een vervolg op November Rain? Als Street of Dreams van start gaat ga je het bijna wel denken. Pianootje, opbouw, beetje explosie, voluit gillen en doorgaan. Mwoah, op z'n tijd kan ik dit wel waarderen.
If the World doet me denken aan de periode dat Lenny Kravitz het op een andere boeg ging gooien op zijn album 5: weg oude geluid, hallo nieuwe foefjes. Hier zit een zelfde soort geluid in. Ik neuriede de eerste keer zelfs een beetje If You Can't Say No mee. Duidelijk een ander geluid en blijkbaar waren er nogal wat jaartjes voor nodig om hier op te broeden, maar of het revolutionair is? Nou nee, eerder saai.
There Was a Time opent vriendelijk met engelenkoor of iets dergelijks. Het is een beetje de categorie 'spannend, langerekt en diverse kanten opstuiterend' zoals de Use Your Illusion albums dat ook hadden. Aangezien ik met die nummers heel goed kon leven kan ik dat hier ook: prima nummer eigenlijk. Niks mis mee: de tijd gaat nu weer even terug en dat bevalt me tot nu toe beter dan de 'nieuwe' aanpak.
Catcher N' the Rye is, eerlijk is eerlijk, toch een beetje van de November Rain-aanpak. De zus van aERo en allerhande huisvrouwen moeten GNR toch ook nog steeds wel leuk blijven vinden en ze worden hier dus niet vergeten. En aERo? Ach, die wordt ook een dagje ouder en kan hier prima mee leven hoor, zolang ze dit maar niet dood gaan draaien.
Scraped opent met allerlei kreetjes waarna de gitaarmuur het overneemt. Het nummer is behoorlijk dichtgeplamuurd maar het weet me wel te pakken: het is catchy en het gitaarspel is okee.
Riad N' the Bedouins probeert weer heel erg 'nu' te wezen maar gelukkig blijft dat voornamelijk tot het intro beperkt (later vallen de foefjes gewoon minder op). Gewoon een stevige rockstamper met wel degelijk wat trekjes richting jaren '80.
Sorry is mij wat te zweverig en tapt te veel uit de sympho-hoek heb ik het gevoel. Niet slecht maar het blijft vooralsnog erg weinig hangen.
I.R.S. is een beetje de categorie middenmoter GNR zoals al hun albums die wel bevatten. Vaak hebben dit soort nummers wat meer tijd nodig en als ze het krijgen komt het wel goed. Nu nog een beetje te veel vlees noch vis voor mij.
Madagascar opent veelbelovend: alsof er iets groots gaat gebeuren. Hoe jammer is het dan dat de opbouw eigenlijk heel erg traag is en eigenlijk nergens bombastisch wordt. Het blijft een redelijk kalm nummer wat ik n.a.v. het intro niet verwacht had.
This I Love is de ballad die er ook bij hoort: de ballad met het mierzoete randje. Leuk voor de liefhebbers; voor mij iets te klef. Ik kan het hebben, maar het heeft niet mijn voorkeur. Het had een prima afsluitertje van dit album kunnen zijn, maar die eer krijgt Prostitute. Ook prima, want een beetje een bombastische rocker volgens het boekje.

En dan de grote vraag: is het gelukt om de hele voorgeschiedenis opzij te zetten? Ja eigenlijk wel. Is het album dan geslaagd te noemen? Ja, eigenlijk ook best wel. Dit is gewoon een prima rockplaat geworden waar helemaal niet veel mis mee is. Het vult zelfs een ietwat leeggevallen gat op, want veel van dit soort rock horen we anno nu niet heel erg veel meer. Het is er wel, maar het weet de voorgrond niet echt meer te halen.
Voor mij persoonlijk is en blijft het probleem dat ik een beetje ben uitgekeken op dit soort rock. Waar een band als Metallica mij nog steeds weet te beroeren daar is GNR weggezakt en dit album weet mijn belangstelling wel weer te vangen maar eerlijk is eerlijk: toch vooral door alle gekrakeel rondom het verschijnen van dit Chinese Democracy. Zoals ik al zei wist ik het toch wel een beetje los te laten en durf ik er ook wel een beoordeling aan te hangen. 3,5* Lijkt me een prima openingsbod en ik verwacht niet dat dit later naar beneden zal gaan, en ook naar boven zie ik niet snel gebeuren.
Gewoon een lekkere rocker: niets meer of minder. Met die hele aanloop vooraf natuurlijk een beetje tegenvallend, maar je kunt dat ook anders bekijken: het valt me reuze mee allemaal. En dat is eigenlijk gewoon een positieve conclusie; dat ik anno 2008 minder op heb met dit soort rock is iets waar Axl Rose ook niks aan kan doen laat staan dat het hem aan zijn reet zal roesten want dit verkoopt toch wel

Was hier behoorlijk nieuwsgierig naar. Heb Guns n' Roses altijd de beste rockband uit de 90's gevonden en was zeer benieuwd wat Axl er in zijn eentje van zou bakken. Het is duidelijk zijn project geworden met een vreemde mengeling electronica, hip hop en retestrakke gitaarpartijen. Het is even wennen en de tijd zal zeggen of dit groeit tot een meesterplaat of blijft hangen in middelmaat. Ik neig eerder naar de eerste optie. Voor nu 3,5*.

