Antony and the Johnsons - The Crying Light (2009)

Eigenlijk geen woorden voor deze prachtige plaat..... nummer voor nummer ontroerend mooi...... een hoogtepunt om dit jaar af te sluiten en een nieuw jaar te beginnen..... fantastisch..... mijn favorieten...... one dove en daylight and the sun!!!!!!!!

Wat een prachtige muziek, normaal is dit absoluut niet mijn ding.
Breekbaar geneuzel, zeg ik dan vaak
Het is inderdaad een geval van love it or hate it, ik vind de zang echt goed!
Er gaat zeker een hoge score van mij uitrollen...

Ik wacht gewoon lekker tot hij in de winkelrekken ligt.

Ik was een beetje huiverig voor de nieuwe Antony. Het is soms ontroerend mooi, maar het kan ook gigantisch op mijn zenuwen werken. Ik luister de cd nu voor de tweede keer, en tot nu toe is het erg genietbaar. Ik ben nog voorzichtig met mijn cijfer. 3,5* om te beginnen, maar dat zou zomaar hoger kunnen uitvallen.

ps. eerste cd die ik luister via mijn nieuwe draadloze sennheiser koptelefoon

'One Dove' is klasse..zo stijlvol (piano in een hoofdrol). Als de rest ook zo sterk is begint 2009 meteen met een topper!

Ik ben erg benieuwd naar de toeliching van user Strangeways die nu voor het derde Antony-album 1* over heeft. Eén album kan ik begrijpen, twee... vooruit, maar nu deze weer een 1*???
Je vindt de twee voorgangers niet te pruimen en toch begin je aan dit nieuwe album? Je wist nu toch wel wat je kon gaan verwachten?!!
Alweer een 1* neerpletteren is dan wel erg makkelijk: graag wat meer toelichting a.u.b. want dat zou misschien verhelderend kunnen zijn.

Inderdaad, erg zwak zeg. Ik ben dan ook erg benieuws naar de toelichting. Ik ga deze in ieder geval zeker aanschaffen. Top plaat!

Ik zag het vanmiddag ook en zat ook met gefronste wenkbrauwen.. Waarom aan een 3e beginnen als je de eerste 2 al ruk vindt?? Uitleg! Erg jammer dat het gemiddelde hierdoor zo keldert..

Die treurige figuren vind je overal. Hier hebben ze alleen minder invloed aangezien dit album straks toch ruim boven de 100 stemmen uitkomt.

Zo verging het ook The Gerogerigegege. Erg vervelend!

Ach datzelfde gemiddelde wordt omhoog gestuwd door een user of wat die in hun adoratie alle kritische sensoren op hold hebben staan en een 5 'neerpletteren' .

Mijn kritische sensoren staan zeker niet op hold en gaf in eerste instantie geen 5*.. Dus wat nou 'neerpletteren'

Een aldum dat zo goed is als deze mag je ook beoordelen met een 5! anders zou ik nooit een 5 waardering mogen gebruiken

Krom vergelijk. Als je helemaal weg van iets bent begin je graag aan het volgende (wat soms ook zwaar tegen kan vallen), als je iets echt heel vreselijk vindt begin je niet meer aan een volgend album laat staan twee tenzij er een logische verklaring voor is. Daarbij geloof ik mensen die 5* geven in elk geval nog dat ze een heel album hebben uitgezeten, bij dit soort lage en vooral opvallende stemmen als genoemde voorbeeld twijfel ik daar aan (en misschien onterecht vandaar mijn vraag om toelichting). Mensen die bijvoorbeeld al een 5* neerzetten terwijl het album nog niet eens te horen valt vind ik net zo vreemd handelen.
Ik heb geen moeite met een zeer lage beoordeling, ik kan dat zelfs in dit geval begrijpen, maar ik snap er niets meer van als je maar blijft doorgaan met een artiest als deze die echt in de love-or-hate-it categorie valt en dan is een (kleine) toelichting toch op zijn plaats denk ik. Daarbij is dit album nog niet eens uit dus dan moet je het heel bewust opgezocht hebben.
Laten we het hier ook bij houden want dit is off-topic en keert telkens bij allerlei albums terug. We zien wel of er nog een uitleg komt ja of nee want daar ben ik wel benieuwd naar.
Overigens slaat boordappel bij dit album de spijker op zijn kop:

Maar daar gaat het me niet eens om: het is een discussiepagina en ben in deze benieuwd naar de beweegreden.

Mmm.. Een nieuwe A & J. Na het dipje dat I Am a Bird Now heette wist ik even niet meer of ik ander werk van de man nog wel moest opzoeken. Nog altijd mooi gearrangeerd, maar het weet me gewoon niet te pakken, te ontroeren, in tegenstelling tot het overweldigende debuut. Ik weet nog heel goed dat ik zo versteld stond tijdens de eerste luisterbeurt zoals dat maar weinig is gebeurd, zo 'in your face' dat album is. Helaas verwaterde de opbloeiende, heel groot wordende liefde voor dit gezelschap ook weer snel. Waarom weet ik niet eigenlijk. 't Was me allemaal toch net iets te kitscherig en bombastisch ofzo? Misschien wel een beetje hier en daar, maar Hegarty meent 't wel, kan haast niet anders. Maar weinig vocalisten die zo overtuigend zijn als deze man.

