menu

Boards of Canada - Geogaddi (2002)

mijn stem
3,99 (480)
480 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Electronic
Label: Warp

  1. Ready Let's Go (0:59)
  2. Music Is Math (5:21)
  3. Beware the Friendly Stranger (0:37)
  4. Gyroscope (3:34)
  5. Dandelion (1:15)
  6. Sunshine Recorder (6:12)
  7. In the Annexe (1:22)
  8. Julie and Candy (5:30)
  9. The Smallest Weird Number (1:17)
  10. 1969 (4:20)
  11. Energy Warning (0:35)
  12. The Beach at Redpoint (4:18)
  13. Opening the Mouth (1:11)
  14. Alpha and Omega (7:02)
  15. I Saw Drones (0:27)
  16. The Devil Is in the Details (3:53)
  17. A Is to B as B Is to C (1:40)
  18. Over the Horizon Radar (1:08)
  19. Dawn Chorus (3:55)
  20. Diving Station (1:26)
  21. You Could Feel the Sky (5:14)
  22. Corsair (2:52)
  23. Magic Window (1:46)
  24. From One Source All Things Depend * (2:10)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 1:05:54 (1:08:04)
zoeken in:
Nihilisme
Mijn god, wat is The Devil In Details toch een onwaarschijnlijk eng nummer. Fantastisch gewoon. Geogaddi: prachtige duistere electro die soms haast een 'menselijk' karakter aanneemt. In ieder geval mijn favoriete Boards.

avatar van MJ_DA_MAN
3,5
Dit is voor mij een plaat voor de toekomst, denk ik. De eerste keer wist ik totaal niet wat ik er mee moest, maar wist ik wel dat dit zeker groeimogelijkheden had. Dat had het ook, want na de tweede luisterbeurt (waarna altijd een stem volgt van mij) begon ik tracks te voelen en vielen dingen op hun plek. Niet het volledige kwartje viel, maar toch zeker wel 70% daarvan. Tegen het einde wel wat mindere momenten (The Devil Is In The Details bijv.), maar ook daarvan sluit ik het niet uit dat het gaat groeien in de toekomst. Voor nu een veilige 3,5*, en ik kom hier over een tijd weer op terug .

avatar van herman
5,0
Dit is een plaat voor het leven inderdaad.

avatar van Barend G
5,0
MJ_DA_MAN schreef:
Niet het volledige kwartje viel, maar toch zeker wel 70% daarvan.


Damn, ingewikkeld. Da's dus... effe rekenen... 17,5 eurocent!


avatar van barrett
4,0
Ik heb me nog maar net aan deze plaat gewaagd of ik ben er al helemaal onderste boven van...

avatar van barrett
4,0
Waarvoor een top 100 van de jaren 00 toch goed voor kan zijn...

avatar van herman
5,0
Laat ik hier ook maar eens een 'mening' bij schrijven. Al is het maar om wat tegenwicht te bieden aan de 0,5* van de andere meninggever.

Het moet een jaar of 10 geleden zijn toen ik voor het eerst iets van Boards of Canada hoorde. Iemand stuurde me een mp3'tje van Aquarius (van het eerste album), een nummer dat me prima beviel en vanaf dat moment op mijn 'mp3-playlist' stond. Het was de tijd waarin het downloaden van van een enkele mp3 met een telefoonmodem nog een half uur duurde. Op zich niet erg, want de harde schijven van destijds waren ook niet groter dan 5GB. Althans, de mijne.

Mijn volgende aanraking met Boards of Canada was in het begin van 2002, toen ik in de Concerto in A'dam dit album zag staan in de (fysieke) luisterpaal al daar. Was benieuwd, dus de koptelefoon opgezet. Dit soort electronica was compleet nieuw voor me, dus ik was compleet ondersteboven en heb na 3 nummers meteen de CD gekocht en vervolgens heel vaak thuis afgedraaid.

Sindsdien is het eigenlijk altijd een favoriete plaat gebleven, alhoewel het pas een jaar of 2 later helemaal is ingeklonken: op de een of andere manier leek het wel alsof de muziek een nieuwe onderlaag had gekregen, die ik tot dan toe nooit had opgemerkt. Alle puzzelstukjes (gekoketteer met Waco, bv.) vielen ineens samen. Hier kreeg ik eigenlijk pas echt een 'band' met dit album: vanaf dat moment was dit één van mijn favoriete platen allertijden. Meer dan ooit voelde ik de onderhuidse spanning en de onpeilbare diepte van met name het tweede gedeelte (ik zie 1969 een beetje als omslagpunt).

De nummers waar ik in het begin voor viel (de eerste twee) klinken niet langer buitenaards, maar zijn nu meer een voorbode voor wat komen gaat. Ik val nu vooral voor het organische karakter van de plaat, de fijne ritmes, de trommeltjes (Alpha and Omega!), de verknipte stemmetjes, de wegdroom-factor en uiteraard de melancholie waar Boards of Canada om bekend staat. Dawn Chorus: ik krijg meteen visioenen van draaimolens uit vervlogen tijden.