Tsja....... sinds 94 wachten we er al op en nu hij er dan eenmaal is....... Is het eigenlijk gewoon een lekkere rock plaat maar meer ook niet......... Tis meneer Rose zijn plaat geworden waarbij hij geen rekening hoefde te houden met andere (in zijn ogen vaak infirieure muziekanten) hij kon lekker zijn eigen gang gaan en de wereld jaren lang in spanning houden......... En dat is dan ook net het manko van deze plaat te hooge verwachting geschept die naar mijns inzicht niet bevredigd worden.........

Gewoon een lekker rock album maar niets bijzonders en al helemaal geen 14 jaar wachten waard......
3.5 *

Gisteren voor 5 euro meegenomen en dat had ik achteraf gezien beter niet kunnen doen. Echt een zeer matig album, in elk geval een stuk minder dan je zou mogen verwachten van een plaat na ruim "14 years of silence".

Ik vind welgeteld 3 echt goede rockende nummers: de titeltrack, Scraped en Riad N' the Bedouins. De rest is matig tot ronduit slap en saai en lijkt nog het meest op platgeproduceerde fabriekspopmuziek. Vooral de intro's van een aantal nummers zijn werkelijk te cheesy voor woorden en hebben helemaal niets met rock n' roll te maken, iets waar GNR toch voor zou moeten staan.

Vermeldenswaardig in dat kader is het nummer If the World, wat met gemak tot de categorie grootste draken allertijden gerekend kan worden. De rillingen lopen me van plaatsvervangende schaamte over de rug.

Voor zover het nog niet duidelijk was, het talent van GNR zat duidelijk in het collectief. Vrijwel alle soloprojecten en vervolgbands zijn tot nu toe van matige kwaliteit gebleken. De eerste plaat van Velvet Revolver krijgt van mij als enige een voldoende (moet ooit nog wel eens achter de 2de Snakepit plaat aan).

In aanloop naar zondag deze plaat ook maar even op de kop getikt - iets wat ik zo lang mogelijk heb willen uitstellen vanwege de verwachte teleurstelling - en vandaag zijn eerste luisterbeurt gegeven.

Er zijn een paar dingen die gelijk opvallen. Als eerste het bij vlagen 'klinische' geluid van de gitaar. Het klinkt alsof een normale rif dertig keer uit elkaar is gehaald en weer in elkaar is gezet met hier en daar wat is opgepoetst. Het ruwe geluid van de 'oude' Guns verdwijnt hier door; een misser.

Ook de rockballads - iets wat in mijn optiek door Guns is geperfectioneerd op de UYI reeks - klinken lang niet meer zo oprecht als ze in de jaren '90 konden. Het klinkt eerder geforceerd.

Niet een misser is de immer herkenbare stem van Axl. Hij klinkt nog altijd als een gammele roestbak die kan uithalen als een opgevoerde stofzuiger; heerlijk.

Maar goed; dit was natuurlijk nog maar een eerste indruk. Een 4.5 zal het sowieso niet worden west. Daar is dit objectief gezien natuurlijk veel te ondermaats voor .

Na al die jaren is "Chinese Democracy" er toch gekomen. Na alle geruchten, schandalen en andere randverschijnselen had ik er niet echt veel vertrouwen in. Dat bleek gegrond, want ik vind "Chinese Democracy" geen goede plaat. Waar zijn de vuige gitaren gebleven? Die aanstekelijke riffs? Die beukende bas? Natuurlijk besef ik me dat hier op Axl Rose na een hele andere band staat te spelen, maar ik bespeur geen enkel greintje van de oude Guns N' Roses. Ook de stem van Axl is een schijntje van hoe hij klonk tijdens zijn hoogtijdagen. Op meerdere nummers wordt zijn stem aangevuld met effecten. Ook vind ik dat er krampachtig elektronica is toegevoegd. Mijn inziens maskeert dit alleen maar de inspiratieloosheid en machteloosheid van Rose. Ik kan in mijn beoordeling geen afstand doen van de "oude" Guns N' Roses en dan moet ik toch echt concluderen dat dit niks is. Wellicht dat ik de plaat positiever had beoordeeld als er geen referentiemateriaal zou zijn geweest, maar een klassieker als "Appetite for Destruction" kan ik niet negeren als ik naar "Chinese Democracy" luister. Wat mij betreft is deze plaat verspilde moeite.

Beter dan de score doet vermoeden, maar minder dan je mag verwachten van Guns N' Roses. Het is een Axl Rose album geworden dat best wel goed klinkt qua nummers en productie. Maar je mist de rock 'n roll die de andere bandleden mee aan de muziek gaven. Axl Rose deed legendarisch lang over het album. Veel te veel overdacht volgens mij.