Ondanks alles kon ik het derde volwaardige album niet laten voor wat het is. Blij toe dat ik dat ook niet heb gedaan. De liefde voor dit gezelschap is weer helemaal terug. Wat een bijzondere plaat. Zo 'in your face' als het debuut vind ik de muziek al lang niet meer, wel is deze alsmaar bijzonderder en sfeervoller geworden. Meer ingetogen ook. Slechts sporadisch een opzweping, ondanks alles zijn alle nummers nog altijd zeer overtuigend en ontroerend.

Her Eyes Are Underneath the Ground heeft de eer dit album te beginnen, en het is gelijk wegsmelten geblazen. De instrumenten staan weer perfect in dienst van Hegarty en zijn piano, om met violen en cello op een beklemmende, ambient achtige manier het eerste nummer te eindigen. Wat een magistraal moment.
Epileypsy Is Dancing klinkt als een Antony zoals hij zich nog nooit heeft laten horen. Sprookjesachtig mooi en zelfs wel vrolijk, opbeurend. En dan bouwen ze ook nog eens naar een intens mooi eind, waarin de instrumenten en Antony's stem haast wel één lijken te worden. Hier zou ik wel een vreugdedansje voor willen doen.
One Dove blijft in de sprookjesachtige sfeer hangen, met op de achtergrond zeer subtiele akoestische gitaren, weer enkel in dienst van Antony en zijn zachte piano spel. Als dan nog drums het geheel krachtiger maakt, en later zelfs een saxofoon zich ermee gaat bemoeien, ook deze nog altijd subtiel en in dienst van Antony en zijn piano, is er inmiddels een sfeer en emotie ontstaan die een wereld voor me opent die ik als utopia zou bestempelen. Maar zo snel als dat dit prachtige oord voor me verscheen, zo abrupt verdwijnt deze door middel van een plotse onderbreking in de muziek. Ondanks dat, een van de hoogtepunten op deze plaat.
Kiss My Name is weer opvallend vreugdevol. Niet het meest bijzondere nummer op dit album, maar smullen is het wel weer. Vooral de drums zijn heerlijk, en als ik daar ook nog eens een dwarsfluit hoor zou ik zo weer een vreugdedansje maken.
Het titelnummer lijkt met de violen bijna een Von (als op Hvarf/Heim) achtige sfeer op te willen roepen, maar de akoestische gitaar wil een heel andere kant op. Eindelijk is daar dan ook eens een echt folky nummer te horen van dit gezelschap, en daar teken ik voor, altijd.
Na de eerste luisterbeurt wist ik het al, Another World is het mooiste nummer op dit album. Eentje die geen enkel woord of zin haast eer aan zou doen. Wat een sfeer, wat een kracht, en dat slechts met piano, en een instrument aan het eind waarvan ik de naam niet weet, en dat hoeft voor mij ook niet, want dat geeft dit nummer iets mysterieus en onsterfelijks mee. Als een soort geluid van een indianenstam, toen zij nog er nog waren en in vrede op hun land woonde. Dit is zo'n beetje het gevoel en het beeld dat dit nummer mij schetst.
Maar goed, hoe mooi dit ook is, we zijn er nog niet. Daylight and the Sun is ook een bijzonder mooi en intens nummer. Dit nummer bezit het toefje op de slagroom (dat spreekwoord ontgaat me even compleet, zal 'm wel niet zijn dit), de uitbarsting. Die miste deze plaat nog, en als die dan daar is, kippenvel. Zoals de titel mij ook doet vermoeden, als de zon die achter de donkere wolken vandaan komt en midden in je gezicht schijnt, wat een prachtig gevoel.
Aeon waardeer ik vooral vanwege de elektrische gitaar. Een instrument dat je eigenlijk niet zo vaak hoort in Antonys muziek (misschien zelfs wel voor de eerste keer hier?). Tesamen met Antonys stem weet dit nummer weer een onverslaanbare innerlijke kracht op te roepen. Geen twijfel meer, niet meer verdrinken in verdriet en pijn, maar staan voor wat hij is. Tenminste, zo voelt dit nummer voor mij aan.
Dust and Water doet wat Another World ook deed. Klein en fijn, zowel qua instrumentele bezetting en lengte, maar ondanks dat een van de hoogtepunten op deze plaat.
Rest ons Everglade. Een betere afsluiter kan deze plaat niet hebben. Lichte melancholiek, toch ook weer hoopvol, en sprookjesachtig. Dat laatste leek even compleet verdwenen (niet heel erg verder), maar toch mooi om aan het einde weer in volle glorie te horen met diverse blaasinstrumenten, meest prominent, en het mooist, de dwarsfluit.

2009 heeft nu al zijn nummer 1 album voor mij, zou ik bijna al willen zeggen. We hebben nog een heel jaar voor de boeg, maar dit overtreffen kan denk ik al bijna niet meer, tenzij de IJslanders ineens weer met een nieuw album op de proppen komen. Maar dat zal wel niet, misschien over drie jaar weer iets uit dat koude oord. Hoe dan ook nu al in ieder geval 4,5* voor deze prachtige schijf. Ik sluit de volle laag en zelfs een top10 notering hiervoor niet uit.