Helaas heeft Boards of Canada dit niveau nooit meer gehaald, alhoewel... met BoC weet je het maar nooit. Misschien denk ik er over 5 jaar wel weer anders over. Met dit soort albums ben je jarenlang zoet, zo niet je hele leven.

thejazzscène
Mooie review herman!

avatar van Mindshifter
5,0
Een paar keer in je leven (als je geluk hebt) kom je een album tegen wat speciaal voor jou gemaakt lijkt te zijn. Nummers die, qua tekst of qua sfeer, zo op je bewustzijn spelen dat deze albums al gauw een plek in je hart veroveren. Voor mij was dat Boards of Canada’s Geogaddi. Een album wat ik de eerste drie jaar niet kon luisteren omdat ik er depressief van werd, maar naarmate de tijd vorderde deze depressiviteit omzette in een nostalgie en verlangen wat alleen BoC met mij kan doen. Geogaddi vormt voor mij een coherenter geheel dan het bejubelde (maar niet voor Geogaddi onderdoende) Music has The Right To Children, wat maakt dat deze op eenzame hoogte op nummer 1 staat in mijn top 10. Er moet wel iets heel moois voorbij komen, wil deze er ooit nog afkomen.

avatar van Dorstlesser
5,0
BoC zou BoC niet zijn zonder de mooiste en warmste electronica-klanken die de mensheid ooit voortbracht. Hun instrumenten klinken voor mij hetzelfde als een Gibson Les Paul ,of welke andere klassieke gitaar, die over een paar hete Duitse buizen ronkt; sonisch genot. Ik krijg altijd het idee dat dat vooral hun grote forte is.

avatar van James Douglas
herman schreef:
Dit is een plaat voor het leven inderdaad.


Dat is een mooi gegeven aangezien deze mij erg goed bevalt. Mijn vraag is echter hoe deze zich verhoudt tot de rest van het materiaal van Boards of Canada? Is dit een goede introductie tot dit gezelschap of is dit een relatief lastige plaat?

avatar van ðe waan
5,0
Relatief lastig, de andere platen zijn niet zo donker en dreigend, maar daardoor wat mij betreft ook iets minder spannend.

avatar van herman
5,0
De rest is wel wat toegankelijker inderdaad, al valt daar ook nog genoeg te ontdekken.

avatar van Dorstlesser
5,0
Ik vind persoonlijk overigens MHTRTC ook vaak erg duister, misschien wel duisterder dan Geogaddi! Deze biedt op juiste momenten troost, of iets dergelijks.

5,0
De lyrics van 1969 kon ik maar niet verstaan. Ik heb het is opgezocht en dit komt er denk ik het meest bij in de buurt.


Although not a follower of [hseroK divaD], she's a devoted Branch Davidian.

(1969 in the sunshine)

Although not a follower of [hseroK divaD], she's a devoted Branch Davidian.

(1969 in the sunshine)

avatar van wooz
5,0
Zoek maar eens op wie David Koresh is (en Amo Bishop Roden) en het zal wel duidelijk worden wat er precies mee bedoeld wordt.

avatar van master-rens
4,0
Tijdje geleden nog een documentaire over die sekte gezien, erg interessant, net zoals dit album

avatar van vork666
4,0
Mooie, warme muziek met een vleugje melancholie. De boel klinkt verrassend organisch en dat kan zeker geen kwaad.

3,5
4 jaar geleden beluisterde ik dit album. Destijds was ik absoluut niet klaar voor deze muziek. Inmiddels vermoed ik, dat ik dat nu wel ben. Daarom is het tijd voor de grote Boards of Canada-herbeluistering. Na de eerste 2 nummers schat ik al dat mijn waardering hoger uitpakt dan de 2* die ik er destijds voor gaf...

Marko
Poe, wat vond ik dit eerst een draak zeg. Had ik uitgaande van een eerste indruk een cijfer moeten geven, dan stonden hier nu twee sterren namens mij. Ergens is het allemaal enorm sferisch, afstandelijk en futuristisch, voor een science fiction-film geschikt en het zit muzikaal goed in elkaar. Maar wat een ijskonijn is deze plaat toch eigenlijk, denk ik als ik weer luister terwijl ik dit schrijf. De enige keer dat ik hier goed heb van kunnen genieten, is toen ik op een ochtend zo vroeg op heb moeten staan dat ik er niet wakker genoeg voor was om me blij of boos te voelen. De muziek komt zo neutraal op me over.

Geogaddi klinkt weliswaar organisch als een lichaam, het muzikale equivalent van je ogen sluiten en je oren bedekken met je handen; je hoort je bloed ruisen en de beat van je harstlag. Maar ik had gehoopt op meer nummers als het enige BoC-nummer dat ik tot dusver kende, Amo Bishop Roden. Ook een ijskoud nummer, maar tegelijk opzwepend, licht melancholisch en intrigerend. Nummers als Dawn Chorus, Julie and Candy en You Could Feel the Sky vind ik fraai op een soortgelijke manier, maar kunnen het album niet in hun eentje tot grote hoogtes dragen. Misschien moet ik eens ander werk van BoC proberen.

En toch, ik blijf het gevoel hebben dat ik de muziek op deze plaat niet ontdekt heb, ondanks dat ik er al tig luisterbeurten aan heb besteed. Ronduit vervelend. Ik kan nog enkel hopen dat het nog eens vuurwerk wordt tussen mij en Geogaddi.

3*

avatar van Gyzzz
5,0
Ik had er ook zeker 10 luisterbeurten voor nodig voor ik deze begon te waarderen. En aan je top10 te zien hebben we nogal een gelijkende smaak, dus wie weet komt het nog.

avatar van Homer
5,0
Zoals je tijdens je gedachten onbewust ergens op een plek bent in je jeugd, zo heeft deze muziek ook een plek verworven in m'n onderbewustzijn. Het heeft zich daar genesteld.
De klanken van Alpha and Omega, Julie and Candy of You Could Feel The Sky komen onverwacht naar boven tijdens de dagelijkse bezigheden, maar ook m'n dromen zijn niet gevrijwaard van deze muziek.
Geogaddi is voor mij een symbiotisch organisme. Het laat me niet los en ik wil het ook niet loslaten.

avatar van John Doe
5,0
Marko schreef:
De enige keer dat ik hier goed heb van kunnen genieten, is toen ik op een ochtend zo vroeg op heb moeten staan dat ik er niet wakker genoeg voor was om me blij of boos te voelen.
In die toestand geef je je eerder over zonder snelle oordelen en staat de poort naar je onderbewuste open. Iets wat bij deze plaat tot een echte duik naar een nieuwe dimensie kan leiden. Kwestie van je voor complexere zaken miezerige ratio even gedag zwaaien..

Dit is absoluut geen ijskonijn-plaat, iets wat ik in het begin ook grotendeels ervaarde. Science fiction, futurisme of afstandelijkheid hebben ook nauwelijks iets met de plaat van doen (voor mij tenminste). De intuïtie van je dat het nog niet is gevallen zou ik naar blijven luisteren. De aanhouder wint.

avatar van Rhythm & Poetry
3,0
Een interessante plaat, fraaie momenten worden afgewisseld met flink wat gedeeltes die irriteren. Een album waarvan je de eerste keer denkt: wat is dit nu weer in godsnaam voor herrie. Na verloop van tijd gaat het gelukkig al heel wat beter smaken, hoewel ik er nog altijd niet optimaal van kan genieten. Geogaddi duurt ook te lang, en het einde van dit project is gewoon ook een stuk minder vind ik.

avatar van schizodeclown
Het is inderdaad niet afstandelijk, het heeft juist veel gevoel,de sound is ook heel kleurrijk,dat gevoel heb ik vooral bij deze plaat, dat het kleurig is.

Geogaddi heeft iets ongrijpbaars, iets onwerkelijks, maar wat Herman ook zegt het is heel dromerig, alsof je je in een andere dimensie waagt.
Het lijkt ook alsof een bepaalde kracht je lijkt aan te trekken, muzikaal gezien, want ik grijp telkens weer naar deze plaat terug, en nou raakt het me ook echt
Echt somber of depressief vind ik het niet, echt eng ook niet, alhoewel het wel een nogal donkere vibe heeft, ik zou het eerder mysterieus noemen.

Muzikaal mis ik blijkbaar iets? Ik bedoel het word complex genoemd, maar dat heb ik niet echt, in ieder geval niet nu, het is de sfeer die het hem doet, ongelooflijk hoe ze dat hebben gedaan.
Qua songstructuren zie ik het dus als vrij eenvoudig, maar omdat ik telkens weer op deze plaat teruggrijp en de sfeer mij in zijn houdgreep heeft verhoog ik naar 5*

avatar van Avorativ
5,0
Dit album is voor mij de baas van alle bazen. Telkens als ik 'm opzet verbaas ik me over het vernuft waarmee dit geproduceerd moet zijn. De grootste lof voor deze eindbaas.

avatar van mjvanderels
3,5
Na "High Scores" de tweede plaat die ik van BoC beluister, en zit na een aantal luisterbeurten een beetje op de wip. Kan er nog niet zo goed een vinger op leggen, maar denk dat het vooral in vergelijking met de eerdergenoemde plaat voor mij wat te wisselvallig is. Komt denk ik nu ook wel door de lengte, want er staan hier zeker een aantal pareltjes op (Alpha & Omega, Sunshine Recorder, Music is Math, Julie and Candy). Het kan me (nu iig) nog niet voor de gehele lengte boeien.
Blijven proberen denk ik.

avatar van Eveningguard
4,0
Een ontzettend intressant album. Na een luisterbeurt kan ik constateren dat het zeer sfeervolle muziek is. Hier en daar ook ietwar emotioneel, zoals het prachtige Corsair.

avatar van Dorstlesser
5,0
'ietwat' emotioneel? Beetje een understatement wat mij betreft Ik ken zelf weinig electronicaplaten die zo makkelijk emoties losmaken, maar dat heeft ook wel een paar luisterbeurten gekost.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:35 uur

geplaatst: vandaag om 13:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.