Ladies and Gents, antony did it again.

Wat voor vele (normale) artiesten een enorm struikelblok is, de zogenaamde moeilijke derde, daar haalt Antony simpelweg zijn schouders voor op. Gevolgd door het uitbrengen van een plaat met wederom 10 pareltjes.

The Crying Light is een waardige opvolger voor het debuut en I Am A Bird Now en heeft misschien wel potentieel om uit te groeien tot een plaat met (voor mij dan) hetzelfde torenhoge niveau.

Nog geen quotatie, eerst wat meer draaien.

Maak je daar toch niet zo druk om. Je weet goed genoeg dat er geen goede argumentatie voor bestaat en zo'n user aandacht geven die hij niet verdient, is de minst goede oplossing.

'I Am A Bird Now' is hun tweede album

Er staat niet voor niets "en".

OOOOOH mijn wel gemeende excuses. Ik heb het inderdaad verkeerd gelezen. I should get more sleep . Dank voor de correctie .

Hat gaat ook niet om jou oordeel of om dat van de twee posters na jou... Ik heb niets anders willen zeggen dat het gemiddelde evenzogoed gekleurd wordt door idolaten die alles van Anthony met 5 punten de hemel in zullen prijzen. Het is wel zo'n soort artiest die dat soort bewondering ten deel valt. De nieuwe Jeff Buckley, als u begrijpt wat ik bedoel (en zo niet, dan niet)

Na zesentwintig luisterbeurten weet ik het: 'One Dove' is één van de mooiste nummers van Antony and the Johnsons!

We zijn het er allemaal wel over eens dat het album veel indruk maakt En een ieder uit dat op zijn/haar eigen manier.

ik verheug me in ieder geval heel erg op dit album ; ik wacht keurig tot de officiële release
Another World (EP) draai k heel vaak en bevalt me prima. Het kan alleen maar beter worden denk ik.

Hypothese: dit album wordt meer gewaardeerd door liefhebbers van Antony's debuut dan door liefhebbers van I am a bird now.

Het is maar een hypothese, maar ik kom zoveel superenthousiaste reacties tegen, terwijl ik nog niet bepaald laaiend ben. Dus ik ben voor mezelf aan het bedenken hoe dat kan, want ik ben ook een echte Antony-fan. En ik heb de indruk dat vooral degenen die helemaal weg zijn van het debuut The Cyring light ook heel goed kunnen pruimen. Zelf houd ik meer van I am a bird now, waar toch wat gestructureerder en wat klassiekere liedjes op staan. En dan is deze cd toch even andere koek.

Ongetwijfeld gaan nu mensen reageren die alledrie de cd's mooi vinden. Toch ben ik benieuwd of er iets klopt van mijn hypothese.

Daar ben ik ook zeker benieuwd naar. Zelf vond ik I am a Bird Now een stuk spectaculairder dan het debuut en 'vrees' dan ook een beetje voor The Crying Light. Ik heb namelijk de EP aangeschaft, maar die liet mij erg teleurgesteld achter. Nu weet ik dat een EP geen volledig album is, maar het miste toch direct het gevoel dat ik al bij de eerste luisterbeurt van I am a Bird Now had. Ik ben er van overtuigd dat ik The Crying Light blind kan aanschaffen, maar of het niveau van Antony's tweede wordt geëvenaard zal voor nu de vraag zijn.

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Recensies van MuMe

Daar zaten ook 1 of 2 berichten bij die half betrekking hadden op dit album, waarvoor excuses.

Hier heb je een goed punt Eric. Ik denk dat een groot deel van die stemmen voorkomt uit de opzet van de gebruikerslijst. Die lijst is gerangschikt naar het aantal stemmen. Veel mensen vatten dit op als een wedstrijd en dit werkt dit soort stemmen in de hand. Ik ben dan ook een voorstander voor het afschaffen van die lijst.

Aan de andere kant sta ik ook weer te kijken van het gemak waarmee 5 sterren worden uitgedeeld. Voor mij persoonlijk moet een album een paar jaar goe blijven om 5 sterren te krijgen.

Maar goed, misschien neem ik het allemaal te serieus.

Ik merk dat ik eigenlijk alleen beoordelingen geef als ik CD's op zijn minst wel OK vond. Als een CD me vanaf het begin al niet kan bekoren onthoud ik me van stemmen, onder het mom van "over smaak valt niet te twisten, genoeg ander moois onder de zon". In deze context is een CD met een 5 bij mij -nieuw of oud- een CD die me weet te ontroeren. Dit zegt niets over tijdloosheid, zo kan een 5 bij zowel een nieuwe als oude CD voorkomen. Wat een ander doet, moet hij/zij zelf weten.

Interessante hypothese. Ik vind de eerste CD minder goed dan de tweede. The Crying Light echter geweldig. Ik vind de eerste CD te "gemaakt" (maar nog steeds goed). Nummer twee en drie hebben voor mij echte emotie.